Queſtio. I.Diſtin. XI.
Diſtin. XI.pater ⁊ filius diſtinguūt̉ pr̄nitate ⁊ filiatioCONITa ne. ergo ſi ſpūs .ſ. ꝓcedit̉ ab eis inqͣꝫtuꝫ ſuntperſone diſtincte ꝓcedet a pr̄e inqͣꝫtuꝫ hꝫ pr̄nitatem: ⁊ afilio inqͣꝫtum hꝫ filiationē. gͦ pr̄nitate pater refert̉ ad ſpiritum .ſ. Sed pater paternitate refert ad filium. ergo eadem relatione .ſ. paternitate refert̉ ad filiū ⁊ ſpm̄ .ſ. ⁊ eadem erit ꝓceſſio vtriuſqꝫ: qd̓ ſtare nō pōt. ¶ Iteꝫ vt dictum eſt: nulluꝫ ſimplex ꝓcedit a pluribꝰ niſi in eſſentiavniant̉ ⁊ operatione. ſed ſpūs ſan. eſt ſimplex: ergo procedit a patre ⁊ filio inquantum ſunt vnum.dd̓m ꝙ oīs actus refert̉ ad duo oriReſpondeo ginaliter .ſ. ad agēteꝫ ⁊ ad pͥnᵐⁿ actionis. Agens aūt eſt ipſum ſuppoſitū vt hō vel ignis: ⁊ pͥnˡactionis eſt aliqͣ forma in ipſo ſub̓alis vel accn̄talis. Dico gͦ ly inqͣꝫtuꝫ pōt dicere cōditionē agentis: vel pͥncipiuꝫactiōis. ſi dicat cōditionē agētis vel operātis: ſic ꝓcedit.ſ. ſcūs a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtū ſunt pl̓es ⁊ inqͣꝫtuꝫ ſunt diſtīcteꝑſone: quia ab eis pluribꝰ ⁊ diſtinctis procedit. Si auteꝫdicat cōditionē pͥncipij actionis. Sic dico ꝙ procedit abeis inquantuꝫ ſunt vnum. cū .n. vna operatio non ſit niſiab vno pͥncipio: opꝫ aliquid eſſe vnū in patre ⁊ filio qd̓ ēpͥncipiū huiꝰ actus: ꝗ eſt ſpirare: ꝗ eſt vnus ⁊ ſimplex: quovna ⁊ ſimplex perſona .ſ. ſcī ꝓcedit. ¶ Et per hoc pꝫ ſolutio ad totum. Quid autem ſit illud vnum cōe in patre ⁊filio: patebit in ſequenti articulo.¶ Utꝝ ſpūs ꝓcedat a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtū ſūt vnū naͣ. III.ſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ .ſ. ſcūs ꝓcO tertiu) dat a patre ⁊ filio inquātūſunt vnū in naͣ. Natura .n. nō cōicat̉ niſi peractū naͣe. ſꝫ .ſ. ſcūs ꝓcedēdo accipit totā naͣꝫdiuinā: ſicut filius naſcēdo. ergo pͥnᵐ actus q̄cōicat ſibi natura diuina eſt naͣ. ergo ⁊c̄. Et hͦ idē vr̄ perAnſ. ꝗ dicit ꝙ ridiculū ē dicere: ꝙ ꝑꝑ relationē tota eētia pr̄is ⁊ filij ſit in ſpū .ſ. ⁊ nō potius ꝓpter eēntiā. ¶ Pͣ.ſpūs .ſ. ꝓcedit vt amor. amor aūt dicit ꝓceſſuꝫ volūtatisergo .ſ. ſcūs ꝓcedit a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtuꝫ ſunt vnū in volūtate: ſed voluntas cuꝫ ſit de abſolutis tꝫ ſe ex parte naͣe.ergo ⁊c̄. ¶ Pͣ. Cum ꝓprietas recipiat numerū a ſuppoſito: īpoſſibile eſt duoꝝ ſuppoſitoꝝ eſſe eandē numero ꝓprietatē vel notionē: ſed pr̄ ⁊ filiꝰ ſunt ſuppoſita diſtīcta.gͦ nō pn̄t cōuenire in aliqͣ vna notione: ⁊ ita .