Diſtin. XI.Queſtio. I.
38
cōicat̉ niſi per actū naͣe: ſed amor nō ſignificat actū naͣeſed magis volūtatis. gͦ cū ꝑ ꝓceſſionē .ſ. ſcī cōicet̉ tota diuina naͣ ꝑſone ꝓcedēti. vr̄ ꝙ .ſ. ſcūs non ꝓcedat vt amor.¶ Pͣ. Nō ē idē modꝰ ꝓceſſiōis creature ⁊ ꝑſone diuine.Sꝫ creature ꝓcedūt a deo ꝑ actū volūtatis: cꝰ opꝰ ē creatio ẜm Dam. gͦ nll̓a ꝑſona dina ꝓcedit ꝑ mōꝫ amoris: ꝗ ēactꝰ volūtatꝭ. ¶ Itē modꝰ ꝓceſſiōis ꝑſone ē ꝓpriꝰ ꝑſoneꝓcedēti: qꝛ ꝑ ꝓceſſionē diſtinguit̉ vna ꝑſona ab alia: ſedamor ē cōe tribꝰ ꝑſonis vt dr̄ ī lr̄a. gͦ nulla ꝑſona vt amorꝓcedit. ¶ Pͣ. Nō ē idē appropriatū ⁊ ꝓpriū: qꝛ appropͥatū ſumit̉ iux rōnē ꝓprij. Un̄ ſapīa q̄ appropͥat filio nulliꝑſone ꝓpͥa ē: ſꝫ amor vt dr̄ ī lr̄a ē appropͥatū ſpūi ſcō. gͦ n̄ ēꝓpriꝰ modus ſue ꝓceſſiōis vt ꝓcedat vt amor.CONITA creatura: ſꝫ in ymagine creata ꝓcedit aliꝗdymago creata q̄ ē in aīa repn̄tat trinitatē inꝑ modū notitie: ⁊ aliꝗd ꝑ mōꝫ amoris. gͦ. Cū igr̄ ī trinitate īcreata ꝓcedat filiꝰ ꝑ mōꝫ notitie: erit alia ꝑª ꝓcedensꝑ mōꝫ amoris. ¶ Itē cognitio ꝑfcā nō ē: niſi adiūgat̉ volutas. ſꝫ ſic̄ ſe hꝫ ītell̓s ad volūtatē: ita ⁊ v̓bū ad amorē. gͦv̓bū nō erit ꝑſcm̄ ſine amore: ſꝫ v̓bū dei ꝑfectū ē. gͦ ⁊ aſſociatur ſibi amor perfectus. ⁊ h̓ ē ſpūs ſanctus.Reſpondeo )ſiderare ex parte ipſiꝰ creatoris .ſ.dd̓ꝫ ꝙ in ꝓceſſiōe creaturarū duo ēnaͣꝫ ex cuiꝰ plenitudine ⁊ ꝑfectiōe oīs creature ꝑfectio ⁊efficit̉ ⁊ exēplat̉: vt ſupra dcm̄ ē. Et volūtatē ex cuiꝰ liberalitate nō naͣe nec̄itate. hec oīa creature ꝯferunt̉. Suꝑpoſita aūt ẜm fidē nr̄aꝫ ꝓceſſiōe diuinaꝝ ꝑſonaꝝ in vnitate eēntie. ad cuiꝰ ꝓbationē rō ſufficiēs nō īuenit̉: oꝫ ꝓceſſionē ꝑſonaꝝ q̄ ꝑfecta ē: eē rōnē ⁊ cāꝫ ꝓceſſiōis creature. Un̄ ſic̄ ꝓceſſione creaturaꝝ naͣe dīne ꝑfectionē īperfecte repn̄tātiū reducimꝰ ī perfcāꝫ imaginē dīnā: ꝑfectionē pleniſſime ꝯtinētē .ſ. filiū: tanqͣꝫ in pͥnᵐ: ⁊ qͣſi naͣlis ꝓceſſiōis creaturaꝝ a deo ẜm .ſ. imitationē naͣe: exēplar ⁊ rōnē: ita oꝫ: ꝙ inqͣꝫtū ꝓceſſio creature ē ex lib̓alitate dīne volūtatꝭ reducat̉ ī vnū pͥnᵐ: qd̓ ſit qͣſi rō totiꝰ lib̓al̓ coll̓onis:hec aūt ē amor: ſub cꝰ rōne oīa a volūtate ꝯferunt̉: ⁊ iō oꝫaliquā ꝑſonā eē ī dīnis ꝓcedētē ꝑ moᵐ amoris. ⁊ h̓ ē ſpi.