Diſtin. XIII.Queſtio. I.
44
¶ Pͣ. Dama. dicit diffiniēs generationeꝫ ſic. Generatioeſt diuīe nature opus exn̄s vt vſionē qd̓ gn̄atur nō ſuſcipiat: ⁊ vt neqꝫ deus pͥor: neqꝫ poſterior ſit. Sꝫ ꝓceſſio ſpi.ſan. eſt opꝰ dīne naͣe ⁊cͣ. gͦ vr̄ ꝙ ſit gn̄atio. Ꝙ aūt ſit opusdiuīe naͣe ⁊ nō volūtatis. ꝓbat̉ per Hyl̓. ꝗ dicit ꝙ oībuscreaturis ſub̓aꝫ volūtas attulit: ſed filio natura dedit: ſꝫſpiri. ſan. nō eſt creatura: ⁊ ita nō habet ſubſtātiaꝫ per voluntatem: ſed per naturam patris.Quicꝗd ꝓcedit per modū generatōis proCONITA. cedit vt genitū: p̄cipue ī rebus viuētibusſed ſpiri. ſan. nō ꝓcedit vt genitꝰ. al̓s eēt duo filij ī trinitate: qd̓ nō pōt eē. gͦ ꝓceſſio ſpiri. ſan. nō dꝫ dici gn̄atio.Reſpondeo ne ⁊ ꝓpriuꝫ: quāuis nō ſit acciperedd̓m ꝙ in diuinis eſt acciꝑe cōmuvl̓e ⁊ particulare. Ad hoc .n. ꝙ ſit vl̓e ⁊ particulare exigitur aliqua diuerſitas realis: vt ſupra dcm̄ eſt. quiditatiscōicabilis ⁊ eſſe qd̓ ꝓpriū eſt. Et talis diuerſitas non pōteſſe in dīnis: ſed eſt ibi acciꝑe cōmune ⁊ ꝓpriū dupl̓r .ſ. ſecundū rē: ⁊ ẜm rōnem. Scd̓m rem ſicut dicimus eēntiāeſſe cōem tribus ꝑſonis ⁊ vnāquāqꝫ perſonā diſtingui ꝑid qd̓ ſibi eſt ꝓpriū. Scd̓m rōnem aūt. ſicut qn̄ ītellectusnoſter in diuinis accipit aliꝗd: ⁊ quātuꝫ ad rōnem cōemvel indeterminatā: ⁊ quātum ad rōnem determinataꝫ ⁊ꝓpriā: qꝛ vtrūqꝫ ad dignitateꝫ pertinet. ⁊ rō generis ⁊ ratio differētie. Sicut in diuinis eſt ratio cognitōis q̄ communis eſt: ⁊ rō ſciētie que ꝓpria eſt ⁊ determinata: nec tamē vnū eſt genꝰ alteriꝰ ẜm ꝙ in deo ſunt. Ita dico ꝙ ꝓceſſio dicit̉ ẜm rōnem cōmunē originis. generatio aūt ſecundū determinatā originis rōneꝫ. Unde ſe habēt ſicutcōmune ⁊ ꝓpriuꝫ: nō tamē ſicut genus ⁊ ſpēs.ergo dd̓m: ꝙ ꝓceſſio ẜm ꝙ ſumit̉ inAd primū) cōmuni rōne: nō cōdiuidit̉ generationi: ſed ꝓut ſumit̉ ẜm determinatū modū ꝓceſſiōis: ꝗ ſpi.ſcō cōpetit. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ frequēter īuenimus ꝙ aliqd̓ ꝓpriū denoīat̉ nomine cōi. ſicut omne cōuertibile dicit ꝓpriū ſiue ſignificet ꝗd eſt res ſiue nō: ſed tn̄ hoc nomen ſibi ſpāliter retinet illud cōuertibile qd̓ ſub̓aꝫ nō ſignificat: qꝛ nō addit aliꝗd nobilitatis quo noīari poſſit.Non aūt ſic dicimus in ꝓpoſito. non .n. origo ſpiri. ſcī nominat̉ cōi noīe: qꝛ nihil addit ẜm rōnem .i. cōem: vel minus qͣꝫ generatio filij: cū ſpūs ſcūs filio ſit eqͣlis ī dignitate. ¶ Sed hꝰ aſſignantur tres rōnes. Prima eſt: qꝛ ſpir.