Druckschrift 
Scriptum super primo libro sententiarum : Mit Textanfängen
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Diſtin. XI.Aueſl. 2.

Reci tamen dicūt ſpūm ſcm̄ ꝓcederetm̄ a pr̄e: ⁊ nō a filio. Ꝙ iō dicunt. qꝛveritas in euāgelio fidē ītegre ꝯtinētede ꝓceſſione ſpūs loquēs ſolū pr̄eꝫ cōmemorat dicēs. Spūs ꝗ a patre ꝓcedit. Et ētideo qꝛ in principalibus concilijs q̄ apud illoscelebrata ſunt. ita ſymbola eoꝝ ſubiūctis anathematibꝰ ſancita ſunt: vt nulli de trinitatis fide aliud docere vel aliter p̄dicare qͣꝫ ibi ꝯtinet̉liceat. In ꝗbus ꝗdem ſymbolis cū ſpiritꝰ ſcūsꝯmemoraret̉ ꝓcedere a pr̄e: ⁊ nō a filio: ꝗcūqꝫinquiunt a filio eū ꝓcedere addunt anathemaīcurrunt. vn̄ ⁊ nos arguūt anat hematis reos.Addunt etiam ad aſſertioneꝫ ſue opinionis ⁊in teſtimoniuꝫ noſtre damnationis de ſymbolo fidei. qd̓ ẜm traditionē p̄dictoꝝ cōciliorum.Leo tertius rome trāſcriptū in tabula argēteapoſt altare btī Pauli poſita poſteris reliquitpro amore vt ipſe ait: ⁊ cautela fidei orthodoxe. In quo ꝗdem ſymbolo in ꝓceſſione ſpiritꝰſolus cōmemorat̉ pr̄ his verbis. Et in ſpiritūſcm̄ dn̄m ⁊ viuificatorē ex pr̄e ꝓcedenteꝫ cuꝫpr̄e ⁊ filio coadorandū ⁊ glorificādū ⁊c̄. Illd̓eſt ſymbolū qd̓ in miſſa catat̉ edituꝫ in nicenocōcilio. In fine cꝰ ſub̓ꝫ ē: ꝗ alid̓ docuerit vl̓ al̓rp̄dicauerit anathema ſit. Iōqꝫ greci nos anathēatizatos dn̄t. qꝛ dicimꝰ ſpm̄ ſcm̄ a filio ꝓcede̓. qd̓ ibi n̄ ꝯtīet̉. Qd̓ .n. ẜm nos ibi dr̄ ꝗ a pr̄efilioqꝫ ꝓcedit. alteꝝ a latinis ē additū .ſ. filioqꝫ Reſponſio vbi determinant̉ p̄dicta.Os aūt illa ꝟ̓ba ſic determinamus.Qui aliud docuerit vel aliter p̄dicauerit .i. ꝯͣriū docuerit vl̓ ꝯͣrio mō p̄dicauerit anathema ſit. Aliud gͦ ꝓ oppoſito poſuit qͣl̓r ⁊ apl̓us in epl̓a adGallathas. Si ꝗs alid̓ euāgelizauerit .i. ꝯͣriuꝫanathema ſit. nō dic̄ ſiꝗs addiderit. Nā ſi illd̓diceret ſibijpſi: vt ait Aug. p̄iudicaret. ꝗ cupiebat vēire ad quoſdā ꝗbꝰ ſcribebat ſic̄ ad Theſſalonicēſes vt ſuppleret q̄ illoꝝ fidei d̓erāt: ſꝫꝗ ſupplet qd̓ minꝰ erat addit: n̄ qd̓ īerat tollit.Qui at p̄tergredit̉ fidei regulā nō accedit ī viaſꝫ recedit a via. Ad illd̓ āt qd̓ d̓ euāgelio opponūt rn̄demꝰ ita. qꝛ cū dicat ī eo ꝟitas ſpūꝫ ſcm̄a pr̄e ꝓcede̓: nō addit ſolo: ⁊ iō ēt a ſe ꝓcederenō negat̉: ſꝫ iō pr̄eꝫ tm̄ nominat: qꝛ ad eū ſoletreferre etiā qd̓ ipſius eſt: qꝛ ab illo habet. Ꝙ greci in ſenſu conueniant nobiſcuꝫ ⁊ verbis differant.Cienduꝫ eſt tn̄ ꝙ greci cōfitent̉ ſpūꝫſanctum eſſe filij ſicut pr̄is. qꝛ ⁊ apl̓sait. Spiritū filij. Et veritas in euan-

