¶ De vegetabilibus et plantis
ad cōtēplandū. vn̄ diuīo amore cōfortatuſ⁊ ſurſū tractꝰ miro mō creſcit ⁊ exurgit ī altū: Gen̄. xlj. Creſcere me fecit deꝰ in terrapauꝑtatis. Pertingit eī pauꝑtas ſpūs vſqꝫ ad regnū celoꝝ: Mat. v. Beati pauꝑesſpū qm̄ ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ: Eſa. lv. Proſaliūca aſcēdet abies ¶ Secūdo qꝛ rectilinealit̓ eleuat̉. Eſt enī arbor nihil qͣſi habēſtortuoſitatis: ⁊ hͦ ꝓpt̓ virtutē caloriſ attrahentꝭ ⁊ hūoris obediētis. Sil̓r qͥ pauꝑ eſtſpū recto itinere ad celū ſcādit ita ꝙ ī nullā ꝑtē retorquet̉: ſcꝫ neqꝫ ad dexterā ꝓſꝑitatis: neqꝫ ad ſiniſtrā aduerſitatꝭ: qꝛ ex qͦmundū ꝯtēnit nec eiꝰ aduerſa metuit: necꝓſpera q̄rit. Nā calor diuini amoris eumad ſuꝑnaͣ trahit: cuiꝰ attractiōi animꝰ eiuſꝑ terrenū affectū nō reſiſtit: immo ſequit̉ ⁊obedit. ⁊ ideo directo ſpū ſurſū tēdit. vndeChryẜ. dic̄ ſuꝑ epl̓aꝫ ad Heb̓. ẜmōe. xviij.ꝙ pauꝑtasᶻ eſt manuductrix q̄dā in via q̄ducit ad celū: vnctio auctētica exercitatioq̄dā magna ⁊ admirabilis ⁊ portꝰ trāquillus. ¶ Tertio qꝛ abies eſt facilit̓ inflāmabilis. Nā qꝛ eiꝰ hūiditas vnctuoſa eſt igniapplicata facile inflāmat̉. Sic qͦꝫ pauꝑ ſpiritu hꝫ hūiditatē vnctuoſā .i. affectionē mētis deuotā. Et iō igni diuini eloquij vl̓ ipſius ſpūſſctī applicatꝰ ſtatī inflāmat̉: ẜm illud Psͣ. ciiij. Eloquiuꝫ dn̄i inflammauitCa. LIIeum.Eccator ē pernaturā bonꝰ: ſꝫ ꝑ culpā malꝰ. vn̄aſſimilat̉ lenti: q̄ ſic̄ dicit Iſaac in medulla eſt bona: ſꝫ in cortice mala. Nā ſine cortice cōeſta valet hydropicis: ⁊ calidis ⁊ etiam humidis aliqn̄ ꝓdeſt ex eo ꝙ ipſa ⁊ ſicca ſit: vt idē Iſaac dic̄. Sꝫ in cortice habetacumē cuiꝰ virtute ventrē ſoluit: torſioneſgenerat: ſtomachū grauat: meatꝰ corporꝭoppilat: cerebri ſubſtātiā deſiccat: humiditatē oculoꝝ diſtēperat: ⁊ peſſimaſ paſſiōesin corpore generat: maxime ſi qͥs eā qͦtidiecomederit. Quaſi ergo medulla lētis eſtnatura homīs pctōris: q̄ cū a deo ſit creata bona eſt. Augꝰ. Quia deꝰ bonꝰ eſt cuiꝰfactura ſumꝰ: ⁊ inqͣꝫtuꝫ ſumus boni ſumꝰ.Sed quaſi cortex mala eſt ip̄a homīs culpa. Augꝰ. in ſentē Proſperi: Pctm̄ nō ēnatura ſꝫ vitiū nature appetētis qd̓ nō eſtſui ordīs. ⁊ hec cortex .i. culpa ſeu vitiū ſoluit ventrē in luxurioſo: torſiōes generat ī
iracūdo: ſtomachū grauat ī guloſo: opilationē facit in auaro: deſiccat ꝑ triſticiā ī accidioſo: qꝛ ſpūs triſtis exiecat oſſa: ocl̓osmētꝭ diſtēꝑat in ſuꝑbo: peſſimas paſſiōescorꝑis generat ī iracūdo. Nam ſic̄ Hiero.dic̄ ſuꝑ Iob: Eſt ira q̄ iuſticiā dei nō oꝑat̉:⁊ furori ꝓxīa mētē īpotētē facit intātuꝫ vtlabia tremāt: dētes ꝯcrepēt: vultuſqꝫ pallore mutet̉. Et Gregꝭ. dic̄ in lib̓. v. Mora.Ire ſue ſtimulis accēſū cor palpitat: corpꝰtremit: lingua ſe p̄pedit: facies igneſcit: exaſperant̉ oculi ⁊ nequaqͣꝫ recognoſcūtur.¶ Capitulum: LIIInoti.Eccatuꝫ aſſimilat̉ abſintheo. ¶ Primo qͥdē rōeamaritūdis. pͥmo qꝛ abſinthiū ſua amaritudine ledit guſtū. Guſtus anime eſt ītellectualis appetitꝰ: qͥ ita ex pctō inficit̉ vt eidulcia ⁊ ſuauia .ſ. ſpūales delitie q̄ de ſe ſūtdulciſſime amare videant̉ et aſpere: ſicutguſtui carnis abſinthij amaritudine infecto etiā dulcia: q̄ poſtea amara eſſe vident̉Eſa. v. Ue vobis qui dicitis bonuꝫ malū.ponētes dulce in amarū. ¶ Scd̓o qꝛ abſinthiū ſuo forti odore offendit olfactum. Etſic peccatū non odore ſed potiꝰ fetore maliexempli offendit olfactū ꝓximi interiorē:ſ. qꝛ ſcādalicat eum: Exod̓. v. Fetere feciſtiodorē noſtrū ⁊cͣ. Tertio qꝛ in amaritudinem redigit lac ⁊ vinū ⁊ om̄e dulce cui fuerit admixtū. vn̄ apes q̄ frequentant abſinthium faciunt mel amarū vt dicit Diaſco.Similit̓ peccatū amarū rem delectabilemcui admiſcetur vertit tādē in amaritudinēſ. cōſcientie remordētis vel pene affligentis. ſicut patet in luxuria ⁊ voluptate carnis: que maxime vident̉ delectabiles. vn̄Prouer. v. Fauus diſtillās labia meretricis: ⁊ nitidus oleo guttur eiꝰ: Nouiſſimaautē illiꝰ amara qͣſi abſinthiū. ¶ Itē pctm̄aſſimilat̉ hedere. Prīo rōe frigiditatꝭ: qꝛhedera cū frigide ſit nature terrā vbi creſcit frigidā eſſe indicat. Sil̓r pctm̄ frigidenature eſt ita vt calorē diuini amorꝭ excludat: ⁊ vbi pctm̄ creſcit certiſſimū indiciuꝫeſt ꝙ ibi calor dīni amoris nō ſit: ſꝫ ꝙ talisanima ſit frigida ⁊ diuino amore penitusdeſtituta ¶ Scd̓o rōne contrarietatis: qꝛviubra etꝰ ē noxia ⁊ tn̄ ſerpenti eſt gratiſſima. Sic peccatū qͣꝫuis homī ſit ſūme noxium et dānoſum tamē ſerpenti infernali: id