¶ De natatilibus ⁊ volatilibus
tem. pectus .i. appetitū habet erectum ſcilicet ſuperbiā: que ſemꝑ excelſa appetit. Habet etiā caudam oculatā: quia p̄cipue adfinem reſpicit: vt ibidem hominē deciperepoſſit: Gen̄. iij. Tu īſidiaberꝭ calcaneo eiꝰ:¶ Ca. XXIIIid eſt fini.Iligētibus fed uenter deū nō obſunt: ſed potiꝰproſunt quecūqꝫ aduerſa. Unde aſſimilant̉ paſſeribus: de qͥbus dominus mentionē fecit Matth̓. x. Multis inquit paſſeribꝰ meliores eſtis vos. Naꝫ paſſeres calidiſſime ſunt nature: ⁊ ſemina venenoſa iuſquiami ſine leſione comedunt.Quaſi enī calidiſſimi paſſeres ſunt deumferuēter amantes: a quibꝰ etiam venenoſaſemina iuſquiami: id eſt aduerſa ⁊ periculoſa mala mūdi ſine alicuius leſione periculi patiēter ſuſcipiūt: īmo tanta eſt diuīedilectionis virtus vt hominibꝰ conuertatin bonū etiam peccati virtus: Roma. viij.Vlligentibꝰ deum omīa cooperant̉ in bonum. Omnia dicit: qꝛ ꝓſpera et aduerſa:ꝓſpera ad vſum: aduerſa ad exercitiū: velomnia ſcꝫ bona ⁊ mala: ⁊ non tm̄ mala pene ſed ⁊ culpe: dum ſcꝫ ex eis humiliores ⁊cautiores atqꝫ ſollicitiores reſurgūt.¶ Capitulum: XXIIIIOctrina ſanctorum predicatorū eripit homines adeceptionibꝰ demonū. Legit̉ enimꝙ cerebrum galli in potu ſumptū valet cōtra morſus ſerpentū: qꝛ demit eoruꝫ venenum. Per gallū predicator intelligitur: vtſuꝑ ilud Iob. xxxviij. Quis dedit gallointelligentiaꝫ: Grego. teſtatur. In cerebriautē partibꝰ precipue radicata eſt ſenſitiue cognitionis virtꝰ. Eſt itaqꝫ velut cerebrum galli: ſenſus p̄dicatoris ſancti: qͥ dūper doctrine potū ab audientibꝰ capitur:ſerpentis morſus ſeu venenū fugat̉: qꝛ antiqui hoſtis deceptio detegit̉ ⁊ vitatur.¶ Item gallus rep̄ſentat ſanctorū predicatorum doctrinā etiā in cantu tripliciter.¶ Primo ꝓpter diſcretionē temporis. Nāgallus priꝰ horā noctis diſcernit: ⁊ poſteavocem excitationis emittit. Quia ſcꝫ p̄dicator ſanctꝰ in ſuis auditoribus: ſcꝫ ī tenebroſis peccatoribꝰ prius qualitatē vite cōſiderat: ⁊ tuuc demū ad erudiendū cōgru
am vocē format. Non enī vna eadēqꝫ cunctis exhortatio congruit: qꝛ nec cunctus ꝑmorū qualitas cōſtringit. Sepe autē alijsobſunt q̄ alijs proſunt. Nā plerūqꝫ herbequedā anīalia reficiūt: alia occidunt. Leuis ſibulus equos mitigat ⁊ catulos inſtigat. Et medicamentū qd̓ hunc morbū minuit: alteri vires iungit. Et panis qͥ vitamfortiū roborat: paruulorū necat. ꝓ qualitate igit̉ audientium formari debet ſermodoctorū. vt Grego. dicit. ¶ Secūdo ꝓptervariationē vocis: qꝛ gallus vt dicit Grego. in ꝓfundioribꝰ horis noctis valentiores ⁊ ꝓfundiores educere cantus ſolet: ſꝫcirca matutinū tempꝰ leuiores ⁊ mitioresformat voces. Sic predicator ſapiens qn̄loquit̉ peccatoribus ꝓfundatis ⁊ obſcuratis in tenebris peccatorū: loquit̉ terribilius ⁊ auſteriꝰ aut de diuinis iudicijs autde mortis anguſtijs aut de inferni ſupplicijs. Sed qn̄ loquit̉ illis qui iā illuminantur a deo ⁊ ſunt dei gratie cōiuncti: loqͥturlenius ⁊ ſubtiliꝰ ⁊ dulciꝰ: ſcꝫ aut d̓ diuinismiſerationibꝰ aut de internis ꝯſolatiōibꝰaut de eternis retributiōibꝰ ⁊ ſil̓ibꝰTertio ꝓpter ꝑcuſſionē lateris: qꝛ gallus cumſe ad cantandū preparat: prius alas excutit: ⁊ latera ſua fertens ſe vigilātiorem reddit. Sic predicatores ſancti cū alios ꝟbisſctē exhortatiōis monent: prius exercitētſe in ſctīs actiōibꝰ: ne in ſemetip̄is torpentes opere alios excitent voce: ſed ante ſe ꝑſublimia facta excutiunt: et tunc ad beneagēdū alios ſollicitiores reddūt: prius cogitationū alis ſemetip̄os feriunt: qꝛ quicquid in ſe inutiliter torꝑet: ſollicita inueſtigatione deprehendūt: diſtricta aīaduerſion corrigunt ⁊ emendāt: qꝛ anteqͣꝫ verbaſancte exhortatiōis ꝓferant: om̄e quod locuturi ſunt operibus clamāt. Et ſic ptꝫ ꝙſicut gallus alas excutit: ſeip̄m ꝑcutit ⁊ vocem emittit. Sic p̄dicator ſctūs ſe excutit amal̓: ſe ꝑcutit .i. ſollicitat ī bonis: ⁊ poſteavocē emittit ſcꝫ p̄dicādo alijs. Ergo ex p̄dictis oībꝰ habes qͣttuor rōnes qͥbꝰ p̄dicator ſanctꝰ aſſimilat̉ gallo: ſcꝫ ꝓpter vigorēmedicaminis: ꝓpter diſcretionē tꝑis: propter variatione vocis: ⁊ propter ꝑcuſſioCa. XXVnem corporis.Lemoſynaſ paue peribꝰ ſalutē de ſuꝑfluis facere do-
s 5