ſextusLiber
raditati ⁊ fundati ⁊cͣ. ¶ Tertio fuit neceſſariū ꝓpter oris aꝑtionē. Nā oſſa ipſiꝰ mēti in ſuis extremitatibꝰ duas hn̄t furculas:vt dicit Cōſtā. Vna ē acuta: cuiꝰ acuminiligamē quoddā inſerit̉ qd̓ a latere tēporūꝓtēdit̉: ꝑ qd̓ bucca claudit̉ ⁊ aperit̉. Altera ꝟo furcula groſſa ē rotūda: cuiꝰ rotūditate mentū fit mobile. Sic etiaꝫ neceſſariadilectio charitatꝭ vt os aꝑiri poſſit ſiue inp̄dicatiōe: qꝛ ſi linguis hoīm loqͣr ⁊ angeloꝝ: charitatē aūt nō ha. ⁊cͣ. j. Coꝝ. xiij. ſiue in orōne ſiue in ꝯfeſſiōe: q̄ etiā ſine charitate valide nō ſūt: Psͣ. cxviij. Os meūaperui ⁊ attraxi ſpm̄: qꝛ mādata tua deſiderabā. Hoc eī deſideriū mādatoꝝ charitas faciebat: qꝛ ſic̄ calor ſitire facit aquaꝫ:Ita charitatꝭ amor ſitire facit iuſticiā q̄ ī obſeruatiōe mādatoꝝ exiſtit: ſine qͣ neqꝫ ꝯfeſſio eſt ſalutifera neqꝫ oīno īpetratiua: ẜmillud Prouer. xxj. Qui obturat aurē ſuāad clamorē pauꝑis: clamabit ip̄e ⁊ nō exaudiet̉. ¶ Quarto fuit mentū neceſſariuꝫꝓpter faciei cōpletionē ⁊ ꝯſūmationeꝫ. vn̄ſi ſit fronti ꝓportionatū: totam faciē exornat: ⁊ ſi nimis excedat eā: totā faciē dehoneſtat. Sicut igit̉ mentū ꝓportionatū ē ornamētū faciei ⁊ cōplemētū: ita amor ordinatꝰ ſic̄ ē charitatꝭ dilectio: ſꝫ illd̓ Cātꝭ. ij.Ordīauit ī me chari. Eſt eī charitas ornamētū ⁊ cōplemētū aīe. Un̄ ꝑ nuptialē veſtēcharitas deſigͣt̉: Mat. xxiiij. ex eo ꝙ aīaꝫexornat ⁊ decorat. ¶ Quinto mentū nec eſſariū ē ad aīalis fortificationē. Nā ī mento ē aīalis maxīa fortitudo ꝓpter duriciāoſſis: ⁊ iō bruta ſe tangi ꝑ mentū facilit̓ nōꝑmittūt. Nā mento ꝯfracto tota eoꝝ feritas qͣſi armis ꝑditꝭ eneruat̉. vn̄ d̓r. j. Reg.xvij. ꝙ dauid fracto mento vrſi eruit oueꝫde ore eiꝰ. Sic maxima fortitudo aīe conſiſtit in amore: qꝛ fortis eſt vt mors dilectio:vt d̓r Cantꝭ. viij. ¶ Sexto fuit neceſſariummentū ad amoris on̄ſionē. Un̄ mētū hoīstangere ſignū ē amoris. Et iō d̓r. ij. Re. xx.Tenuit Ioab mentū amaſe. Per mētū eīamor: ſꝫ ꝑ tactū opꝰ amorꝭ expͥmit̉. Un̄ illementū tangit qͥ amorē oꝑe on̄dit. ⁊ hec eſtvera ꝓbatio dilectiōis charitatꝭ: ẜm illudj. Ioh̓. iij. Non diligamꝰ ꝟbo neqꝫ linguaſed oꝑe ⁊ veritate. ¶ Ca. XXIIIIIuitie aſſimilantur pilis. Primo tōne natiuita
