De natatilibus ⁊ volatilibus
guinē fundit: qͦ effuſo ſanguīe intātū debilitat̉ ꝙ pulli ꝓ cibo exire cogunt̉. Et illospullos qͥ naturali affectu ip̄aꝫ paſcūt: poſtqͣꝫ reſūpſit vires tenerrīe diligit ⁊ ſollicitenutrit. Sꝫ illos qͥ de ip̄a tanqͣꝫ degeneresnullā geſſer̄t curam tāqͣꝫ ingͣtos deijcit: etſecū viuere nō ꝑmittit. Ex qͦ ptꝫ ꝙ gͣti filija parētibꝰ nutriēdi ⁊ diligēdi ſūt. Ingrativero etiā ẜm leges a parētibꝰ repelli ⁊ exheredari pn̄t. Un̄ etiā pellicanꝰ iſte chriſtūrepn̄tat. qͥ in Psͣ. cj. ait: Sil̓is factꝰ ſumpellicano ſolitudinis. ip̄e enī hoīes qͦs creauerat tanqͣꝫ filios ad imaginē ⁊ ſil̓itudinē ſuā a ſerpēte antiqͦ veneno pctī occiſosꝓprio ſanguīe viuificauit. Un̄ gͣtos filiosqͥ eū ī ſuis pauꝑibꝰ nutriūt finalit̓ ſecū adſuā hereditatē admittet dicēs: Uēite vosbn̄dicti. Ingͣtos aūt ⁊ crudeles excludetdicēs: Ite maledicti: Mat. xxv. ¶ Ca. XL.Nertes et guloſi ſunt dure caſtigādi: ⁊ a ſua guloſitate cohibēdi. Nam apes vt dicitPh̓s inertes dure caſtigāt: ⁊ ceſſantes aboꝑe morte ꝯdēnant. Et hn̄tes magnū ventrē: ⁊ qͥ nimis comedūt expellunt vel occidūt ſi pn̄t. Sic caſtigant̉ inertes ⁊ dānāt̉inutiles hoīes etiā a deo: Mat .xxv. Seruū inutilē ꝓijcite ī tene. exteriores. Sil̓rguloſi qͥ xp̄o dn̄o nō ẜuiūt ſꝫ ſuo vētri: nonſolū expellent̉ a regno: ſꝫ etiā et̓ne mortꝭ deputabunt̉ ſupplicio. Dicet̉ enī hoī guloſo⁊ ventris delitijs dedito illud Apoc. xviij.Quātū gl̓ificauit ſe ⁊ ī delitijs fuit: tantūdate ei tormētū ⁊ luctū. ¶ Int̓ apes gͦ nll̓aeſt ocioſa: ſꝫ q̄dā certāt qͣſi in bello cāpeſtriꝯͣ apes alias: q̄dā circa victū īuigilāt: alieflores futuros explorāt: alie ceras de floribus ſugūt: alie cellulas nūc rotūdaſ nec qͣdras mira cōnexiōe ⁊ eqͣlitate cōponūt. Etluter tā diuerſa oꝑa nulla alteriꝰ oꝑibꝰ inſidiat̉: nullo raptū victū q̄rūt: ſꝫ ꝓprio labore cōqͥrūt: qd̓ int̓ herbas ⁊ flores recolligunt. In qͥbꝰ nos inſtruūt ocia fugare: inofficio vel oꝑe ſibi cōgruo quēlibet laborare: nulli in ſuo opere vel cōmodo inſidiasparare: non vi rapine: ſed ſuo labore victūſibi procurare. ¶ Item mundiciā in omnibus operibus amare. Nam inter flores etinundas herbas ipſe vt dictuꝫ eſt colligūtfructum ſuum.¶ Capitulum: XLI
Nnocentiū perſecutores crudeliores ſunt beluismarinis. Dicit enī Iorach ī libroſuo de aīalibꝰ ꝙ delphini ſentiūt ꝑ odoreꝫſi hō mortuus in mari vnqͣꝫ comedit de delphino: ꝙ ſi cōmedit: ip̄m comedūt: ſi autēnō comedit: ip̄m ab alioꝝ piſciū morſibuscuſtodiūt: ⁊ eū ad litus ꝑducunt. Ecce igitur ꝙ belue maris qͣꝫuis vindicēt receptāiniuriā: nō tn̄ ꝑſequunt̉: ſed tuent̉ innocētiā: ſed tn̄ hūana crudelitas tāta eſt vt qn̄qꝫ atrociter ledat eos a qͥbus nullā iniuriam vel leſuram vnqͣꝫ recepit. Vnde Eſopꝰdicit: Nocent innocuo nocui cauſamqꝫ nocendi: Inueniunt. ¶ Ca. XLIINobediētie culpam eſſe acriter puniēdā: exemploſuo apes on̄dūt. Nam apes q̄ regin̄ obediūt de ſeip̄is vltionē expetūt: ⁊ aculeis ſui vulnere ſe occidūt. Multo gͦ magꝭqui celeſtis regis mandatis inobedientesfu erint: penitentie debent aculeum in ſuacorda infigere: et ipſam inobedientie culpam in ſemetipſis extinguere. Et quāto fuerit inobedientia maior: tanto ad ip̄am extinguendam requirit̉ acrior dolor. Habetenim inobediētie culpa gradus ſuos. Ibiqꝫ eſt grauior cuiuſlibet inobedientie actꝰvbi periculoſior eſt cōtemptuſ. grauius eſtpeccatū deo nō obedire qͣꝫ homini: niſi inhominis precepto dei preceptū includat̉.grauior etiam inobedientia eſt vbi maiuspreceptum contemnit̉. Prreminet enī preceptum p̄cepto: qꝛ p̄fertur dilectio dei dilectioni proximi. grauior eſt etiā inobedientia in qua p̄cipientis ꝑſona cōtemniturqͣꝫ vbi eius mādatū tantū reſpuit̉. .j. Regꝭ.xv. Peccatū ariolandi eſt repugnare ⁊ qͣſiſcelus idolatrie nolle acqͥeſcere. Similesenim ſunt culpe idolatria ⁊ inobedientia:quia vtraqꝫ ex dei cōtemptu eſt ꝓueniēs:non tamen equales ſunt: ſed eſt idolatriagrauior.¶ Ca. XLIIIAuidus abſcondit bona: ne aliꝰ inde fructū habeat: etiā fi illis ip̄e nō indigeat. Un̄ſil̓is eſt paudni qͥ fimū ſuū qͥ valde medicinalis eſt abſcondit: vt inueniri vix poſſitqͣſi inuideat vtilitati homīs. Ex quo patet