Diſtin. X.
37
aūt inquantum hō intelligit̉ ratio proprij. ⁊ ſic proceditAug. Uel pōt meliꝰ dici ꝙ loquit̉ de ſapientia genita. nō.n. dicit ꝙ ꝑ illā ſapīaꝫ pr̄ ſit ſapiēs: ſꝫ ꝙ illā ſapientiā habeat. īcōueniēs aūt eſt dicere deū nunc hr̄e aliquā ſapiētiā quā nō ſemꝑ habuit: qꝛ hͦ poneret mutationē in ipſo(Quomodo igit̉ īmutabilis ⁊c̄.) ¶ Uidet̉ ꝙ hͦ non ſeqͣtur: qꝛ ẜm ph̓m in ad aliꝗd nō eſt motus: ⁊ ita ex aduēturelationis nō pōt cōcludi aliqͣ mutabilitas. ¶ Pͣ. deꝰ perhͦ ꝙ dat eſſe creature dr̄ creator. ⁊ per hͦ ꝙ dat eſſe filiodicit̉ pater: ſed nō ſequit̉ ip̄m eſſe mutabilē: qͣꝫuis modoſit creator ⁊ ab eterno nō fuerit. ergo etiā nō ſequeret̉ ꝙeſſet mutabil̓ ſi nō ſꝑ pr̄ fuiſſet. ¶ Ad pͥᵐ eſt dd̓ꝫ ꝙ qͣꝫuisin ad aliꝗd nō ſit motꝰ ſicut ī eo qd̓ termīat motū per ſe:vt quātitas ⁊ eqͣlitas ſunt termini motꝰ ꝑ ſe. tn̄ relatiōesnoue nō pn̄t īnaſci real̓r in aliquo niſi per motū: qͣꝫuis .n.relatio nō ſit terminꝰ motꝰ ꝑ ſe: tn̄ ꝯſeꝗtur motū: ſic̄ augmētū cōſequit̉ eqͣlitas. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ qͣꝫ ſic̄ ſupra dcm̄ ē.relatio qͣ deꝰ relatiue dr̄ ad creaturā nō eſt real̓r in ipſodeo: ſꝫ in ipſa creatura q̄ mutat̉. pr̄nitas aūt real̓r ē in ip̄odeo: qꝛ eſt ꝓprietas cōſtitutiua ꝑſone. vn̄ nō poſſet eē denouo pater fine mutatione ſui. (Uox .ſ. non mea tm̄ ⁊c̄.Uox angeloꝝ h̓ dr̄ quā exprimūt corporaliter in corporibus aſſumptis: vel ipſa ſpūalis locutio ipſoꝝ dicitur ẜꝫꝙ cōceptiones ſuas ordināt ad īnoteſcendū. Alibi tn̄ hͦhꝫ queri. in ſcd̓o. Scrutari nō licet.) Ut quis trāſcēdere velit limites fidei de tēporali generatione. que ꝗdeminquātū terminat̉ ad vnionē in perſona dei tamen quodammodo eſt effabilis ex parte ipſiꝰ corporis aſſumpti:quod de virgine tractum eſt. (Quotiens ortum fuit lumen ⁊c̄.) Hec ſimilitudo relata ad eternā regnaͣtionemintelligenda eſt nō ẜm interruptioneꝫ actus que in ortuluminis corporalis lumen facit: eo ꝙ ſol