Liberquartus
ue repletio carnis: q̄ ſi abūdans ſit corruptionē nō tm̄ corꝑis: ſꝫ etiā aīe gignit ⁊ ꝟmes ꝓducit vitioꝝ: qͥbꝰ ꝟtutes aīe penitꝰdiſſipāt̉: Hinc ē vt dic̄ Greg. ꝙ pͥnceps cocoꝝ .ſ. nabuęardā deſtruxit muros hirl̓mqꝛ vēter cui cōci deſeruiūt ſua repletiōe deſtruit virtutes anīe. ¶ Ca.LIXOmīes tā boniqͣꝫ mali aſſimilant̉ aīalibꝰ terreſtribꝰ. Nā ſic̄ dictū fuit ſupraī pͥncipio huiꝰ quīti libri pōit moyſes triagenera aīaliū .ſ. iumēta reptilia ⁊ beſtias:et ẜm Baſiliū ſūt iumēta q̄ cōpetunt vſuihoīm nūcupata: ⁊ q̄dā ex eis ſūt ad laborandū vt equi boues ⁊ aſini: q̄dā ad lanificādū: vt oueſ ⁊ ꝯſil̓ia: q̄dā ad veſcēdū vtporci: ⁊ hmōi. Per iumēta igit̉ intelligūt̉actiui qͥ ſt̓ ī adiutoriū ꝓximoꝝ ſolliciti. vn̄dicunt̉ iumēta qͣſi iuuamēta: qͦꝝ q̄dā laborant in oꝑibus obediētie vt clauſtrales: ⁊iſti ſūt vt eqͥ: Equus eī homī ſubdit̉: ab eoinfrenat̉: ⁊ ẜm eiꝰ volūtatē mouet̉ ⁊ circūfert̉: ⁊ ſic ē ſubditꝰ reſpectu p̄lati: Iac̄. iij.Equis frena ī ora mittimꝰ ad cōſentiēduꝫnobis ⁊ oē corpus illoꝝ circūferimus. Hifreni ſūt regularia p̄cepta ſiue īſtituta velp̄latoꝝ correctiones. Quidā vero laborāt in oꝑe doctrine ⁊ iſti ſūt vt boues cū qͥbus terra arat̉ .ſ. p̄dicatoreſ a qͥbus terraanīe arat̉ vomere lingue ⁊ ſerit̉ ſemīe doctrine. Alij vero laborāt in oꝑe patiētie .ſ.in cura regimīs ⁊ p̄lati qͥ aſſimilāt̉ aīalibꝰhumilioribꝰ alioꝝ onera ferētibꝰ .ſ. camel̓aſinis ⁊ hmōi: qꝛ qͣꝫto ſūt maiores: tāto debent eē hūiliores ⁊ ꝓ ſubditit̉ onera portātes Psͣ. lxxij. Vt iumētū factus ſū ⁊cͣ. Iumēta enī hmōi .ſ. aſini ⁊ cameli lꝫ ſint magna corꝑe: ſūt tn̄ vilia reputatiōe ⁊ magneſarcine grauant̉ onere. Sil̓r p̄latꝰ lꝫ ſit magnus in dignitate: dꝫ tn̄ eſſe apud ſeipſumvilis ⁊ humilis reputatiōe. Eſt etiā magniponderis ſarcina grauatꝰ cū habeat ꝓ ſuis ſubditꝭ deo reddere rationē: vn̄ Grego.dic̄: Grādis honor ſꝫ gͣue onus. Ali aūt qͥintendūt ad pauꝑes veſtiēdos aſſimilant̉ouibus: qͥ qͣſi mādatū dn̄i implentes vt dicit beatus Martinus. Cuꝫ duas tunicashabeant .ſ. lanā ⁊ pellē: vnā dāt nō habēti .ſ. lanā homī. Qui vero pauꝑes paſcūtſuis cibis ⁊ elemoſynis: ſūt ſil̓es anīalibꝰvtilibus ad cibū: vt arietibꝰ hedis ⁊ por-
