Druckschrift 
De exemplis et similitudinibus rerum
Entstehung
Seite
181r
Einzelbild herunterladen
 

De animalibus terreſtribus

tis materia ſiue hoīs pͥncipiū ꝯſideres ſive finē. Sed ī medio dꝫ eſſe ſtricta artitudine pnīe: quā leo .i. diabolus inuenit īhoīe pōt ꝓgredi vt vlteriꝰ hoīem decipiat: nec retrocedere vt p̄terita pctā que penitentiā deleta ſunt ip̄m teneat. Un̄leonē leopardus exiens retro mordēs occidit: qꝛ poſtera vita vl̓ penitētia eius nequitiā in in ſe extinguit. Ca. LXVIIIMpatiens aſſiſullatur vrſo. Eſt enī vrſus anīalimpatiens iracundū: volēs ſede ſingulis vindicare. Un̄ aliquē inuaſerit ſi aliꝰ tangit ſtatī pͥmum dimittitaliū incurrit: ſꝫ qn̄ capit̉ aſpectu peluis ardētis excecat̉: catena ligat̉ ꝟberibꝰ edomatur. Sic imꝑatiēs iracūdus de ſingulis iniurijs ſe vindicare appetit: neqꝫpter vnū inimicū dimittit qͥn ꝯtra aliū bellum ſuſcipiat: ſed tanqͣꝫ peluis ardens eſtira furens ad quā excecat̉: qꝛ ira oculūnis ꝑturbat: quē furia inſania penitꝰ excecat: ſed furioſus eſt catena ligandus vl̓verberibus edomādus. Ca. LXIXMperſeuerantes hene incipiūt in fine deficiunt ſil̓es ſunt illis aīalibꝰſtris ſatyri dicunt̉ ſiue fauni. De qͥbꝰ dicit Iſido. hn̄t cornua in frontibꝰ: ſuntſil̓es capris in pedibꝰ. Et tale fuit monſtꝝqd̓ beatꝰ Anthoniꝰ inuenit in ſolitudīe: īterrogaret̉ qͥd eſſet. rn̄dit: mortal̓ ſiuevnus ex accolis heremi qͦs errore deluſagētilitas faunoſ ſatyroſ colit. Quid āt ēcornu frontis niſi robuſtū pͥncipiū operꝭ: qͥd pes caprinꝰ niſi finis defectuoſus? Ille ergo virilit̓ incipit: ſꝫ poſtmodū ad debitū finē bn̄ incepta ꝑducit: qͣſi ſatꝭmōſtro ſil̓is exiſtit: tales erant illi qͥbusApl̓s dixit Gal̓. iij. ſpū ceꝑitʸ: nūc carne ꝯſūmamini Itē īꝑſeuerātes īpatientes ſil̓es ſūt leopardo ſaliēdo ꝑſequēdo capit p̄dā: quā ſi tertio vl̓ qͣrto ſaltūceꝑit: īdignatiōe deſiſtit qͣſi victꝰ retrocedit. Tales ſūt diutiꝰ laborādo: ſedqͣꝫto citiꝰ obtinēdo volūt aſſeqͥ qd̓ intēdūt.Un̄ ſi ſtatī obtinēt īueniūt qd̓ voſūt qͣſi tedio victi a bn̄ incepto oꝑe retrocedūt: attēdētes labor īprobꝰ oīa vīcit:vt dic̄ Uirgiliꝰ. Utī etiā ꝑſeuerātia orātis

obtinet a deo qd̓ cupit: Lu. xj. Si ꝑſeuerauerit pulſans dabit ei ⁊cͣ. Ca. LXXAſtabilis et incōſtās aſſil̓at̉ cameleōti: ēheſtia parua diuerſo varietatꝭ colore reſꝑſa. Cuiꝰ corpuſculū ad varios colores qͦs videt facile variat̉. nullū enī īuenit̉ aīal qd̓ ſic recipiat oppoſitoꝝ ſibi colo mutatiōes: vt dic̄ Iſid. Sic animꝰ ꝑuꝰpuſillanimitate vl̓ paruꝰ ī ꝟtute facile impreſſionē amorꝭ vl̓ timoris vl̓ gaudij vl̓ doloris vl̓ triſticie recipit ex oībꝰ ſibi occurrūt: ſtabilitatē hꝫ: qꝛ īmutat̉ d̓ducit̉ varias affectiōes. Iac̄. j. Uir duplexaīo incōſtans ē oībꝰ vijs ſuis. Ca. LXXIAuidi ſunt ſimiles qͥbuſdā ſerpentibꝰ indie: ſtatim fugiūt qn̄ vident florere arbores aromaticas: qͣs etiā corrodere dicunt̉ne floreāt: eo odorē floꝝ ſuſtinere valeāt. Sic inuidi ꝓſperitatē ꝓximoꝝ ſuſtinere pn̄t: de ip̄oꝝ infortunio gaudēt:Eccī .xxvij. Laq̄o ꝑibūt delectant̉ ī caſuiuſtoꝝ. Itē inuidi dolēt ſi aliqͥs vtilitatēde bonis eoꝝ capit: etiā de his qͥbꝰ indigēt. Sūt enī ſil̓es ceruis qn̄ cornua eijciunt: abſcōdūt ꝓpter inuidiā: dolere vidētur: ſi aliqͥs ex illiſ accipiat medicinā Itēinuidus aſſil̓at̉ vrſo. vrſus cerebrū hꝫvenenoſuꝫ: eiꝰ caput ſpatule cōburūtur: ne guſtātes de eiꝰ cerebro in vrſinā rabiē cōuertant̉. Nulli aīali eſt tāta ſolertia ad malefaciēdū ſic̄ vrſo: vt Plini. dicit.Sic inuidꝰ hꝫ caput venenoſuꝫ .i. mētē veneno odij maliuolētie infectā. Un̄ neceſſariū eēt vt vreret̉ igne charitatꝭ: emulat̉: ſic nemini noceret. Et nullū vitiuꝫfacit hoīem ita ſolertē ad male faciēduꝫ etnocēdū alijs ſic̄ inuidia. vn̄ per inuidiamdiaboli mors ītrauit in oēs hoīeſ: Sap̄. ij.Inuidia diaboli mors intrauit ī orbē t̓ra Itē inuidꝰ ſil̓is ē ſyrene tēpeſtate letat̉ in ſereno triſtat̉. Sic ē inuidꝰ gaudet de alteriꝰ aduerſitate triſtat̉ de ꝓſperitate. Item inuidus ſil̓is ē ſalamādre.Prīo rōne tꝑis. ſalamādra hꝫ figurā ſil̓em lacerte apparet niſi ī magniſimbribꝰ: in ſereno deficit oīno. Per magnos imbres intellige magnas tribulationes vl̓ aduerſitates alicui ꝯtingētes. Tūc