corporalis nonſemꝑ pn̄s eſt. ſed ẜm ꝯtinuationē tm̄. (Uiuēs deꝰ ⁊ natura eter. ⁊c̄.) In his verbis ītendit Hyl. cōcludere filiū apatre genitū viuentē eſſe ſic̄ cuiuſlibꝫ naͣe ītrāſibilis veleterne eſt ptās viuētis .i. vt viuū producat ẜm ꝙ ipſa viuit: ſed deus viuēs eſt. gͦ ptās ſua eſt vt viuuꝫ ex ſe gn̄et.Uel ſic. in quolibꝫ viuo īuenit̉ poteſtas q̄ debet̉ viuo: ſꝫdeꝰ ē viuēs. gͦ in eo īuenit̉ ptās q̇ debet̉ viuo. h̓ aūt eſt vtviuū ex ſe ꝓducat. gͦ filiꝰ ꝗ ex eo ꝓducit̉ viuens eſt: pͥmigitur ſill̓i maiorē ſubticet. minoreꝫ ponit. ibi. (Uiuensdeus ⁊c̄. Cōcluſionē q̄ ē maior ſecūdi tangit cū dic̄. (Etnaͣe eterne ⁊c̄.) Ideſt naͣe eterne ē ptās viuētis .i. q̄ d̓beī̉viuēti. Scd̓i fillogiſmi mīorē ſubticet. Cōcl̓onē ponit ibiin his v̓bis lateri. (Qui cū ſacr̄o ſcīe ⁊c̄.) Filiꝰ ꝗ naſcit̉ expr̄e: cuiꝰ natiuitatis ſecretā ſcīam ſolus pr̄ hꝫ ꝯp̄hēdēdonō pōt gͦ eē aliud qͣꝫ viuens ⁊c̄. Et ſumit̉ h̓ ſacrm̄ ꝓut dī̄ſacrū ſecretū. (Oīa viua ſua ⁊c̄) .i. oīa attributa quorumqd̓libet in filio viuit. (Perfectuꝫ natiuitati) .i. ꝑfectamrōnē ⁊ nomē natiuitatis. (Nō .n. nouū ⁊c̄.) In his .n. q̄ ītrāſmutationē gn̄ant̉ qͣꝫuis gnaͣtio q̄ ē a viuēte terminetad viuū: tn̄ in pͥnº gnaͣtiōis qd̓ gnaͣ̓tur nō ē viuū: ſꝫ filiusdei ſemꝑ viuꝰ ē. gͦ nō ꝑ deciſionē vel mutationē genitꝰ ē⁊ ita oꝫ ꝙ vita pr̄is eadēqꝫ nūero in filio ſit. ⁊ ꝑꝑ hͦ ſubiūgit ꝙ neceſſe ē. vt in inue. vi .ſ. filiꝰ in pr̄e inqͣꝫtū filiꝰ ē vita pr̄is: ꝗ in pr̄e viuit: ⁊ eodē mō in ſe hēat vitā viuēteꝫ .i.eēntiā pr̄is ꝗ ē vita viuēs. (Cui innaſcibili eē ⁊c̄.) Ideſtſui īnaſcibilis. nō .n. filiꝰ pr̄em in īnaſcibilitate imitatur.Si gignēti ē īfinitū ⁊c̄.) Infinitū ſumit̉ h̓ negatiue nōpuatiue. gnaͣtio .n. paſſiua vel actiua nullo fine terminat̉vel ꝯp̄hēdit̉. nō tn̄ dicēda ē īfinita ꝑ mōꝫ qͣꝫtitatis ſic̄ tēpus vel motꝰ: qꝛ ſic nunqͣꝫ eſſet perfecta.¶ Hic de ſpū ſcō agit̉. ⁊ primo ꝙ ſit amor patris ⁊ filij dicit. ¶ Diſtin. X.
