Diſtin. XI.L. 10
4ō
D intelligētiāʰᵘus partis. quatuor q̄rūt̉. PrīoUtrū .ſ.ſ. ꝓcedat a pr̄e ⁊ filio. 2º. dato ꝙ ſicUtꝝ ꝓcedat ab eis inqͣꝫtū ſunt vnuꝫ: vel inIlquātū ſunt plures. Et ſi inqͣꝫtū vnū. 3º q̄rit̉.Utrum inquātum ſunt vnū in eſſentia: vel inquātuꝫ ſūtvnum in aliqua notione. Quarto. Utruꝫ poſſint dici pater ⁊ filius vnus ſpirator.I.¶ Utꝝ ſpūs ſanctus ꝓcedat a patre ⁊ filio.O primū ꝓcedat a filio: ſꝫ tm̄ a pr̄e.ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ .ſ.ſ. nonDyo. de di. no. c. 2. Dicit̉ ꝗdē eſt fontana deiAtatis filiꝰ ⁊ .ſ.ſ. deigene deitatis: ſi ita oꝫ dicere pullulationes ſunt diuine naͣe: ⁊ ſicut flores: ⁊ ſicut diuina lumina a ſcīs eloquijs accepimꝰ: ſꝫ pullulatio nō eſt a pullulatione nec flos a flore. gͦ nec .ſ .ſ. a filio. ¶ Pͣ. ī legēda btī Andree dr̄. Pax vobis ⁊ vniuerſisꝗ credunt in vnū deuꝫ pr̄em. ⁊ in vnū filium eius do. no.ieſum. ⁊ in vnuꝫ ſpūm ſanctū ꝓcedenteꝫ ex pr̄e ⁊ in filiopermanētē: qd̓ aut permanet in aliquo ꝓcedens ab alionō ꝓcedit ab eo in quo permanet. Al̓s nō diceret̉ manere in eo. ergo .ſ.ſ. nō ꝓcedit a filio. ¶ Item Dama .ſ.ſ. expatre dicimꝰ: ⁊ ſpm̄ patris nominamꝰ. ex filio aūt ſpm̄ nōdicimus: ſpm̄ v̓o filij nominamꝰ. ergo ⁊cͣ. ¶ Itē hͦ videt̉per quaſdā ſil̓itudines. Spūs .n. corporalis quo v̓bū vocale ꝓfert̉ nō ꝓcedit a v̓bo: īmo vtrunqꝫ a loquēte. gͦ nec.ſ .ſ. ꝓcedit a filio qui eſt verbū: ſed vtrūqꝫ a patre. ¶ Iteex ſole ꝓcedit ſplendor ⁊ calor: ita ꝙ neutrū ex altero: ſꝫfiliꝰ eſt ſplēdor patris. Heb̓. i. ſpūs ſan. aūt ē ſicut calor cūſit amor. ergo ⁊c̄. ¶ Itē videmꝰ ꝙ illud qd̓ ꝓcedit corporaliter: ꝓcedit ex vno loco in aliu ⁊ nō ex illis duobꝰ. gͦ ⁊.ſ.ſ. ꝓcedit ex pr̄e in filiū: ⁊ nō ex patre ⁊ filio. ¶ Itē hocvr̄ rōne. Nullū .n. ſimplex pōt eē a duobꝰ. al̓s .n. effectuseſſet ſimplicior cā: qd̓ eſt īpol̓e. Sꝫ .ſ. ſcūs ē ſimplex. gͦ nōeſt a duobꝰ. ¶ Pͣ. ſ. ſan. nō minꝰ ꝯuenit cū pr̄e qͣꝫ filiꝰ: necminoris eſt dignitatis. ſi igit̉ filiꝰ cōicat cū pr̄e in ſpiratione .ſ. ſcī. vr̄ ꝙ .ſ. ſcūs cōicet cuꝫ pr̄e in gnaͣtione filij. ⁊ hͦ ēfalſum. gͦ ⁊ pͥmū. ¶ Pͣ. Aut pater ꝑfecte ſpirat .ſ. ſan. autnō. Si nō. gͦ eſt aliqͣ īperfectio in pr̄e: qd̓ eſt īpoſſibile. Siperfecte ergo ſuperfluus eſt alius ſpirās. in diuinis autēnihil eſt ſuperfluum. ergo filius nō ſpirat .ſ. ſanctuꝫ.In cōtrariū. ¶Idē oſtēdit̉ per ſimilitudinē: qꝛſunt ml̓te aucͣtates in littera poſite.in aīa ē imago trinitatis: ſed amor ī aīa ꝗ repn̄tat .ſ. ſcm̄.ꝓcedit a notitia q̄ repn̄tat filiū. ergo ī diuinis .