Queſtio. I.Diſtin. X.

ter Ioā. apl̓i eloquiū ſcrutemur: ꝗ cū dixiſſet.diligamꝰ īuicē qꝛ dilectio ex d̓d ē. adiūxit ⁊ oīsꝗ diligit ex d̓o natꝰ ē qꝛ d̓s dilectio ē. Hic manifeſtauit ſe dixiſſe ea dilectionē eē deū quā dixit ex d̓o. Deꝰ gͦ ex deo ē dilectio: ſꝫ qꝛ ⁊ filiꝰ exd̓o pr̄e natꝰ ē: ⁊ ſpi. ſcūs ex d̓o pr̄e ꝓcedit: quēpotiꝰ eoꝝ h̓ d̓beamꝰ dc̄m acciꝑe eē dilectiōeꝫ.merito q̄rit̉. Pr̄ .n. ſolꝰ ita d̓s ē: vt nō ſit ex d̓o:⁊ iō dilectio q̄ ita ē d̓s vt ex d̓o ſit: nō ipſe pr̄ ē:ſꝫ aūt filiꝰ aūt ſpi. ſcūs. Sꝫ ī ꝯſequētibꝰ cū deidilectionē ꝯmemoraſſet Ioa. qͣ dilexit nos: ⁊hīc hortatꝰ eēt vt ⁊ nos īuicē diligamꝰ: atqꝫ itaī nobis deꝰ maneat: qꝛ vtiqꝫ dilectionē deū dixerat: ſtatī volēs de hac re aꝑtiꝰ aliꝗd eloꝗ inꝗt: in hͦ cognoſcimꝰ qꝛ ī ipſo manemꝰ ⁊ ip̄e innobis qꝛ d̓ ſpū ſuo dedit nob̓. Spūs itaqꝫ ſcūsde quo dedit nobis fac̄ nos ī deo manere ⁊ ip̄ꝫin nobis. hͦ aūt fac̄ dilectio. Ipſe gͦ deꝰ eſt dilectio. deꝰ ergo ſpūs ſcūs ꝗ ꝓcedit ex deo ſignificat̉ vbi legit̉. Deꝰ dilectio eſt: ⁊ dilectio ex d̓oeſt. Ecce his ꝟbis aꝑte dicit Aug. ſpūm ſcūmeē charitatē pr̄is ⁊ filij: ⁊ intm̄ quoqꝫ ſermonēꝓduxit vt videt̉ dixiſſe ſpūm ſanctū nō ſolū eēdilectionē pr̄is ⁊ filij qͣ ſe inuicē ⁊ nos diligūt:ſed etiā dilectionem qua diligimus deum: ſedvtrum ipſe ſit charitas qua nos diligimꝰ deūin ſequenti explicabitur.¶ Reſtat oſtēdere qd̓ poſuerat .ſ. qūo ſpi. ſcūsſit amor quo pr̄ a filio ⁊ filiꝰ a pr̄e diligit̉.Unc gͦ qd̓ īcepimꝰ oſtēde̓ curemꝰ .ſ.ſpm̄ ſcm̄ dilectionē eē ſiue amorē patris ⁊ filij: quo .ſ. pr̄ diligit filiū: ⁊ fi¶AIliꝰ pr̄eꝫ. De hͦ Hieronymꝰ ſuꝑ. xiiij.pſalmū ait. Spūs ſcūs nec pr̄ ē nec filiꝰ: ſꝫ dilectio quā hꝫ pr̄ ī filiū ⁊ filiꝰ in pr̄eꝫ. Aug. quoqꝫin. vi. li. de trini. ait. In oībꝰ eqͣlis ē pr̄i filiꝰ ⁊ ēvniꝰ eiuſdēqꝫ ſub̓e. Quapropter ēt ſpi. ſcūs ineadē vnitate ſub̓e ⁊ eqͣlitate ſubſiſtit.¶ Hic aꝑit̉ ꝗd ſit ſpūs ſanctꝰ.Iue .n. ſit vnitas amboꝝ ſiue ſcītas ſiue charitas manifeſtuꝫ ē ꝙ nō aliquisa duoꝝ ē quo vterqꝫ ꝯiūgit: quo genitꝰa gignēte diligat̉: genitorēqꝫ ſuū diligat. ſintqꝫnō ꝑticipatōe ſꝫ eēntia ſua: neqꝫ dono ſuꝑiorisalicuiꝰ ſed ſuo ꝓprio ẜuātis vnitatē ſpūs in vīculo pacis. Ecce hic habes ſpūꝫ ſcm̄ eē quo filius diligit̉ a pr̄e ⁊ pr̄ a filio: ⁊ quo illi duo ſeruāt vnitatē pacis. Spūs gͦ ſcūs. vt ait Augu.in eodē: cōe ē aliꝗd pr̄is ⁊ filij ꝗcꝗd illd̓ ē. Atipſa cōio ꝯſub̓al̓ ⁊ coeterna ē. q̄ ſi amicitia cōueniēter dici pōt dicat̉: ſꝫ aptius dr̄ charitas ⁊hec quoqꝫ ſub̓a: qꝛ deꝰ ſub̓a ⁊ deꝰ charitas ē.