Unc poſt filij eternitatē d̓ ſpū ſcōqͣꝫtū deo donāte vide̓ ꝯcedit̉ diſſeramꝰ. Spūs ſcūs amor ē ſiue charitas ſiue dilectio pr̄is ⁊ filij. Un̄Aug. ī. xv. li. de tri. ait. Spus ſcūsnec patris ē ſoliꝰ: nec filij ē ſoliꝰ: ſꝫamboꝝ: ⁊ iō cōmunē qͣ īuicē ſe diligūt pater ⁊filius nobis inſinuat charitatem.¶ Ꝙ ſpūs ſcūs ꝓprie dilectio dicat̉ ⁊ tn̄ trinitas ſit dilectio.Oānes āt ī epl̓a canonica ait. Deuscharitas ē: n̄ dixit ſpūs ſcūs charitasIi ē. qd̓ ſi dixiſſꝫ abſolutio eēt ẜmo: ⁊ n̄ꝑua ꝑs qōnis d̓ciſa. Sꝫ qꝛ dixit d̓s charitas ē:īcertū ē: ⁊ iō q̄rēdū ē vtꝝ d̓s pr̄ ſit charitas: anfiliꝰ: an ſpūs ſcūs: an d̓s ip̄a trinitas: qꝛ ⁊ ip̄a n̄tres dij ſꝫ d̓s ē vnꝰ. Ad qd̓ Aug. ī eod̓ li. ita dic̄Neſcio cur ſic̄ ſapīa ⁊ pr̄ dr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſcūs.⁊ ſil̓ oēs n̄ tres ſꝫ vna ſapīa: n̄ ita ⁊ charitas dicat̉ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpi. ſcūs ⁊ ſil̓ oēs vna charitas.Nō iō tn̄ ꝗſqͣꝫ nos īcōueniēt̓ eſtimet charitatēappellare ſpm̄ ſcm̄ qꝛ ⁊ deꝰ pr̄ ⁊ d̓s filius pōtcharitas nūcupari. ſic̄ ꝓprie ꝟbū d̓i ēt ſapīa d̓idr̄: cū pr̄ ⁊ ſpi. ſcūs ſint ſapīa. Si gͦ ꝓprie aliꝗshoꝝ triū charitas nūcupari dꝫ ꝗs aptiꝰ qͣꝫ ſpūsſcūs vt .ſ. ī illa ſimplici ſūmaqꝫ naͣ n̄ ſit alid̓ ſb̓a⁊ alid̓ charitas: ſꝫ ſub̓a ip̄a ſit charitas: ⁊ ipſacharitas ſit ſub̓a ſiue ī pre ſiue ī filio ſiue ī ſpūſcō: ⁊ tn̄ ſpi. ſcūs charitas ꝓprie nūcupet̉. Ecce his ꝟbis aꝑte on̄dit Aug. ꝙ ī trinitate charitas aliqn̄ refert̉ ad ſub̓aꝫ q̄ cōis ē triū ꝑſonarū: ⁊ tota ē ī ſingulis. aliqn̄ ſpāl̓r ad ꝑſona ſpūsſcī: ſic̄ ſapīa dei aliqn̄ ꝓ ſub̓a dīna. aliqn̄ ꝓ filioꝓprie accipit̉. ⁊ hoc ī multis fieri reperit.¶ Exemplis cōfirmat eadē noīa ⁊ ꝓprie ⁊ vniuerſaliter accipi.Luribus .n. exēplis doceri pōt multareruꝫ vocabula: ⁊ vniuerſaliter poni⁊ ꝓprie ꝗbuſdā rebꝰ adhiberi: ſicut legis noīe aliqn̄ ſil̓ oīa veteris īſtrumenti ſignificant̉ eloꝗa. aliqn̄ aūt ꝓprie vocat̉ lex q̄ ꝑ moyſen data ē. Multa alia ſuꝑpetūt exēpla: ſꝫ in reaꝑta vitāda ē longitudo ẜmonis. Sicut gͦ vnicuꝫ dei v̓bū ꝓprie vocamꝰ noīe ſapiētie: cū ſitvniuerſal̓r ⁊ ſpūs ſcūs ⁊ pr̄ ipſa ſapientia: itaſpūs ſcūs ꝓprie vocabulo charitatis nūcupat̉:cū ſit ⁊ pr̄ ⁊ filiꝰ vniuerſaliter charitas.¶ Auctoritatē ponit ꝙ filiꝰ ꝓprie dicat̉ ſapīa.Ed dei v̓bū .i. vnigenitꝰ dei filiꝰ aꝑtedictꝰ ē dei ſapīa ore apl̓i dicentis xp̄mdei ſapiētiā ⁊ dei ꝟtutē. Spūs āt ſcūsvbi ſit dictꝰ charitas īuenimꝰ ſi diligē-