ſcūs maxīe accedit ad ꝓceſſionē. nō .n. tm̄ ipſe ꝓcedit ſicut ⁊ filiꝰ: ſꝫ a ꝓcedēte ꝓcedit: qd̓ filio nō cōpetit. ¶ Secunda eſt: qꝛ cū ꝓceſſio dicat̉ dupl̓r .ſ. ẜm motū localē: ⁊ẜm exitū cauſati a cauſa: vterqꝫ modus aliquo mō cōpetit origini ſpir. ſcī. Inquātū .n. ꝓcedit vt ꝑſona diſtincta.ſic ſua proceſſio hꝫ ſimilitudinē ad exitū cauſati a cauſa.Inquātū aūt ꝓcedit vt amor qui tēdit in alterū nō ſicutin recipiēs: ſed ſicut in ob̓m: hꝫ ſimilitudinē cuꝫ ꝓceſſiōelocali: que eſt ex aliquo ī aliꝗd. Pater .n. amat filiū amore: ꝗ eſt ſpi. ſcūs. Filio aūt nō cōpetit ꝓceſſio niſi ẜꝫ vnūmodū .ſ. exitū a cauſa. ¶ Tertia ratio. ⁊ credo ꝙ melioreſt: qꝛ in rebus creatis īuenimus aliꝗd in ſe ſubſiſtens ꝓcedere ꝑ modū nature: ⁊ hoc dicimus generari. vn̄ ẜꝫ hͦpotuimus ꝓceſſionē filij ꝓprio nomīe nominare .ſ. generationis nomīe. Sꝫ nō īuenimus aliꝗd in creaturis ꝑ ſeſubſiſtēs ꝓcedere ꝑ modū amoris. ſicut ſpūs ſcūs procedit. Et iō iſtā ꝓceſſionē nō potuimus nominare nomineꝓprio: ſꝫ tm̄ cōi. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙ ꝓceſſio amoris inquātum ho nō hꝫ ꝙ per ipſam natura aliqͣ cōicet̉: ſed hoc hꝫīquātum eſt ī diuinis: vbi nō pōt eſſe aliꝗd imꝑfectū. Etideo ſpiri. ſcūs ẜm rōneꝫ ꝓceſſiōis cōiter loquēdo nō hꝫꝙ cōicet̉ ſibi natura. ⁊ ideo talis ꝓceſſio nō pōt dici generatio ẜm ſuā ꝓpriā rōnem. Ex ipſa .n. rōne generatōis eſt
Queꝙ natura genito cōicet̉. qͣꝫuis .n. diuerſitas rōnis nō ſufficiat ad realē ꝓceſſionū dr̄iam. ſufficit tn̄ ad differētē nominatōeꝫ. ¶ Ad 4ᵐ dd̓m: ꝙ natura nō eſt pͥncipiū ꝓceſſionis ſpiri. ſcī ſub ratōe nature: ſꝫ ſub rōne voluntatis aqua ꝓcedit amor. ⁊ iō ſua ꝓceſſio nō dr̄ natiuitas: cū natiuitas a naͣ dicat̉. Nec tn̄ ex hoc ſeꝗt̉ ꝙ ſpir. ſcūs ſit creatura. Uolūtas .n. comparat̉ vt pͥnᵐ ad ip̄a prīcipiata: ⁊ ſiccomparat̉ ad creaturas. Uel ad ipſam rōnē pͥncipiādi: ⁊ſic comparat̉ ad amorem ꝗ eſt ſpiri. ſcūs ſicut ītellectusad artem: vt ſuperius dictum eſt.IIII.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs debeat dici īgenitus.¶O quartū ſcus debꝫ dici igenitꝰ. Etſic ꝓcedit̉: videt̉ ꝙ ſpiri.pͥmo ꝑ auctoritatē Hierony. in lr̄a. ¶ Pͣ. terminus īfinitꝰ cōuertit̉ cū negatiōe ſuppoſitaUIlexn̄tia ſub̓i. ſicut nō hō nō eſt hō. ꝗcꝗd .n. eſt⁊ nō eſt hō: eſt nō homo: ſꝫ īgenitus eſt terminus īfinitꝰ.cū ſpir. ſcūs ſit ⁊ nō ſit genitus: vr̄ ꝙ ſit igenitus. ¶ Pͣ.igenitū aūt dicit rel̓onē aūt abſolutū: ſed nō dicit rel̓onēnotionalē: qꝛ tūc nō poſſet dici eſſentia ingenita. gͦ videt̉ꝙ ſit de abſolutis: ⁊ ita