Druckschrift 
De exemplis et similitudinibus rerum
Entstehung
Seite
180r
Einzelbild herunterladen
 

De animalibus terreſtribus

ad charitateꝫ. Vnde Tobias iunior dixitvxori ſue: Exurge ⁊ deprecemur hodie dominū ⁊ cras ⁊ ẜꝫ cras: qꝛ his tribus noctibus iungimur deo: tertia aūt trāſacta nocte in nr̄o erimus ꝯiugio: filij quippe ſanctorum ſumus ⁊ non poſſumus ita coniūgi ſic̄ ⁊ gentes q̄ ignorāt deum: Tob̓. viij. Capitulum:LXIOmīlis hō aſſimilat̉ damule .i. ſilueſtri capreq̄ eſt anīal timidū ⁊ ībecille: neqꝫ ſcit ſe defendere niſi bn̄ficio fuge. hꝫ em̄ꝓ armis mēbroꝝ agilitatē ⁊ fuga. Un̄ ẜmIſido. d̓r damula eo ꝙ de manu effugiat:mōtuoſa ⁊ nemoroſa diligit: gramina aromatica comedit ⁊ ramuſculorum extremitates carpit: qn̄ vulnerat̉ dracōteā māditet ſic telū de corꝑe excutit. Damulā ſerpētes odiūt: ⁊ eiꝰ anhelitū ſuſtinere nō pn̄t.Sic quoqꝫ hō hūilis ſꝑ timet dei offenſā ⁊imbecillē ſe reputat ex virtute ꝓpria: defēdit ſe vitioꝝ fuga: armat ſe agilitate obediētie ⁊ ſuꝑbie fuga: ⁊ ſic effugit manꝰ tētatiōis diabolice: diligit mōtē ꝯtēplationis:nemus ſolitudinis ⁊ qͣſi graminibꝰ aromaticis paſcit̉ ſanctoꝝ exemplis. Ramuſculorū extremitates .i. hūilia oꝑa carpit. Uulneratus pctō dracōteā q̄ eſt herba medicinalis .i. penitētiā mādit: ⁊ ſic telū tentationis vel pctī de corde trahit. Serpēs quoqꝫ infernalis .i. demō maxīe hūc odit ⁊ eiꝰanhelitū .i. voluntariū deſpectū ſuſtinerenō pōt. Eccī. xiij. Abomīatio ē ſuꝑbo hūilita Itē hūil̓ ſui recognitio liberat hoīeꝫa pctō. Nā pardus qn̄ īfirmitatē īcurrit: fimū hūanū comedit ⁊ euadit. qͥd eī ē hoīsfimus niſi abomīabil̓ pctī actus. fimus qͥdem ꝓpt̓ vilitatē: hūanuſ ꝓpt̓ ꝓprietatē:qꝛ ſolius hoīs int̓ aīalia ꝓpriū ē peccare.Hūc gͦ fimū comedit qͦ turpitudīeꝫ pctī ſuihūilit: recognoſcit: ⁊ tal̓ ab īfirmitate mortifera euadit: ex eo ꝙ apud piū iudicē ē īpetratio venie ip̄a recognitio culpe: vt dic̄Grego. in Psͣ. l. Quoniā iniqͥtateꝫ me. e.co. ⁊cͣ Itē ꝓfūda hūilitas anī ⁊ diligēsauditus verbi dei iuuāt hoīes ꝯtra tentatiōes diaboli. cuius exēplū ē: qꝛ ſic̄ dicūtAriſto. ⁊ Auicēna: Coruus valde odit aſinum ⁊ tētat eū roſtro excecare: ſꝫ luuat aſinū ꝓfūditas oculoꝝ ⁊ ſpiſſitudo corij ſuꝑcilioꝝ cū qͦ tegit viſū. Cui etiā valet ꝓceri

tas ⁊ mobilitas auriū cū qͥbus ſe defēdit.Coruus eſt diabolus. aſinus hō ſimplex ⁊dei ſeruitio deputatus: cui diabolꝰ īfidiat̉vt eruat oculos .ſ. bonā fidē ⁊ bonā volūtatē. ſꝫ ſi habeat eos ꝓfundos .i. ī hūilitate fundatos ⁊ abſconditos ſub ſpiſſo ⁊ duro corio .i. ſub deſpecto ⁊ groſſo habitu vl̓exteriori aſpectu: ⁊ ſi hēat aures magnaset mobiles .i. ad auditū diuini ẜmonis ꝓlixaſ: ⁊ ad motū īplēdi ⁊ obediendi parataſeuadit ab eiꝰ malicia. Itē hūiles ⁊ pauꝑeſſūt ꝓmptiores ad bn̄ ꝯꝑandū qͣꝫ magni etdiuites: ſic̄ dicit Ariſto. ꝙ aranee parue ſt̄acute ⁊ velocis motus: ſꝫ magne ⁊ nigretardiores: ⁊ he ſolent texere iuxta terra: ⁊foramībus ſꝑ latēt donec ī rete ſuū aliqͣ beſtiola cadit quā cōp̄hēdit ⁊ fugit ⁊ qn̄qꝫ reponit donec famē habuerit. Sic qͥ parui ſt̄reputatiōe ꝓpria ſic̄ hūiles: vel reputatione alioꝝ ſic̄ pauꝑes ſūt ad bn̄ oꝑandū acuti .i. ꝑſpicacꝭ ⁊ velocis motꝰ .i. ſolliciti ⁊ prōpti. Nā ꝑſpicacēs ad ꝓuidēdū ⁊ ꝯſiderādū facit eos hūilitas: ſꝫ veloces ⁊ expeditos facit eos pauꝑtas. Sed magni ⁊ diuites qͥ apud mundū magni reputantur ſūtad bene operandū tardi: ⁊ circa terrā texunt quando ſolum ad terrena diſponenda vel cōgreganda intendūt. beſtiolas .i.ſimplices fraudulent̓ ⁊ īſidioſeʳ decipiūt ⁊eoꝝ bōa diripiētes ſibi ī ſuū yſū aſſumūt:vl̓ ꝓ futuro tēpore reponūt. Itē hūilitaſmētis et reſtrictio carnis ꝑducunt hominem ad magnū culmen contemplationis.Nam formice cū ſint parue ⁊ ſtricte circaventrē creſcentes fiunt pennate ⁊ volāt.Sic qͥ eſt apud ſeip̄m paruus ꝑ humilitatem: ⁊ circa ventrē ꝑ abſtinentiā ſtrictꝰ creſcit in ſpiritu ⁊ pennis virtutū efficit̉ pennatus et tūc ſequit̉ cōtemplationis volatus. Item humilitas plus fructificat qͣꝫſuꝑbia. Nam animalia parui corporis ſūtplurium filioꝝ qͣꝫ illa q̄ maximi. Opera eīdeo placentia ſunt opera humilia que maximi: id eſt ſuperbi facere dedignantur: etideo permanent ſteriles.LXII Capitulum:Gnis infernipoſt diē iudicij humana corꝑacruciabit: ⁊ tn̄ n̄ occidet neqꝫ ꝯſumet neqꝫ īcinerabit. Cuiꝰ exēplū apparet ī ſalamādra q̄ ī medio ignis viuit. Et