ſ. ſcūs nō ꝓcedet a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtum ſunt vnum in notione aliqua. reſtat ergo ꝙ inquantum ſunt vnum in eſſentia.in vnitate diuīe eēntie cōicat nō tm̄Sed contra filius: ſed etiā .ſ. ſcūs. Si igr̄ pr̄ ⁊ filiꝰſpirant .ſ. ſcm̄ inqͣꝫtū ſunt vnū in naͣ. oꝫ ꝙ ēt ſpūs .ſ. ſil̓ cuꝫeis ſpiret ſeipſum: ꝙ eſt īpol̓e. gͦ ⁊ pͥmū. ¶ Si dicas ⁊ repugnat ꝓprietas .ſ.ſ. Cōtra ꝓprietates nō diſtīguunturnec determināt eēntiā: ſꝫ tm̄ perſonā. gͦ ꝗcꝗd ꝯuenit eēntie in perſona pr̄is ⁊ filij ꝯuenit ēt in ꝑſona ſpūs ſan.Reſpondeo ſāt vnū ī potētia ſpiratiua. Potetiadd̓m ꝙ pr̄ ⁊ filiꝰ ſpirāt .ſ. ſcm̄ inqͣꝫtūaūt ſpiratiua: ſicut ⁊ ſupra dictū eſt: dicit aliꝗd qͣſi mediūinter eēntiā ⁊ ꝓprietatē. eo ꝙ dicit eēntiā ſub rōe ꝓprietatis. ſic .n. actus notionalis ab eēntia egredit̉ nō ſicut abagente: ſed ſicut ab eo a quo agitur. Gnatio .n. nō egrediīab eēntia inqͣꝫtuꝫ eſt eēntia: ſed inqͣꝫtū eſt pr̄nitas. Et ſiiſta duo .ſ. eēntia ⁊ pr̄nitas differēt in diuinis egrederet̉ab vtroqꝫ gnaͣtio: ſed a pr̄nitate īmediate: ⁊ ab eēntia ſic̄a pͥmo pͥncipio. Simil̓r dico ꝙ ſpiratio egredit̉ ab eſſentia nō ſicut a ſpirāte: ſed ſicut a pͥncipio ſpiratiōis: inqͣꝫtūhꝫ rōnē alicuiꝰ notionis q̄ eſt cōis pr̄i ⁊ filio: q̄ dr̄ cōis ſpiratio: ⁊ ita ſpiratiua potētia dicit eēntiā ſub ratione talisꝓprietatis. Et iō dico ꝙ ꝓcedit .ſ. ſcūs a pr̄e ⁊ filio inqͣꝫtūſunt vnū in eēntia ⁊ in aliqͣ notiōe .ſ. ī cōi ſpiratiōe. ¶ Et
ꝑꝑ hoc ſoluēda ſunt argumēta ad vtrāqꝫ partē.ergo dd̓m ꝙ naͣ cōicat per actū natureAd PriMū cōiter loquendo ſꝫ determinata cōicatio dꝫ eſſe per actū naͣe ſub aliqͣ ꝓpria rōne accepte: ⁊ iōcōicatio q̄ eſt per ſpirationē eſt actꝰ diuine naͣe: inqͣꝫtū hꝫrōnem ſpirationis. Et h̓ intēdit Anſ. ꝙ īpoſſibile eſt dicere ꝙ ꝓceſſionis: q̄ terminat̉ in naͣm: nō ſit aliquo mō natura pnᵐ: cum ſit ibi quaſi cōicatio vniuoca. Deꝰ .n. ꝓcedit a deo ſicut ignis ab igne. ¶ Et per hͦ pꝫ ſol̓o ēt ad 2ᵐ:qꝛ eadē eſt rō de voluntate ⁊ eēntia. ¶ Ad 3ᵐ dd̓m ꝙ diuerſorum ſuppoſitoꝝ ẜm eēntiā diſtinctoꝝ nō pōt eē notio vna: ſed ſi eoꝝ ſit eēntia vna erit ⁊ oꝑatio vna. Et qꝛrelatio ẜm ītellectū īnaſcit̉ ex aliqͣ oꝑatione: per ꝯn̄s erit⁊ relatio vna: ⁊ ita pater ⁊ filiꝰ pn̄t ꝯuenire in vna ꝓprietate relatiua. ¶ Ad qͣrtum dd̓m ꝙ ab eēntia inqͣꝫtuꝫ eſteēntia nō eſt actꝰ ſpirādi. ſed inqͣꝫtū hꝫ rōnē talis ꝓprietatis .ſ. cōis ſpiratiōis. Et qꝛ rōnē hanc nō hꝫ eēntia ī ſpūſan. iō nō ſequit̉ ꝙ ſpūs .