Liber nonus
Atiētia aſſimilat̉ rōſe cum qͣ artificialit̓ fit aqͣro ſacea mel ⁊ oleū roſaceū ⁊ ęutarum roſadeū. Sic qͦꝫ patiētia p̄bet aquāodorifere cōpūctionis: mel. i. dulcedineminterne conſolatiōis: oleū fraterne cōpaſſionis: cucarū .i. ſuauitatē ⁊ dulcorē eterne refectiōis ¶ Itē patiētia cuſtodit aīamſicut arca theſauruꝫ. Lu. xxj. In ptaiētiaveſtra poſſidebitis aīas vr̄as. Un̄ ſic̄ hōmultū diligeret arcā in qͣ poſſet theſauruꝫſuū cuſtodire: ſic dꝫ diligere patiētiā ¶ Itēmultū diligeret hō etiā illū qͥ fabricaret ſibi talē arca gratis: ⁊ ſic debet diligere tribulationē q̄ fabricat arcā iſtā Apl̓s. Ro.v. Tribulatio patiētiā oꝑat̉. Quot enī cōtumelie dicūt̉ tibi: quot iniurie fiūt: tot ligature ⁊ claui ad fortificandū ſcriniū tuūapponunt̉. Un̄ magnas grās debes agere ⁊ nō cōtumelias reddere ¶ Itē patiētiavita gubernat̉. hoc enī facit patiētia cordi qd̓ facit gubernaculū naui. Un̄ Prou̓.xiiij. Qui patiēs eſt multa gubernat̉ ſapientia: qꝛ doctrina viri ꝑ patientiā noſcit̉.Prou̓. xix. Un̄ ſicut nauis facto gubernaculo ventis ⁊ turbinibꝰ agitat̉ ⁊ tandē tēpeſtate cōuulſa frāgit̉ ad rupes vel ad ſcopulos. Sic etiā cor īp̄atiēs. Un̄ d̓r: Eſaię.iiiij. Pauꝑcula cōuulſa tēpeſtate abſqꝫ vlla cōſolatiōe. Hec pauꝑcula ē īpatiēs aīavirtutū poſſeſſiōe ⁊ gr̄a ſpoliata: quā cuiuſlibet tētationis tēpeſtas a ſua ſtabilitatediuellit: ⁊ abſqꝫ ꝯſolatiōe relinquit. ¶ Itēpatiētia tribulatiōis requirit ſoliditatemamoris ⁊ virtutis. Nā cruda tegula ſi ponatur in flumine diſſoluit̉: cocta vero nō.Ita qͦꝫ hō carnalis qͥ nō eſt igne charitatꝭvel tribulationis decoctus deficit ī aquatribulatiōis ¶ Itē fons lutoſus iacto lapide facile turbat̉: arenoſus ꝟo nō. Sic hōplenus luto pctī de facili grauat̉: ꝟtuoſꝰnō: qꝛ nō ꝯtriſtabit iuſtū qͥcquid ei acciderit ¶ Itē qͥ ī hac vita ē ſine patientia ſil̓iseſt hoī qͥ ī tꝑe plunie ſiue pluuiali ſine mātello ſiue caꝑa ē. Et ſic̄ hō inermis ē in medio hoſtiū ſuorum. Prou̓. xix. Qui impatiēs eſt ſuſtinebit dānū. ¶ Capl̓m: LIIAceꝫ cordis ſio. Que conſcientie ſeruare volēs de
bet ipſū cor ſiue ꝯſcientiā cuſtodire ſic̄ cuſtoditur caſtrū tꝑe guerre. Nā quādo caſtrum alicuiꝰ impugnat̉ ab aliqͦ ⁊ non pōtcū eo cōponere neqꝫ pacē habere: debet pͥmo diligent̓ ꝯſiderare vtrū in caſtro illofint aliqͣ qͥ pacē eiꝰ turbēt. Et pͥmo dꝫ eosſi quos īuenerit eijcere ⁊ de eis iuſticiā facere: ⁊ poſtea caſtrū munire ⁊ bene clauſūtenere. Et ſi in oībus his nō pōt caſtrū tenere debet dn̄o legitimo illud cōmendarevel reddere. Ex qͥbus colligunt̉ ſeptē quecuilibet neceſſaria ſūt ad cuſtodiendū caſtrū cordis in pace: ꝙ vere eſt tanqͣꝫ caſtꝝinter inimicos ſitū ⁊ vndiqꝫ obſeſſuꝫ: ⁊ anipſum tenet ſedē ſuā diabolꝰ: qui tāqͣꝫ leocircūit querēs quē deuoret. Ubi Glo. dic̄:Circūit tanqͣꝫ hoſtis clauſos muroſ explorans: an aliqua pars ſit minus ſtabilis qͣad interiora penetret. Sūt ergo ꝯtra infidias eius ſeptē neceſſaria. ¶ Primum eſtdiligēs cōſciētie ꝑſcrutatio: vt .ſ. videat̉ ſiquid eſt in corde qd̓ pacē cordis ꝯturbet.Apl̓s Heb̓. iij. Videte ne forte ſit ī aliquoveſtrū cor malū. ¶ Secundū eſt peccatorū cōfeſſio: q̄ .ſ. eijciet de caſtro cordis peccata que pacē cordis ꝑturbāt: Eſaie. lvij.Creaui fructū labioꝝ pacem. ⁊. ij. Mach̓.xiiij. Ꝙͣdiu ſuꝑ eſt iudas: id ē qͣꝫdiu differtur cōfeſſio impoſſibile eſt pacē cordis eſſenegotijs ¶ Tertiuꝫ eſt oꝑis ſatiſfactio vtfiat iuſticie deturbantibꝰ pacē: Eſa .xxxij.Eſt opus iuſticie pax: Et Psͣ. lxxxiiij. Iuſticia ⁊ pax oſcultate ſūt. Solet dici ꝙ terra pacifica ē ⁊ ſecura: in qͣ tenet̉ iuſticia: ſꝫmulti ſūt ſicut latrones qͥ nō faciūt de ſe iuſticiā: ſꝫ fit de eis iuſticia ⁊ iſti ſūt qui patiuntur penā inuiti. j. Pet̓. iiij. Nemo vr̄mpatiat̉ vt homicida aut fur. ¶ Quartū eſtcordis clauſio .ſ. caſtrum cordis clauſumtenendo: qd̓ fit ſenſus corporis reſtringēdo. Sunt em̄ ſenſus porte cordis per quaſhoſtes ingrediūtur pacē turbātes: Hiere.ix. Aſcēdit mors ꝑ feneſtras ſcꝫ ſenſuū: etingreſſa eſt domū noſtrā .ſ. ꝯſcientiā: Lu.xj. Dū fortis armatus cuſtodit atriū ſuū.ſcꝫ clauſum tenēdo: in pace ſūt oīa q̄ poſſidet. ¶ Quintū eſt virtutum munitio: vtſcꝫ fortiter muniat̉: foſſatis ⁊ muris virtutum. Sicut enī muri ingreſſum hoſtiū īpediunt: ſic virtutes vitijs obſiſtūt. charitaſenim impedit ne ītret auaricia: caſtitas neintret luxuria: humilitas ne intret ſuꝑbia