¶ De metallis ⁊ lapidibus
ampliādis: ꝓ caſtrꝭ ⁊ ciuitatibꝰ muniēdiſ:ꝓ hoſtibꝰ feriēdis ⁊ ſe defendēdis. Queoīa xp̄s fec̄. Ip̄e em̄ in mūdū veniēs ſpūalis eccl̓ie edificiū ꝯſtruxit: cuiꝰ ip̄emet angularꝭ lapis ⁊ fundamētū fuit. Ip̄e etiamplateas .i. latitudīes ppl̓oꝝ vel humiles ⁊planas mētes fideliū diuerſis lapidibꝰ .i.donis vel ꝟtutibus ſtrauit. Ip̄e qͦꝫ pontēpnīe ad flumē pctī ꝑtranſeundū fecit. Ip̄ehoſtes ſpūales ꝓ nob̓ expugnauit. Ip̄e lupos .i. hereticos: ⁊ canes .i. ꝑ ſecutores effugauit. Ip̄e aūt infirmitates varias tamcarnales qͣꝫ ſpūales ſanauit. Ip̄e turresregis .i. potentias bn̄ regentiū ampliauit.Ipſe etiā ciuitates ⁊ caſtra .i. fideliū habitacula angelorū .ſ. cuſtodia muniuit. Ipſeetiā a demonibꝰ ⁊ qͥbuſſibet tētationibusnos ꝓtegit ⁊ defendit. ¶ Xp̄s etiā aſſimilat̉ chryſolito qͥ eſt lapis egyptiacus vt aurū lucēs ſic̄ ignis ſcintillans. ⁊ mari ſil̓isad virorē declinās. Ita dn̄s noſter Ieſusxp̄s fuit ſicut auꝝ lucens ꝑ ſapīe ſplendorem: ſcintillās ꝑ doctrine feruorē: mari ſimilis ꝑ paſſionis dolorē: ad virorē incorruptionis tendēs ꝑ carnis reſurrectionē.Itē dic̄ Diaſco. ꝙ chryſolitus in auro poſitus ⁊ in ſiniſtro lacerto portatus terrere⁊ fugare demōes dicit̉. ⁊ ꝯtimores nocturnos iuuat: ⁊ melancoliā euacuat. Que ſiue vera ſint ſiue nō: tn̄ ꝑ ſil̓itudinem veriſſime xp̄o competūt. Qui tunc ponit̉ in auro quādo p̄ cunctis diligit̉: quia ſicut aurum p̄cedit omīa metalla: ita amor xp̄i debet excedere omnes alios amores. Sꝫ tūcin ſiniſtro lacerto portat̉ quando aduerſitas ⁊ tribulatio ꝓ eo patiēter ſuſtinet̉. Vl̓qn̄ in tribulatione eius exemplū p̄ oculishabet̉: vel ipſius auxilium inuocat̉. Ipſeem̄ deuote inuocatus fugat demoues: ideſt tentationes manifeſtas: ⁊ timores nocturnos: id eſt tentationes occultas q̄ magis ſunt timende. ⁊ euacuat melancoliaꝫ:id eſt triſticias ⁊ accidias .ſ. conſolationesinfudendo. Ipſe em̄ electos ſuos hic refouet per gr̄e conſolationeꝫ: ſed in futuro replebit eos perfecta conſolatione et̓ne glorie. In qua ipſe cum patre ⁊ ſancto ſpū viuit ⁊ regnat deus ⁊ nunc ⁊ ſemper in ſecula ſeculoꝝ Amen.¶ Explicit liber ſecundus de ſimiIitudinibus rerum.
¶ Incipit ꝓlogus libri tertij.Idete ficulneā ⁊ oēs arbores cū producūt iā ex ſe fructū ſcitꝭqm̄ ꝓpe eſt eſtas: ita ⁊ voscū videritꝭ hec fieri: ſcitote qm̄ ꝓpe eſt regnuꝫ dei:Luce .xxj. Verbū eterni pr̄is ⁊ dei vnigenitus filius noſtre ꝑ̨̄ditioni cōpatiēs ⁊ ꝓuidens ſaluti ſicut nobis ſil̓is fieri voluitin natura: qꝛ .ſ. exinaniuit ſemetip̄m formāſerui accipiens: in ſil̓itudinē hominum factus ⁊ habitu inuētus vt homo: ita etiamnobis ſe ꝯformauit in doctrina. Nā ſicutverbū caro factū eſt: ⁊ verus homo eſt: ſichominū doctor effectus eſt: ⁊ modo hūano nos docuit. Natural̓ nāqꝫ modus eſthominū: quoꝝ intellectiua cognitio a ſenſu ſumit initiū ex ſenſibus intelligibilia capere. ⁊ ꝑ viſibiliū ſil̓itudines corpoꝝ etiāin inuiſibiliū ⁊ ſpūaliū noticiaꝫ deuenire.Quē modū factor hominū vt homīes inſtrueret: tenēs cū nos de ſpūalibus docere voluit: freq̄ntiſſime de corꝑalibus rebꝰtaꝫ naturalibus qͣꝫ politicis metaphorasintroduxit: ſicut in euangelijs patet. Hasaūt ſil̓itudines reꝝ xp̄s tāto moderaminetradidit: vt in eis non tm̄ rudes facillimeinformaret: ſed ⁊ quorūcūqꝫ excelſa ingenia ſublimit̉ exerceret. Quapropt̉ in verbis ꝓpoſitis plantaꝝ ſeu arboꝝ exemplūroduxit ad regni dei temꝑa deſignāda.Uidete inqͥt ficulneaꝫ ⁊ omnes arbores⁊cͣ. Ubi nō ocioſe dn̄s int̓ omnes generaliter arbores de ficulnea ſolum curauit facere mentionem: vtpote de cuius ſingularit̓folijs legunt̉ pͥmi noſtri parētes poſt trāſgreſſionē p̄cepti nuditatis ſue ignominiācontexiſſe. Nam Gen̄. iij. dicit̉: Aꝑti ſuntoculi amboꝝ .ſ. Ade ⁊ eue. Cūqꝫ cognouiſſent ſe eſſe nudos ꝯſuerūt folia ficus ⁊ fecerūt ſibi pericomata. Vult ergo nō incongrue dn̄s ꝙ ſicut ficulnea in mūdi pͥncipiohumane tranſgreſſionis pͥmū extitit tegumentū: ita qͦꝫ in mūdi termino fiat vicinehumane reformationis indiciū. Cū ꝓducūt inqͥt ex ſe fructū ſcitis qm̄ ꝓpe ē eſtas.Ubi nota. ꝙ non incongrue dominus perfructificationē cōmuniter arboꝝ que tēꝑefit eſtatis regni dei ⁊ iudicij vltimi pn̄tiaꝫ