ſ. per eēntiaꝫ ſuā ſpiret. ¶ Ad 5dd̓m ꝙ ſi ꝓprietas in perſona eēt aliud ab eēntia de neceſſitate determinaret ip̄am per ſe vel per accn̄s: ſed qꝛeſt idē ꝙ eēntia ẜm re: iō nō aduenit ſibi vt reſtringēs vl̓determinās eam: ⁊ tn̄ ẜm vnā ꝓprietatē eſt pͥnᵐ vniꝰ actꝰcuiꝰ nō eſt pͥncipium ẜm rōnē alteriꝰ ꝓprietatis: ſicut pꝫetiam ꝙ eſt pͥncipiuꝫ huius actus velle ẜm rōnē volūtatis: ⁊ huius actus ſcire ẜm rōnem ſcīe: ⁊ tn̄ eſſentia per hͦnō determinat̉ realiter: neqꝫ diſtinguit̉. Et ideo cuꝫ ẜmrōneꝫ cōis ſpirationis eſſentia in patre ⁊ filio ſit pͥncipiūactus notionalis: quo ſpm̄ ſan. ſpirāt: nō opꝫ ꝙ in ſpū ſcōeadē eēntia ſit pͥnᵐ eiuſdē actus: cuꝫ eēntia diuina in ſpūſan. nō ſit cōis ſpiratio: ſicut in patre ⁊ filio.¶ Utꝝ pater ⁊ filiꝰ ſint vnus ſpirator.IIII.ſic ꝓcedit̉. videt̉ ꝙ paO quartuꝫ ter ⁊ filiꝰ ſint vnꝰ ſpiraMtor. Per hͦ .n. nō īportatur niſi vnitas in actuſpirādi: ſed vno actu ſpirāt pater ⁊ filiꝰ. ergom ſunt vnus ſpirator: ſicut vnꝰ deꝰ ꝓpter vnitatem deitatis. ¶ Pͣ. ſicut pater ⁊ filiꝰ ꝯueniūt ī actu creādi: ita ēt in actu ſpirandi. Sed ꝓpter illā ꝯueniētiā pater⁊ filius dicunt̉ vnꝰ creator. ergo eadē rōne d̓bēt dici vnꝰſpirator. ¶ Pͣ. pͥnᵐ dicit relationē ꝯn̄teꝫ ad actūʳ quo eſtpͥncipiū: ſꝫ pater ⁊ filiꝰ dicunt̉ vnū pͥnᵐ .ſ. ſcī vt īfra habebit̉. ergo ēt dici debēt vnus ſpirator.quicūqꝫ ſpirāt ſunt ſpirātes: ſed pater ⁊ fiCONtrAlius ſpirant ſpiritum .ſ. ergo ſunt ſpirantes.ergo etiam ſunt ſpiratores .ſ. ſcī.dd̓m ꝙ actus recipit numerū a ſupReſpondeo poſitis. vn̄ ēt verbuꝫ ſignificās ſubſtantiam per moduꝫ actꝰ dr̄ de pluribꝰ perſonis plural̓r:qͣꝫuis ſit eēntia vna ſicut Io. ii. Ego ⁊ pater vnuꝫ ſumus.Actus aūt ſignificat̉ ēt in verbo ⁊ in participio ⁊ in noīeverbali: ſed tn̄ participiuꝫ plus accedit ad ſub̓am qͣꝫ verbum: ⁊ adhuc nomē verbale magis qͣꝫ participiuꝫ. Et iōnō p̄ſumimꝰ dicere ꝙ pater ⁊ filiꝰ ſpiret .ſ. ſcm̄ vel ꝙ ſintſpirās: vel ꝙ ſint ſpirator: ſed ꝙ ſpirēt ⁊ ſint ſpirantes: ⁊ſint ſpiratores: qͣꝫuis ſit actus vnꝰ quo ſpirāt: tamē ẜm ꝙvnūqd̓qꝫ eoꝝ magis accedit ad ſignificādum actū: minꝰꝓprie poteſt in ſingulari predicari.ergo dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuis actus ſit vnꝰ: tamēAd PriNu) qn̄ ſignificat vt actus egrediēs a pluribus ſuppoſitis: oꝫ ꝙ ſignificet̉ plural̓r. Actus .n. trahitnumerū a ſuppoſitis. ¶ Ad 2ᵐ dd̓m ꝙ creatio eſt actustrium perſonaꝝ: nō ẜm ꝙ diſtincte ſunt: ſed ẜm ꝙ vniūtur in eēntia: qꝛ ēt per ītellectū remota diſtinctiōe perſonarum adhuc remanebit creatio. Et iō dicimus ꝙ pater⁊ filius ⁊ .ſ. ſcūs ſunt vnꝰ creator: qͣꝫuis nō dicamꝰ ꝙ ſint