tis: qꝛ pili naſcunt̉ ex fumo calido ⁊ ſicco.dū enī fumꝰ ſubtilis ꝑ pͥoros egredit̉: duꝫab aere tangit̉: exiccat̉. Sil̓r ex fumo calido ⁊ ſicco .i. ex auaricia deſideriū hoīs inflāmante ⁊ humorē pietatꝭ exiccāte ꝓceditdiuitiaꝝ accumulatio. Hic ſumꝰ .i. amor cupiditatꝭ ꝑ diuerſos pͥoros .i. ꝑ diuerſas vias ⁊ modos lucrādi ⁊ rapiendi ꝓdit̉. ⁊ eūab exteriori aere .i. ab exteriori mūdi necetſitate tangit̉. pili .i. numi ſiue diuitiaꝝ cumuli ml̓tiplicant̉ ⁊ creſcūt: ⁊ p̄cipue illi qͥbꝰ multiplicant̉ filij cogunt̉ accumulare:Eze. xvj. Ml̓tiplicata es ⁊ grādis effecta⁊ ingreſſa es ⁊ ꝑuēiſti ad mūdū mullebrē:vbera tua intumuerūt: ⁊ pilꝰ tuꝰ germinauit. In multiplicatiōe vel tumore vbeꝝ intellige augmētū familie ⁊ filioꝝ: ⁊ tunc laborat vt germīet pilꝰ .i. vt fiat ⁊ creſcat diuitiaꝝ cumulꝰ. ¶ Scd̓o rōne vtilitatis: qꝛpili ſūt nō ſolū ornamētū ſꝫ etiā iuuamētūcorꝑis: ſic̄ ptꝫ in capillis. Sil̓r diuitie ſūtad ornamētū dignitatꝭ ⁊ adiuuamētū neceſſitatis. Un̄ Ph̓s dicit ī Ethi. ꝙ diuitieſunt organa felicitatꝭ: ⁊ iō Amb̓. ſuꝑ Lu.dicit: Diuites diſcāt non in facultatibꝰ crimen hr̄i: ſꝫ in his qͥ vti neſciunt. nā diuitieſic̄ impedimēta ſūt īprobis: ita bonis ſuntiunamēta ꝟtutis. ¶ Tertio rōne qͣlitatis.Nā vbi ī cute ſūt ampli pori pili exeūtesſunt groſſi. vbi aūt pori ſūt ſtricti tenueserūt pili. Sic hoīes hn̄tes aīos largos ſiue amplos: faciūt groſſas expēſas. Sꝫ habentes aīos ſtrictos .i. auaros tenuit̓ ⁊ miſerabiliter expendūt. Hiero. Qui diuitiarū ſeruꝰ ē: diuitias cuſtodit vt ſeruꝰ. Quiaūt ẜuitutis excuſſit iugū diſtribuit vt dominꝰ. ¶ Quarto rōne varietatis: qꝛ pili variant̉ ẜm etatē. Un̄ qn̄ aīalia ſeneſcūt: piliindureſcūt ſic̄ plume auiū indurant̉: qꝛ deficiente hūore neceſſario deſiceant̉. Sic homines ẜm Ph̓m ī ſenectute efficiunt̉ illiberales ⁊ duri ad largiēdū: ⁊ hͦ eſt qn̄ deficiteis bonꝰ humor .i. bonꝰ amor charitatꝭ. Ethec auaricia ſenilis ſic̄ dicit Sen̄. mōſtruoſa ē. Monſtro inqͥt ſil̓is eſt auaricia ſenil̓.qͥd enī ſibi vult nō intelligo. Nā qͥd abſurdiꝰ vt dici ſolet quo minꝰ reſtatvie: eo plꝰviatici q̄rere: ⁊ via deficiēte viaticū augere. Huiuſmodi ergo pilos .i. mundi diuitias leuite iubent̉ radere .i. viri perfecti ⁊ religioſi contemnere: Nume. xiiij.¶ Capitulum: XXV