¶ De animalibus terreſtribus
ne humore luxurie plenꝰ. ⁊ diuerſis coloribus .i. vitijs ſiue malicijs maculatꝰ. vel diuerſis coloribꝰ .i. diuerſis oſtētatiōibꝰ ſanctitatꝭ tinctꝰ: qꝛ multꝭ modis conat̉ apparere bonꝰ. Sꝫ lꝫ de nocte .i. ī obſcuritate p̄ſentꝭ vite luceat vt ſtella .ſ. ꝑ claritatē famevl̓ exteriorꝭ apparētie: tn̄ aduēiēte die mortis ſiue die claritatꝭ diuini iudicij: in qͦ illuminant̉ abſcōdita tenebraꝝ: ⁊ māifeſtant̉ꝯſilia cordiū: tūc deformitas eiꝰ patebit.Quarto qꝛ eruca ē vermis qͣſi mōſtruoſus ī trāfformādo ſe. Nā ad modū bōbicꝭſericū faciētis formā mutat: ⁊ ſe reptilē involatilē trāſformat. Alas enī tenues et latas ſuſcipit qͥbꝰ volitādo ī aera ſe extollit.⁊ qͦt colores ī corꝑe habuit: tot ī alis oſtendit. Et tale volatile papilio vocat̉: vt dicitIſido. Et iō vt ip̄e dic̄ ex erucꝭ papiliōes fiunt: ⁊ ex papilionū ſtercoribꝰ eruce iteꝝ generant̉. ⁊ qn̄ volāt minꝰ noxia ſūt qͣꝫ qn̄ reptāt. Tūc enī eruca accipit formā volatilēſiue papiliōiſ: qn̄ hypocrita aſcēdit ad gradū p̄latiōis. Tūc ei ad modū hōbicꝭ ſericū facientꝭ aliā formā aſſumit: qꝛ ad modūſctī viri multa bōa ſe factuꝝ p̄tēdit. Alastenues ⁊ latas ſuſcipit qͥbꝰ ī aera ſe extollit: qꝛ q̄dā oꝑa q̄ apparent̉ vident̉ mira: ſꝫexiſtēter ſūt valde debilia: inchoat ⁊ aſſumit qͥbꝰ iactant̉ ſe eleuat: ⁊ in regimīe magnificat. Et ſic ex erucꝭ papiliones fiūt: qꝛſic exhypocritꝭ ſuꝑbi ⁊ vanegl̓ioſi exeūt.Ex qͦꝝ ſtercore .i. tꝑali gl̓ia. Quia viri peccatoris gl̓ia vermis ⁊ ſtercꝰ ē: vt d̓r. .j. Macha. ij. iteꝝ generant̉ eruce: qꝛ ſcꝫ alij ambitioſi vidētes hypocritaꝝ tꝑalē gl̓iaꝫ ſeqͥconant̉ etiā eoꝝ fictā vitā: ſꝫ in hͦ minꝰ noxij ſūt hypocrite volātes qͣꝫ reptātes: quiaminꝰ latet eoꝝ hypocriſis ī ſtatu dignitatis. nā pͥncipatus on̄dit virū. ⁊ qͣnto hypocriſis eſt minꝰ occulta: tanto minꝰ ē noxia.¶ Itē in ſtatu dignitatꝭ hypocrita ſibi magis cauet: ne perdat nomen vel honoremſanctitatis.¶ Ca. LXXIIIAa impellit frequēter hoīem ad ꝑicula mortiferaꝓpt̓ appetitū vindicte. Un̄ iracundus ē ſil̓is apro .i. ſilueſtri porco. Qui ẜmAuicē. ⁊ Plini. ē aīal ſeuū ⁊ tāte feritatisvt mortē paruipēdat ⁊ ꝯͣ ferrū vēatorꝭ ītrepide ſe opponat: īmo ferro confoſſus viresa vulneratores ſuos reſumit: ⁊ ip̄os cum