ſcūs. Et īde ē ꝙ ꝗdā ph̓i totiꝰ naͣe amorē pͥnᵐ poſuerūt.Ad primū ꝗd ꝑteꝫ ⁊ ſubſiſtēs: tn̄ inqͣꝫtū ē d̓i amorgͦ dd̓ꝫ ꝙ lꝫ amor inqͣꝫtuꝫ amor nō dicata qͦ oīs īperfectio remouet̉ hꝫ ꝙ ſit ꝑſcm̄ ꝗd: ⁊ ſubſiſtēs⁊ ſil̓e ē de v̓bo. ¶ Ad 2ᵐ dd̓ꝫ ꝙ ſic̄ ꝑ pͥᵐ ꝓceſſū naͣe cōicat̉tota naͣ dīna cū ſit ꝑfectꝰ: ita ⁊ ꝑ pͥmū ꝓceſſū volūtatis q̄eſt rō oīs ꝓceſſiōis volūtarie a deo cōicat̉ tota volūtas:⁊ qꝛ ī deo idē ē volūtas ⁊ naͣ: nec totā volūtas q̄ īfinita ēpoſſet eē niſi ī naͣ īfinita: ⁊ nō niſi bōi īfiniti: qͣſi ob̓i equātis īfinitā volūtatē. Un̄ nec amor ꝗ ē rō volūtatis pōt eēniſi infinitus. iō opꝫ etiam cōicari naturaꝫ. Unde amorquāuis nō dicat cōicationē naͣe inquātuꝫ eſt amor. dicittamē inquātū eſt amor dei. ⁊ pͥmus ꝓceſſus diuine volūtatis. ¶ Ad tertiū dd̓m ꝙ creatura ꝓcedit a voluntateſicut res operata per volūtatē. ſed ſpi. ſcūs. ſicut rō cuiuſlibet operis volūtatis: ſicut etiā filiꝰ ꝓducit̉ vt ars oīuꝫeoruꝫ q̄ per intellectū diuinū cōſtituta ſunt. ¶ Ad quartum dd̓m ꝙ amor in diuinis tripliciter ſumit. Qn̄qꝫ enīſumit̉ eēntialiter. Qn̄qꝫ ꝑſonaliter. Qn̄qꝫ notionaliterQn̄ ſumit̉ eēntialiter nō dicit aliquā proceſſionē vel relationem realē: ſed tm̄ rōnis: ſicut etiā cū de deo dicimꝰītelligens ⁊ ītellectū. Eadeꝫ enī perſona pōt eſſe intelligens ⁊ ītellecta. Qn̄ aūt dicit̉ perſonaliter: tūc īportaturꝓceſſio ⁊ relatio realis. ⁊ ſignificat̉ ipſa perſona ſiue resꝓcedens: ſicut amor eſt qd̓dā ꝓcedens. Quādo dicit̉ notionaliter ſignificat ipſam rōnē ꝓceſſionis perſone: quiaamor nō tm̄ eſt ꝓcedēs: ſed etiā dicit rōneꝫ ſub qua aliaꝓcedunt. Scd̓m ergo ꝙ eſt eēntiale eſt cōmune tribus:
13ſed appropriat̉ ſpi. ſcō. vt cum dicit̉ deus charitas eſt. .i.Ioan. 4. Scd̓m aūt ꝙ eſt perſonale eſt ꝓpriuꝫ ſpi. ſcūs. ⁊dicit̉ ꝙ ſpūs ſanctus procedit vt amor. Scd̓m aūt ꝙ eſtnotionale eſt quedā relatio vel notio cōis patri ⁊ filio: q̄etiā dr̄ cōis ſpiratio. ⁊ hͦ modo ſignificat̉ amor in hͦ verbo diligunt: cum dicitur. pater ⁊ filiꝰ diligunt ſe ſpi. ſcō.¶ Ad ꝗntū dd̓m ꝙ amor ẜm ꝙ eſt ꝓpriū nō eſt appropͥatuꝫ. Sapīa aūt ita eſt appropriata qd̓ nunqͣꝫ pāt eſſe proprium. Et rō huiꝰ eſt: qꝛ ſapiētia nō ſignificat̉ per moduꝫalicuiꝰ exeuntis ab aliquo: ſed per modū ꝗeſcentis in ſubiecto. ⁊ ideo ſemꝑ eſt eſſentialis ⁊ nunqͣꝫ perſonalis. Sedamor ſignificat̉ per modū exitus: nihilominꝰ tamē ſignificat aliquid abſolutum. Exitus autē ille pōt intelligi vtrealis vel ẜm rōnem tm̄. Ex parte ergo qua ſignificat aliquid abſolutū eſt eſſentiale: ⁊ tūc relatio vel exitus īportatus erit rōnis tm̄: ſicut cū dicit̉ idē eidē ideꝫ. Qn̄ auteꝫille exitus ſignificat̉: non tātū vt rōnis ſed vt realis: tuncamorem ſignificat perſonalem.II.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs ſit amor quē hꝫ pr̄ in filiū.