De viſionibus ⁊ ſomnijs
geli bona per ſeipſos faciunt: mala autemꝑ malos fieri ꝑmittūt. Vnde angelus hic:quia rectitudinis ſtatum ſubuertere malum eſſe cognouit arboreꝫ p̄cidere noluit.Ueruntamen quia hic vnius meritum velvniuerſitatis bonum exigere cognouit fieri ꝑmiſit. Vnde ꝙ dicit arborem p̄cidite:ꝑmiſſionem intellige non p̄ceptioneꝫ. Unde non eſt ꝑ hoc ſpiritibus malis obedientia iniuncta: ſed licentia indulta. Et dicit̉ꝙ fortiter clamauit vt notetur diſtantia inter voluntatem ſiue intentionem ſpiritusboni ⁊ mali: quia nos fortiter clamamuscum longe poſitis aliquid innoteſcere volumus. Sed ex hiſ accipe: quia nō poſſuntnos mali angeli ꝓ ſua voluntate niſi accepta licentia qua ꝑmittant̉ perturbare: al̓saūt nemo poſſet eorum impetum tolerare.Nam arborem ſuccidere potuiſſent ⁊ voluiſſent: ⁊ tamē non niſi ꝑmiſſi ſucciderūt:quia ſine dei ꝑmiſſione nil faciunt. Sed niſi arbor iſta nimis alta fuiſſet ⁊ de ſua virtute intumuiſſet: ſententiam ſucciſionis nōaccepiſſet. Arbor itaqꝫ ſuccidit̉ quando cōſtantie virtus tentationibus paulatim attenuat̉: tandemqꝫ funditus tollit̉: Psͣ.xxxvij. Dereliquit me ꝟtus mea. Succiſaarbore rami p̄cidunt̉: quia virtute animideficiente bona opera paulatim ſubtrahūtur. Arbor ſucciditur ⁊ rami precidunturquādo virtus in occulto ⁊ virtutis opusdeficit in aperto. Prius igit̉ ſubtrahit̉ virtus animi poſtmodum autem ſubtrahituretiam facultas ⁊ occaſio bene operādi. Etſucciſa arbore arboris ramiſqꝫ p̄ciſis foliaexcutiunt̉: fructuſqꝫ diſpergitur: quia deficiente virtutum ꝓpoſito ⁊ virtutum exercitio prius gratia bene loquendi tollit̉: tādem etiam gratia recte intelligendi ſubtrahit̉. Et recte poſtqͣꝫ deficit ſtudium boneoꝑationis ſubtrahit̉ facundia ſermonis:quia ſcandalizare magis qͣꝫ edificare audiētes poteſt omnis caſtigatio vel exhortatio deprauati p̄dicatoris. Foliorum ergo gratia excutit̉: quando ex ſuſpitione intami prius habita facundia loquendi velauctoritas amittitur. Fructus diſpergiturquando eius doctrina contemnit̉: que qͣꝫuis ꝑ ſenſus conſilij vtilis forſitan videatur: ꝑ prauum tamen vite exemplum facileconculcat̉. Fructus diſpergit̉ quando importuna variaꝝ ꝯcupiſcentiaꝝ in incurſio-
ne ſtudiū meditationis diſſipat̉: ⁊ ſubtilitas īueſtigādiqꝫ facultas cogitationū euagatione ꝯfundit̉. Sequit̉: Fugiāt beſtie q̄ſub ea ſunt. Hoc fit quando amiſſis virtutū ramis ⁊ fructu ꝯſilij ⁊ honeſtate vite ⁊auctoritate doctrine ſubiecti eius ip̄iꝰ obędientiā detractāt: ⁊ carnales qͦqꝫ eius magiſteriū ꝯtemnūt: volucres qͦꝫ celi de ramis eius fugiūt: qꝛ etiā ſpūales viri ꝯſortiū eius declināt ⁊ infamiā horreſcūt: P sͣlxxxvij. Elōgaſti a me amicū ⁊ ꝓximū ⁊ notos meos a miſeria. Vel ſubter habitātesbeſtie fugiūt cū vigore animi tētationibuſexhauſto iā nō valet mens carnales impetus cohibere: vel q̄libet irrōnabilia deſideria ſub rōnis magiſterio coercere. Auiumquoqꝫ habitationē amittimuſ: cū ſublimiūinueſtigationū iocunda ſpectacula fantaſmatū occurſione turbati exercere nō valemus. Vel in ramis ſuis inhabitātes volucres celi arbor amittit: cum meditationesſuas circa aſſuetā moꝝ ſuoꝝ circūſpectionē exercere iā neqͥt. Contubernia taliū volucrū nos amiſiſſe ſepius dolemus: cū cogitatiōes noſtras ab ineꝑta euagatione reſtringere nō valemus. ¶ Tertio deſcribit̉vita ſpūalis qͣꝫtū ad remediū pnīe vel diuine miſericordie. Magna em̄ eſt admiratione dignum ꝙ diuina miſeratio nec tales homīes ſepe funditus deſerit nec poſttalē lapſum tantāqꝫ ruinā penitus deſtituit: ſed adhuc tales ſepe ad correctionē expectat ⁊ ad penitentiā reſeruat. Vnde ſubdit̉: Uerūtamen germē eius radicū ſinitein terra .ſ. vnde poſſit iteꝝ reꝑari: ⁊ ad priſtinam pulchritudinem reformari. Tūc arbor radicitus euellit̉ quādo poſt ꝑpetrata mala in deſperationeꝫ p̄cipitat̉. Quaſiem̄ radices ſuas arbor amittit qn̄ oēꝫ correptionē ꝑdit ⁊ ī deſperationē cadit: ergohoc ē huius arboris germē radicū poſt ruinā remanere: quēlibet poſt peccati lapſumpnīe ꝓpoſitū habere ⁊ penitētie fructumde diuina pietate ſperare: ſꝫ aliquādo poſtmulta ⁊ maxima ⁊ diuturna mala aliquiſpem vel ꝓpꝯſitū reſipiſcendi amittūt. Vn̄de ſubdit̉: Alliget̉ viculo ferreo ⁊ ereo inherb̓ q̄ foris ſunt. Uīculū ferreū ⁊ ereū ē ꝑuerſitatis indomabilis cōſuetudo. In ferro nota audaciā: in ere ꝑtinaciā: in herbisbona infima ⁊ terrena. Quaſi ergo in vinculo ferreo ⁊ herbis terre mēs deprauata