cultris ſuis inuadit. Sic hoīes freq̄nt̉ vt ſede inimicꝭ vindicēt: ex ip̄a ira ꝑiculū mortis ꝑuipēdētes etiā ī tela ferrea ſe īmittūtintrepidos: neqꝫ vulnerati refugiūt: ſꝫ maiore furore ī ſuos vulneratores inſurgūt:Iob. .v. Uiꝝ ſtultum interficit iracūdia. ij.Mach̓. iiij. Fere belue irā gerēſ. Itē iracūdus hō ſil̓iſ ē cani rabido: qͥ ſꝑ ē ſoliuagꝰ.ip̄m enī alij canes fugiūt tāqͣꝫ peſtē: vadittāqͣꝫ cadēdo vt ebriꝰ: ⁊ currit aꝑto ore lingua pendēte ⁊ ſaliua defluente: oculos hꝫrubicūdoſ qͦſ lꝫ ferat aꝑtoſ: ī oē tn̄ obiectūīpingit ac ſi cecus eēt: ꝯͣ oēm rē repugnat⁊ ꝯͣ vmbrā ſuā latrat. Et dicit Cōſtātinꝰ ꝙcanis ē calidꝰ ⁊ ſiccꝰ: cui nigra cholera dominat̉: q̄ dū corrūpit̉ canis ī rabiē vertit̉.Sil̓r etiā hō iracūdus ē ſoliuagꝰ: quia necamicū nec ſocium p̄t ſuſtinere. ꝓpter qd̓ d̓rProu̓ .xxij. Noli eē amicꝰ homī iracūdo.Merito ab oībꝰ fugiēdꝰ ē tanqͣꝫ peſtis: qꝛnemini parcit ¶ Itē aꝑto ore currit: qꝛ ꝟbamaledica ꝓferre nō deſinit. Un̄ ei linguaextra os pendet: qꝛ eā cohibere n̄ p̄t: totūenī ſpm̄ ſuū ꝓfert ſtultus: cui ſaliua ſapīeſeu diſcretionis defluit: qꝛ ſi qͥd ſenſus hꝫiratꝰ ex furia totū ꝑdit. Oculos aūt ad litterā rubicūdos hꝫ ꝓpter furorē ſanguīs:qͥ vaporalit̓ aſcēdit ad faciem ⁊ ad oculoshoīs irati. Eſt enī ira naturaliter ebullitioſanguīs circa cor: vt Damaſce. dicit ꝓpterinflāmationē ſpirituū viſibiliū. Sꝫ qͣſi cecꝰin om̄e qd̓ audiēdo vl̓ videndo ſibi reſiſtitimpingit. Nā in oī ꝟbo vel riſu vl̓ alio geſtu offendit̉: ⁊ iō ꝯͣ oīa q̄ audit vl̓ videt repugnat: ⁊ apud ſeip̄m etiā ſolꝰ exiſtēs murmurat: ⁊ ſic ad moduꝫ rabidi canis ꝯͣ vnibrā ſuā latrat: maxīe aūt tūc in rabiē faciliter accēdit̉ qn̄ nigra cholera .i. melancolia corrūpit̉: qꝛ qn̄ eſt ī aliqͣ accidia vel melancolia hō iracūdus tūc ex leui cā accēditur in furiā: qꝛ tūc eſt maxīe pronꝰ ad iraꝫex ꝯceptiōe vl̓ imaginatiōe alicuiꝰ rei contriſtantis. Iuſte gͦ dꝫ hō conari ne ab iraſuperet̉ ex qͣ tāta rabies orit̉: Iob. xxxvj.Nō te ſuperet ira. ¶ Itē iracūdus vl̓ imꝑatiens cū aliqd̓ ꝯtrariū occurrit etiā qd̓ bn̄fecerat deſtruit. Un̄ ſil̓is ē cyrogrillo: qͥ eſtidē ꝙ hericius excepto qd̓ ē maior. Iſte exvinea vl̓ arbore vuas vel poma deijcit: etſuꝑ ea voluēs ſe pinnul̓ infigit: ⁊ in ore ſꝑvnū aſſumit: ſed dū ea ad nidum portat ſialiqͥd ei ceciderit: iratꝰ oīa excutit: ⁊ iterū
y 2