ſic ꝓceditur. vr̄ ꝙ ſpūsIO ſecundū cus nō ſit amor quē pr̄hꝫ in filiū: vel eꝯͣ. Quicꝗd .n. ꝓcedit ī alid̓ tenIdens nō ꝓcedit vt ꝑ ſe ſubſiſtēs: ſꝫ ſpi. ſcūs ꝓcedit vt ꝑſona ſubſiſtēs ꝑ ſe. gͦ nō ꝓcedit in filiū. ¶ Itē ꝙ ꝓcedit in aliꝗd recipit̉ in illo: niſi ſit ex d̓fectu recipiētis: ſꝫ in filio nō eſt aliꝗs defectꝰ. ſi gͦ ſpi. ſcūs ꝓcedit a patre vt in filiū: filius recipit ſpi. ſcūs. ſꝫ ꝗcꝗd filiꝰrecipit a patre recipit per gnaͣtionē. gͦ ꝓceſſio per quā ſpi.ſcūs ꝓcedit a pr̄e in filiū eſt gnaͣtio: vel ēt pͥus ẜm rōneꝫ:ſicut qd̓ includit̉ in illa. ¶ Pͣ. Et ſi filius aliꝗd accipiat apatre: tamē pater nihil accipit a filio. gͦ cū illud in qd̓ eſtaliꝗd ſe habeat in rōne recipientis: nullo mō poterit diciſpi. ſcūs amor quē hꝫ filius in patrem.COntraſcūs eſt amor. vt ſupra dictū eſt. gͦ vr̄ cuꝫ ꝑoīs amor ꝓcedit ab amāte in amatū: ſꝫ ſpi.amet filiū ⁊ eꝯͦ. ꝙ ſpi. ſcūs ſit amor pr̄is ī filiū: ⁊ eꝯͦ. ¶ Pͣ.Hoc videt̉ per aucͣtoritatem Iero. in littera.Reſpondeo rare duo .ſ. ꝓceſſionē ip̄am ⁊ modūdd̓m ꝙ in ꝓceſſionē ſpi. ſcī ē ꝯſideꝓcedendi. Et qꝛ ſpi. ſcūs ꝓcedit vt res diſtīcta ⁊ ꝑ ſe exn̄snō hꝫ ex ꝓceſſiōe ſua inqͣꝫtū ꝓceſſio eſt ꝙ ſit a pr̄e ī filiū:vel eꝯͣ. ſed ꝙ ſit in ſe ſubſiſtēs. Si aūt ꝯſideretur modusꝓceſſionis: qꝛ ꝓcedit vt amor vt dictū ē: cum amatū ẜmrōnē ītelligēdi ſit id in qd̓ terminat̉ amor: ⁊ amās a quoexit amor: cū pr̄ amet filiū. pōt dici amor pr̄is in filium. ⁊cuꝫ filius amet pr̄em amor filij in patrem.Et per hoc batet ſol̓o ad pͥⁿ qꝛ ſpi. ſcūs non hꝫ vtſit amor vniꝰ ꝑſone in aliā ex hͦ ꝙ eſtperſona procedēs. ſed ex hͦ ꝙ ꝓcedit vt amor. ¶ Ad ſecunduꝫ dd̓m ꝙ cum dicit̉ filius amari a patre nō p̄dicatur ẜm reꝫ: ꝙ filius aliquid a patre accipiat: ſed ꝙ terminet̉ in ipſum actus amoris: ⁊ ideo hͦ qd̓ dicit̉ eſſe ſpi. ſcūsamor patris in filiū non ꝑtinet ad gnationē: ſed ad ſpi. ſcīꝓceſſionē. ¶ Et per hͦ patet ſol̓o ad 3ᵐ: qꝛ ſicut cuꝫ dicit̉ꝙ pater hꝫ amore in ſeip̄m non ſignificat̉ ibi aliqͣ terminatio vel acceptio ẜm rē: ſed tm̄ ẜm moduꝫ ſignificandi:ita ēt cuꝫ dr̄ ſpi. ſcūs amor filij in pr̄eꝫ: non ponit̉ ꝙ pateraliꝗd accipiat: niſi ꝙ ẜm modū ſignificandi in ipſum terminatur amor filij ſicut in amatum.III.¶ Utꝝ ſpūs ſcūs ſit vnio patris ⁊ filij.ſic ꝓceditur. vr̄ ꝙ ſpi. ſcūs¶ D tertiuꝰ nō ſitnexus vel vnio pr̄is⁊ filij. qd̓ .n. ē diſcretū ⁊ diſtinctū ab aliꝗbusnō eſt vnitiuū ip̄oꝝ. Sed ſpi. ſcūs ē diſtīctusīpr̄e ⁊ filio. gͦ nō ē vnio vtriuſqꝫ. ¶ Pͣ. nexus