ſ. ſcūs ꝓcedit a filio. ¶ Itē oīs amor procedit ab amante: ſed .ſ. ſan.amor eſt pr̄is ⁊ filij ẜm auctoritatē Da. inductā: vt amoripſorum. ergo procedit ab vtroqꝫ.Reſpondeo ᵈᵈᵐ ſiᵐpl̓r ꝙ .ſ. ſan. procedit a filio.Hoc .n. remoto ineuitabiliter remouet̉ diſtinctio filij ⁊ .ſ. ſan. Cū .n. diuine ꝑſone ẜm nihil abſolutum diſtinguant̉: oꝫ ꝙ oīs ipſaꝝ diſtinctio ſit ẜm relationes originis. Un̄ ſi .ſ. ſan. ⁊ filiꝰ nō diſtinguerent̉ perhͦ ꝙ vnꝰ eſt ab alio: oporteret ꝙ vterqꝫ eſſet vna ꝑſona.Nec hͦ remoto poſſet dici ꝙ diſtinguerent̉ ꝑſonal̓r filiꝰ ⁊.ſ. ſan. per diuerſuꝫ modū ꝓcedēdi a pr̄e. vt ꝙ filiꝰ ꝓcederet ꝑ moᵐ naͣe: ⁊ .ſ. ſan. ꝑ moᵐ volūtatis. Ille .n. modus diuerſus aūt diceret diuerſitatē ꝑ oppoſitōeꝫ relatōis. ⁊ ſicrediret idē qd̓ pͥus. Aut diceret diuerſitatē in abſolutis: ⁊tūc vel realē diuerſitatē: ⁊ ſic eēt ꝯpoſitio ī deo: vel diuerſitatē rōnū: ⁊ ſic nō poſſet eē īter filiū ⁊ .ſ. ſan. niſi diuerſitas rōis. Et hͦ nō ſufficit ad diſtīctionē ꝑſonaꝝ: vt. sͣ. dcm̄ē. Et iō cū filiꝰ nō ſit a ſpū ſcō relinquit̉ ꝙ .ſ. ſan. ſit a filio.Ad primit ętiō ex eis nō procedit argͦ ſicut idemgͦ dd̓m ꝙ locutiōes ille ſūt ſymbolice.
M1159Diony. dicit in epl̓a ad Titū. Ꝙꝛ ſymbolica theologia nōeſt argumētatiua. Et nō ſil̓itudo qͣꝫtū ad aliꝗd .ſ. ꝙ floresſunt ab vno: nō tn̄ qͣꝫtū ad oīa. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ .ſ. ſan. dr̄manere in filio: nō ꝙ nō ſit diſtīctꝰ ab eo: ſꝫ qꝛ v̓tꝰ ſpiratiua ē in pr̄e ⁊ a pr̄e ē in filio: ſic̄ ⁊ oīa q̄ filiꝰ hꝫ: ⁊ ibi manet⁊ nō ꝓcedit vlteriꝰ: qꝛ .ſ. ſan. nō hꝫ v̓tutē ſpirādi: vt .ſ. ſpiret: ſꝫ vt ſpiret̉: vt ſupra dictū ē. de poͣ gnaͣtiua filij. ¶ Ul̓dd̓m ꝙ ītelligit̉ de filio ẜm naͣm aſſūptā: ī quo nihil fuitꝯͣriuꝫ gr̄e .ſ. ſci. ⁊ iō in ipſo dr̄ ꝗeſcere: ſic̄ ēt dr̄ habitare inſanctis. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ Dama. in hac ꝑte nō credit̉: qꝛdicit̉ fuiſſe tꝑe illo qͦ īcepit ꝯtrouerſia ſuꝑ hac qōne ītergrecos ⁊ latinos. Tn̄ nō negat qn ſit ex filio: ſꝫ dic̄ ſe nonꝯcedere ꝙ ſit a filio: qꝛ adhuc apud eos in dubio v̓tebat̉.¶ Ad 4ᵐ dd̓ꝫ ꝙ v̓bū ē duplex .ſ. vocale ⁊ v̓bū mentis. ⁊duplici v̓bo rn̄det duplex ſpūs. Uerbo .n. volubili rn̄detſpūs corꝑalis. v̓bo mētali ſpūs amoris ītimi. Un̄ dico ꝙv̓bū ẜm gnaͣtionē eternā ē ſil̓e v̓bo mētali. ⁊ iō a v̓bo ꝓcedit .ſ. ſan. ſic̄ a v̓bo mētali amor. Sꝫ filiꝰ ẜm ꝙ carnē aſſūpſit hꝫ ſimilitudineꝫ v̓bi vocalis: ⁊ ſic̄ formatio vocis fitper aerē reſpiratū. ita incarnatio v̓bi facta eſt operatione.ſ. ſan. ¶ Ad 5ᵐ dd̓m ꝙ in illa ſil̓itudine ſupponit̉ falſuꝫ:calor .n. ꝓcedit ex ſplendore ẜm ph̓os. vn̄ dicit Auicē. 