cis ⁊ hmōi: qͥbꝰ .ſ. aſſimilant̉: nō rōne vilitatis ſꝫ vtilitatis. Reptilia vero ſūt illa q̄corꝑis ꝯͣctione ⁊ extenſiōe repūt ⁊ mouentur: vt vermes colubri ⁊ ſerpetes. Per reptilia vero pn̄t intelligi ꝑfecti ⁊ ꝯtēplatiui viri: quoꝝ ē ſe ꝯtrahere .i. ab exterioribus ad interiora reducere ad deū ꝯtēplādum: ⁊ nihilominꝰ ſe extendere ad ꝓximūdiligendū. Un̄ dn̄t eſſe vt vermes ꝑ reputationē humilitatis: vt colubri ꝑ refrigerium carnis: qꝛ d̓r coluber qͣſi colēs vmbrā.Itē dn̄t eſſe vt ẜpētes ꝑ prudentiā diſcretionis: Mat. x. Eſtotē prudētes ſic̄ ſerpentes. Vel dn̄t eſſe vt vermes: qꝛ eoꝝ ē deuꝫfrequenter laudare. Vermes eī vt bruci ⁊hmōi ore ſe trahūt: Psͣ. xxxiij. Sēꝑ lauseius ⁊cͣ. Vel vt ſerpetes: qꝛ eoꝝ ē carnē ꝑabſtinētiā attenuare. Serpentes em̄ vl coſtarū ſe rapiūt: Iob īuadat inedia coſtaseius. Nā maxīe in coſtis apparet tenuitaſieiunātis. Dn̄t etiā eſſe vt lacerte qꝛ in bonis dn̄t affectibus eſtuare. Lacerte em̄ pedibꝰ repūt: ⁊ pedes aīe ſt̓ eius affectiōes qͥbus tāto velociꝰ currūt qͣnto feruētioresexiſtūt. Beſtie aūt dn̄r qͣſi vaſtie eo ꝙ deuaſtāt oīa ſua feritate. Nā ſt̓ ſeue ⁊ īpetūtnūc vngue: nūc cornu: nūc dēte: vt apri leones et lupi ⁊ iō talibꝰ heſtijs pctōres aſſimilāt̉: qꝛ oīa bona ſua deuaſtāt. Nā bonanat̉alia diminuūt: gͣtuita repellūt: celeſtiaꝯtēnūt tꝑalia amittūt. Ip̄i ſt̓ ſeui ſibip̄is ⁊multo fortius alijs qͦs ledūt ⁊ īpediūt autdente inuide detractiōis: aut cornu ſuꝑbedn̄atiōis: aut vngue violēte direptiōis. Etͥdā ſt̓ vt apri ꝑ carnis voluptatē: qͥdā vtleones ꝑ ſuꝑbie ptātē qͥdā vero ſt̓ vt lupi ꝑ auaricie rapacitatē ⁊ ſic de alijs ſil̓ibꝰEcc̄s. iij. Dixi ī corde meo de filijs hoīꝫ: vtꝓbaret eos deꝰ: ⁊ on̄deret ſil̓es eē beſtijs.¶ Capitulum.LXOneſtate ⁊ pudicitiā oꝑis cōiugalis elephātes cōſeruare nos docēt ī qͥbuſē pudicitia q̄dā admirāda: maxīe reſpctūalioꝝ anīaliū. Nō enī ſe cognoſcūt niſi inabdito: ⁊ hͦ nō niſi in duobus ānis qn̄ maſculus hꝫ quīqꝫ annos ⁊ femina decē: ⁊ iniſtis duobus annis nō niſi quīqꝫ diebusſexto raro adiuncto. In quo exemplo docentur homīes coniugali oꝑe honeſte vtiqͣntū ad ad locum ⁊ qͣꝫtū ad tēpus ⁊ qͣntū