Qtio. I.gelio. Spūm veritatis. Sed cum nō ſit aliudſpūm ſcm̄ eſſe pr̄is vel filij qͣꝫ eē a pr̄e ⁊ filio: ētin hoc in eādē nobiſcū fidei ſententiā cōuenirevident̉ lꝫ in verbis diſſentiant. Auctoritatibus grecorum oſtēdit ſpūm ſanctum etiā ꝓcedere a filio.Nde ēt ꝗdā eoꝝ catholici doctoresītelligētes vnā eādēqꝫ fore ſnīaꝫ p̄dictoꝝ ꝟboꝝ ꝗbꝰ dr̄ ſpūs ſcūs ꝓcede̓a filio ⁊ eē filij: ꝓfeſſi ſūt ſpūꝫ ſem̄ ētꝓcedere a filio. Un̄ Athanaſiꝰ in ſymbolo fidei. Spūs ſcūs a pr̄e ⁊ filio nō factꝰ nec creatꝰnec genitꝰ: ſꝫ ꝓcedēs. Ecce ſpm̄ ſcm̄ aꝑte dixitꝓcedere a pr̄e ⁊ filio. Didimꝰ ēt eoꝝ maximꝰdoctor ī li. de ſpū ſco: ⁊ ſpm̄ ſcm̄ a filio ꝓcede̓dic̄. Saluator iꝗt ꝗ ⁊ ꝟitas. n̄ .n. loq̄t̉ a ſemetipſo. hͦ ē ſine me ⁊ ſine meo ⁊ pr̄is arbitrio: qꝛīſeꝑabil̓ ē a me ⁊ a pr̄is volūtate: qꝛ ex ſe nō ēſꝫ ex pr̄e ⁊ ex me eſt. hͦ .n. ip̄m qd̓ ſubſiſtit ⁊ loquit a pr̄e ⁊ a me illi eſt. Itē ſpūs ſcūs ꝗ ē ſpūsꝟitatis ſpūſqꝫ ſapīe nō pōt audire a filio loquēte q̄ neſcit: cū hͦ ip̄m ſit qd̓ profert̉ a filio .i. procedēs deꝰ de deo. ſpūs ꝟitatis procedēs a ꝟitate. ꝯſolator manas ex cōſolatiōe. Iteꝫ Cirillus ep̄s in epl̓a neſtorio directa ait. Spūs intelligit̉ per ſe ẜm ꝙ ſpūs eſt ⁊ nō filiꝰ: ſꝫ tn̄ nō ēalienus ab eo. Spūs .n. veritatis noīat̉ ⁊ profluit ab eo fic̄ ex deo pr̄e. Ioānes quoqꝫ Chriſoſtomus in homelia qͣdaꝫ de expone ſymboli ſic ait. Ipſe eſt ſpūs procedēs de pr̄e ⁊ filioꝗ diuidit dona propria prout vult. Itē in aliahomel̓. Credēdū eſt ſpm̄ ſcm̄ pr̄is eſſe ⁊ filij.Iſtū ſpm̄ ſcm̄ dicimꝰ pr̄i ⁊ filio coeqͣlē ⁊ ꝓcedentē de pr̄e ⁊ filio: hͦ credite ne colloꝗa malacorrūpāt bonos mores. Ecce a doctoribꝰ grecorū aperta habemꝰ teſtimonia ꝗbꝰ ſpūs ſcūsa pr̄e ⁊ filio ꝓcedere on̄dit̉. oīs gͦ līgua ꝯfiteat̉ſpūm ſanctū ꝓcedere a patre ⁊ filio. Diuiſio textus.Ic determinat ꝓtuad ſiuꝫ pnꝰ.de ꝓceſſiōe .ſ. ſctī⁊ diuidit̉ in duas ꝑtes. In pͥª on̄dit .ſ. ſcm̄ ꝓceIIAdere a pr̄e ⁊ filio. In 2ª inꝗrit̉ vtꝝ eqͣliter abvtroqꝫ ꝓcedat. 12. di. (Itē q̄rit̉ cū .ſ. ſcūs) Prīa in duas.In pͥª ꝓbat v̓itatē. In 2ª excludit errorem. ibi. Greci tn̄dicūt.) Que diuidit in duas. In pͥma on̄dit grecoꝝ ꝯtrouerſiā. In ſcd̓a reducit ad cōcordiā intellectꝰ. ibi. Sciēdum tn̄ ē.) Prima in duas. In pͥma ponit obiectionē grecoꝝ. In ſcd̓a ſol̓onem. ibi. (Nos aūt illa v̓ba ⁊c̄.) Scienduꝫ tn̄.) Hic oſtendit grecoꝝ concordiā ad latinos quātum ad ſenſum: qͣꝫuis in verbis ſit dr̄ia: ⁊ circa h̓ duo facit. Primo oſtendit ꝙ greci concedunt .ſ. ſcūꝫ eſſe a filioin ſuo equalenti: qꝛ .ſ. concedunt eū eſſe filij. 2º. on̄dit ꝑmultas aucͣtates doctoꝝ grecoꝝ: ꝙ ēt ꝯcedūt .ſ. ſcūꝫ exp̄ſſe eſſe a filio. ibi. (Unde ⁊ quidam eorum.) Queſtio.I.