6.de naͣlibus. Ꝙ ſol nō facit calorē in inferioribus niſi mediante ſplendore. ¶ Ad ſextuꝫ dd̓m ꝙ ꝓceſſio dicit̉ proprie in diuinis ſicut ⁊ gnaͣtio. Un̄ nō ſumitur a ſil̓itudineꝓceſſionis localis: qꝛ hͦ eſſet metaphorice dictū: ſed dicitexitū a pͥncipio. Non aūt omne qd̓ eſt a pͥncipio ꝓcedit inaliud: ſed aliꝗd ꝓcedit vt in ſe ſubſiſtēs ⁊ ita procedit .ſ.ſan. a pr̄e ⁊ filio. ¶ Ad ſeptimum dd̓m ꝙ ſimplex nō pōtꝓcedere a pluribꝰ: q̄ ſunt diuerſa ꝑ eēntiā: quoꝝ ſunt diuerſe oꝑationes. Sꝫ pr̄ ⁊ filiꝰ v̓tute vniꝰ naͣe ſpirāt .ſ. ſan.vnica ſpiratione: ⁊ iō ꝗ ſpirat̉ eſt ſimplex. ¶ Ad octauuꝫdd̓m ꝙ nō pōt .ſ. ſan. cōicare patri in gnatione filij duplici rōne. Primo qꝛ filiꝰ ꝓcedit per modū naͣe: qꝛ per actūgnaͣtionis ⁊ actus naͣe eſt vnius tm̄. Sꝫ .ſ. ſan. ꝓcedit vtamor per modū voluntatis: ſed plures vniunt̉ in voluntate ad aliquē actū. ⁊ iō. ſ. ſan. pōt eſſe a pr̄e ⁊ filio. Alia rōeſt qꝛ repugnaret ꝓprietati .ſ. ſan. qua .ſ. ꝓcedit a patre ⁊filio vt amor. Non enim pōt eſſe ꝙ duo ſint pͥncipiū ſibiinuicem. Unde ſicut pr̄ filio nō cōicat pr̄nitateꝫ vt ſeip̄ꝫgeneret: ita nec .ſ. ſan. vt filiuꝫ generet. Sic̄ eſt īcōueniēsꝙ aliꝗd generet̉ ex ſeipſo: ita etiaꝫ vel plus ꝙ aliꝗd generetur ab eo cuius eſt pͥncipiū. ¶ Ad vltimū dd̓ꝫ ꝙ paterperfecte ſpirat .ſ. ſan. ſed qꝛ oīs perfectio pr̄is cōicat filioq̄ non repugnat ſue ꝓprietati: cū nihil diſtinguat īter eosniſi originis relatio: opꝫ ꝙ ſic̄ cōicat ſibi ꝑfectionē diuinitatis: ita ēt ꝑfectionē ſpirandi. Un̄ nō eſt ꝓpter imperfectionem patris ꝙ filius ſpiret: ſꝫ ꝓpter ꝑfectioneꝫ filij ꝙhꝫ totā ꝑfectioneꝫ patris. Eodē .n. mō poſſet argui ꝙ filius non eſſet deus vel ꝙ non crearet.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs ꝓcedat a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtū ſūt vnū. II.¶ D ſecundum procedit a pr̄e ⁊ filioſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ .ſ. ſā.Vaſnō inqͣꝫtū ſūt vnū. S. ſcūs .n. ꝓcedit ab eis vtyligunt ſe ⁊ inqͣꝫtū ſūt vnū ī eēntia: ⁊ inqͣꝫtū ſūt diſtīcte ꝑſone. Si .n. ꝑ eēntiā diſtinguerent̉ adhuc diligerēt ſe. Diligunt aūt ſe inqͣꝫtū ſūt vnū in eēntia amore eēntiali. ergoinqͣꝫtū ſūt diſtīcti in ꝑſonis amore ab eis ꝓcedēte. Sꝫ h̓amor ē .ſ. ſan. gͦ .ſ. ſan. ꝓcedit ab eis inqͣꝫtum ſūt diſtincteꝑſone. ¶ Itē actꝰ ſunt ſuppoſitoꝝ. ſi gͦ ſpirare ē actꝰ pr̄is⁊ filij: opꝫ ꝙ ſit actꝰ eoꝝ inqͣꝫtū ſunt ſuppoſita diſtincta:ſed .ſ. ſan. ꝓcedit ab eis per actū ſpirationis. gͦ ꝓcedit abeis inqͣꝫtum ſunt perſone diſtincte.