LuUi llo.Tria ergo ſūt ⁊ nō ampliꝰ vnꝰ diligēs eū ꝗ deillo ē: ⁊ vnꝰ diligēs eū de quo ē: ⁊ ip̄a dilectio.Que ſi nihil ē: qūo deꝰ dilectio ē. Si nō ē ſub̓aquomodo deus ſubſtantia eſt.¶ Ꝙ ſicut ſpūs ſanctus cōis eſt patri ⁊ filio ita¶IIIcōe nomē habꝫ ꝓprium.Ic notādū ē ꝙ ſic̄ ſpūs ſcūs ī trinitateſpāl̓r dr̄ charitas q̄ ē pr̄is ⁊ filij vnioita ⁊ nomen tenet ꝓprie qd̓ pr̄i ⁊ filiocōiter quodāmō ꝯgruit. Un̄ Aug. in. xv. li. detri. Si charitas inꝗt qͣ pr̄ diligit filiū ⁊ pr̄eꝫ diligit filiꝰ: īeffabiliter cōionē demōſtrat amborū: ꝗd ꝯueniētiꝰ qͣꝫ vt ille dicat̉ ꝓprie charitasꝗ ſpūs ē cōis amboꝝ. Hoc .n. ſaniꝰ credit̉ ⁊ ītelligit̉ vt nō ſolū ſpūs ſcūs charitas ſit ī illa trinitate ſꝫ nō fruſtra ꝓprie charitas nūcupetur ꝑꝑilla q̄ dicta ſunt ſic̄ nō ſolus in illa trinitate: velſpūs ē vel ſcūs: qꝛ ⁊ pr̄ ſpūs ⁊ filiꝰ ſpūs ⁊ paterſcūs ⁊ filiꝰ ſcūs: ⁊ tn̄ ip̄e nō fruſtra dr̄ ſpiritusſcūs. Qui .n. ē cōis ambobꝰ: id vocat̉ ip̄e proprie qd̓ ābo cōiter. Alioꝗn ſi in illa trinitate ſolus ſpūs ſcūs ē charitas: ꝓfecto ⁊ filiꝰ nō ſoliꝰpr̄is: ſꝫ ēt ſpūs ſcī filiꝰ īuenit̉. Ait .n. apl̓s de d̓opr̄e. Trāſtulit nos ī regnū filij charitatis ſue.Si ergo nō eſt in illa trinitate charitas dei niſiſpūs ſcūs: filius eſt ēt ſpūs ſcī. Sed qꝛ hoc abſurdiſſimum eſt: reſtat vt nō ſolus ibi ſit charitas ſpūs ſanctus: ſed ꝓpter illa de quibus ſatisdiſſerui proprie ſic vocatur.¶ Diuiſio textus.I d̓termīauit magr̄ de gnaͣtiōe fiOſtqua liapr̄e. Hic d̓termiat de ꝓceſſiōe .ſ. ſcī ab vtroqꝫ. Et dīdit̉. in ꝑtes duas. Inpͥª d̓termīat d̓ ꝓceſſiōe eiꝰ eternā. In 2ª d̓ tꝑali14. di. ( ¶ Pͣ. diligēter ānoᵐ.) Prīa ī tres. In pͥª d̓terīatꝓceſſiōis mōm. In 2ª ꝓceſſiōis pͥnᵐ. ii. di. Hic dd̓m eſtſpūꝫ) 3º. dr̄iaꝫ ꝓceſſiōis ad gnaͣtōeꝫ. 13. di. (Poſt hͦ ꝯſiderādū.) Prīa ī duas. In pͥª on̄dit ꝓceſſiōis mōm. In 2ª exmo ꝓcedēdi ꝯcludit ꝓpriū ꝓcedētꝭ nomē. ibi (Hic noͣnⁿē ꝙ ſic̄.) Prīa ī duas. In pͥª on̄dit ꝑ aucͣtatē canōis ꝙ ſpi.ſcūs ꝓcedit vt amor. In 2ª on̄dit idē ꝑ aucͣtates ſcōꝝ. ibi(Nūc v̓o qd̓ īcepimꝰ.) ¶ Circa pͥᵐ tria fac̄. Prīo ẜm v̓baAug. appropͥat amore de deo dcm̄. i. Io. 4. d̓s charitas ē:ſpūi ſcō. 2º. ponit appropͥatiōis ſil̓itudinē. ibi. (Pluribꝰ.n. exemplis. ) 3º inducit appropriationis aucͣtateꝫ. ibi.Sed dei verbi̓ꝰ ptis. §. q̄rūt̉. p vtrūQueſtio.I.¶D intellectu. c icus ꝓcedat vt amor.I2º vtꝝ ſit amor quē pr̄ hꝫ ī filiū. ⁊ e ꝯͣ. 3º vtrūſit nexꝰ vl̓ vnio pr̄is ⁊ filij. 4º. vtꝝ ex ꝓceſſiōeſua poſſit dici ꝓpͥe ſpi. ſcūs. 5º. de numero ꝑſonaruꝫ.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs ꝓcedat vt amor.I.O primu) nō ꝓcedat vt amor. Quiaſic ꝓcedit̉. vr̄ ꝙ ſpi. ſāctꝰſpi. ſāctꝰ ꝓcedit vt ꝑſona ī ſe ſubſiſtēs. amorāt n̄ ſignificat aliꝗd ꝑ mōꝫ ſubſiſtētis: īmo ꝑmoduꝫ īherētis forme vel paſſiōis. gͦ ⁊c̄. ¶ Pͣ. Nunqͣꝫ naͣ