videt̉ cōuenire ſpiri. ſancto.eſt: qd̓ dr̄ in lr̄a: ꝙ ſolus pr̄ inSed ī contrariu genitus eſt. gͦ no ſpiri. ſcus.Reſpondeo ceſt dici pͥuatiue: qꝛ ad rōnē pͥuatōisdd̓ꝫ: ꝙ ī dīnis ꝓpͥe loquēdo nihil poexigit̉ ꝙ aliꝗd ſit aptū natuꝫ hēre qd̓ nō hꝫ. hoc aūt deocōpetere nō pōt. Un̄ opꝫ ꝙ īgenitꝰ ſumat̉ negatiue ⁊ nōp̓uatiue. Sꝫ negatio q̄dā negat ī gn̄e determinato. ⁊ hechꝫ aliꝗd ſil̓e pͥuatiōi īquātū ponit aliqd̓ determinatū genus. Eſt ēt q̄dā negatio extra genꝰ: ⁊ hec ē abſoluta negatio: qꝛ nullū genꝰ determīat. ¶ Dico gͦ ꝙ īgenitꝰ ſi dicatnegatōeꝫ extra genꝰ. tūc ꝯuenit omni ei ꝙ ē ⁊ ꝙ nō ē abalio ꝑ gn̄ationem ſiue ſit ab aliquo alio ſiue nō: ⁊ ſiue ſitcreatū ſiue īcreatū. Et ẜm hoc poſſumus dicere pr̄eꝫ īgenitū ⁊ ſpm̄ ſcm̄ ⁊ eēntiā dīnā ⁊ pͥmas creaturas q̄ nō exierunt ī eē ꝑ gn̄atōeꝫ. Si aūt ſit negatio ī gn̄e. hoc pōt eſſedupl̓r ẜm ꝙ ī dīnis accipit̉. Uel in gn̄e dīne naͣe: ⁊ ſic adhuc ꝯuenit pr̄i ſpūi ſcō: ⁊ eēntie. Uel ī gn̄e pͥncipij ī naͣ diuina ⁊ ſic nō ꝯuenit niſi pr̄i. ⁊ tūc erit notio pr̄is. Principiū .n. aliqd̓ pōt īnoteſcere. Aut ẜm ꝙ aliꝗd ē ab illo. ⁊ ſicpr̄ īnoteſcit ꝑ gn̄atiōeꝫ ⁊ ſpiratiōeꝫ actiuā: aūt ẜm ꝙ nō ēab alio. ⁊ ſic eſt notio patris ingenitus.Ad primuꝫ ᵍͣ oºᵐᵐ Hiero. accipit īgenitū .i. nōgenitū: ẜm ꝙ negatio ē extra genꝰ vl̓in gn̄e diuīe nature ⁊ nō in gn̄e principij. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m:ꝙ negatio termini īfiniti nō ē negatio ī aliquo gn̄e determinato: ſed tm̄ ī gn̄e entis. ⁊ iō pōt dici de omni ente cuinō ꝯuenit affirmatio: ſꝫ negatio q̄ negat ī aliquo gn̄e determinato nō pōt dici extra illud genꝰ. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m: ꝙīgenitꝰ ẜm ꝙ ꝯuenit tm̄ pr̄i dicit notiōeꝫ pr̄is: ⁊ ſic nō cōuenit eſſentie: ẜm aūt ꝙ cōuenit eſſentie ⁊ ſpūi ſcō nō dicit aliquā notionē: nec etiā aliꝗd de abſolutis: qꝛ ſic etiācōueniret filio: ſed remouet notionē quādā .ſ. generationem paſſiuam.¶ Expoſitio textus.¶Bſit aute procemo ſpiri. ſci. materiagͣ vt īter deum ⁊c̄.) Sic eniꝫIAIlliter videt̉: qꝛ pr̄ ſe habꝫ ad geneatōeꝫ vt pͥncipiū actiuū: mater aūt vt materiale: qꝛ maEIteriā miniſtrat (Neſcio.) .ſ. ꝑ artē acꝗſitaꝫ.Nō valeo.) per naturalē virtutē vel īduſtriā. (Nō ſufficio.) per defectum vſus vel exercitij. (Omne qd̓ ē autingenitum ⁊cͣ.) Sciendum eſt ꝙ iſtius diuiſionis membra variantur materiali multiplicatione ⁊ nō formali. ⁊ideo vnū membꝝ bis repetitur: inquātum duobus conuenit .ſ. patri ⁊ ſpiritui ſancto.
F 4