Libertertius

latur cappari. ¶ Prīo qꝛ capparis vt dicitDiaſc̄. ē herba ſpinoſa. Et hͦ cōpetit patiētie rōne materie. Nā materia patiētie ſuntſpine .i. pūctiōes tribulationū ⁊ aduerſitatū: Ro. v. Tribulatio patiētiā oꝑat̉ ¶ Secūdo qꝛ eſt herba frōdoſa ſuꝑ terrā expanſa. Hoc cōpetit patiētie: q̄ nō eſt in celo vbinulla moleſtia. nec ſub terra .i. in infernovbi pena inuolūtaria ⁊ īfructuoſa: ſꝫ tm̄ ſuꝑ terrā vbi tribulatiōes abūdāt vires ſuaſ extēdit: qꝛ tm̄ ſuꝑ terrā tribulatiōes ſūtad virtutis exercitiū ⁊ ad laboris p̄miū: ⁊hoc eſt ꝑ patientiā ſine qua tribulationesnec ad virtutē nec ad meritū ꝑtinēt. Et iōBern̄. dicit in quodā ſermōe. In hͦ mūdoqͣſi in cāpo certamīſ poſiti ſumꝰ: ⁊ qͥ ibi dolores ⁊ plagas aut tribulatiōes nō ſuſceperit: in futuro inglorioſus apparebit. ⁊ Petrus rauen. dic̄ in qͣdā epl̓a ꝙ oīs cordis ⁊corꝑis virtꝰ circa meritū ⁊ fructū ſalutᶻ eſtſine ꝯdimēto patiētie. ¶ Tertio qꝛ ē herbavnctuoſa: eſt eī vnctiōe plena. Qd̓ cōpetitpatiētie ꝓpt̓ vnctionē gr̄e quā ꝯtinet quaom̄e durū mollit̉. vn̄ etiā vnctio capparꝭ dicit̉ virtutē ſplenis ſua virtute ſuꝑ oīa iuuare. ¶ Itē hac vnctiōe omnis dolor lenigatur. In cuiꝰ exemplū capparis dolorē dentiū d̓r mitigare. Hec etiā ē q̄ īuidoꝝ detrahētiū ⁊ mordētiū neqͥtiā d̓r ſedare. In cuiꝰſignū ſuccꝰ capparis auriū vermes necat.Hec etiā eſt virtꝰ .ſ. patiētia: ex qͣ cibꝰ aīe ⁊medicina p̄parat̉. Medicina enī eſt qͣ animi affectꝰ purgat̉ ⁊ rectificat̉. Naꝫ florescapparis poſtqͣꝫ ſūt aꝑti habēt virtutē digerēdi humorē in ore ſtomachi exiſtenteꝫ:qꝛ .ſ. tribulatiōeſ pn̄tes virtute patiētie humorē .i. affectū mūdanū digerunt ⁊ in affectū dei ꝯuertūt. Itē ip̄a ē cibꝰ vel ſalſa quoguſtꝰ mētis ꝯfortat̉ ⁊ excitat̉ ad appetitūſpūaliū ⁊ celeſtiuꝫ bonoꝝ. In cuiꝰ ſignumidē flores habēt virtutē appetitū excitādi?vt d̓r a Platōe. Et hinc ē ꝙ deſideria ſctōrū in ip̄is tribulatiōibꝰ creſcūt: ⁊ eoꝝ appetitꝰ magꝭ accēdit̉ circa eterna qn̄ eos atterūt tꝑalia flagella. Et iō dic̄ Greg. in. xxvj.libro Mora. ꝙ electoꝝ mētes eternitatꝭ p̄mia p̄ſtolātes: vires ex adu̓ſitatibꝰ ſumūt.qꝛ creſcēte pugna glorioſiorē ſibi nō ambigūt manere victoriaꝫ. Electoꝝ gͦ deſideriadū p̄mūt̉ aduerſitate ꝓficiūt. ſic̄ ignis flatu p̄mit̉ vt creſcat. ⁊ vn̄ qͣſi extīgui credit̉ īde roborat̉. ¶ Itē patiētia aſſimilat̉ ilici: ⁊

pͥmo rōne radicalitatꝭ. Nā ilex ē ſpēſquercus q̄ eſt arbor groſſe ⁊ ꝓfūde radicꝭ. hecradix ⁊ groſſa ⁊ ꝓfūda patiētie eſt charitas. vn̄ dicit Apl̓s ꝙ charitas eſt patienſꝫqꝛ patientē efficit. Et iō ſic̄ arbor ꝯtra vētūfirmat̉ ꝑ radicē: ita patiētia ꝯtra iniurie īpetū firmat̉ ꝑ charitatē. Et ꝓpterea dicebat Apl̓s Ephe. iij. In charitate radicati⁊ fūdati. vn̄ nō eſt patiētia ſine charitate:ſic̄ nec arbor ſine radice. Greg. ſuꝑ Ecech̓.Homel̓. vij. Patiētia vera ē q̄ ⁊ ip̄m amatquē portat. Nā tolerare ⁊ odiſſe nō ē virtꝰmāſuetudīs: ſꝫ velamentū furorꝭ ¶ Scd̓orōne fecūditatis. Eſt enī arbor glādifera:⁊ huiꝰ arborꝭ fructū antiqͥ habuerūt in cibū anteqͣꝫ haberēt frumēti vſū. Sic patiētia ml̓tū ē fructuoſa ⁊ magni meriti. ⁊ multū viguit in antiqͥs: vt ptꝫ ī Iob ⁊ Tobia⁊ ml̓tꝭ alijs. vn̄ Iudith. viij. Oēs qͥ placuerūt deo ꝑ multas tribulatiōes trāſierūt fideles. ¶ Tertio rōne vmbroſitatis: qꝛ llexhꝫ vmbrā iocūdā. Similiter patiētia grata vmbrā .i. refrigeriū ī eſtu tribulationuꝫp̄ſtat. ꝓpter qd̓ d̓r Eccī. lj. In medio ignisnō ſū eſtuata. Caſſio. ſuꝑ Psͣ. Patientiareligioſi viri eſt laboꝝ ac doloꝝ oīm ſpe futuraꝝ rerum ⁊ amore dn̄i grata tolerātia.Quarto rōne ſoliditatꝭ: qꝛ ilex ē ſolidiſſimi ligni ⁊ duriſſimi corticꝭ. vn̄ in aqͥſ lignūeiꝰ eſt multū durabile ⁊ qͣſi īputribile. ⁊ iōdū ꝓfūde ſub aqͥs ponit̉: qͣſi in lapidis ſoliditatē ꝯuertit̉. ⁊ quanto ꝑ tꝑa lōgiora inlocis humidis immorat̉: tāto ampliꝰ īdurat̉. vn̄ ⁊ Tulliꝰ dicit ꝙ patiētia ē honeſtatis et vtilitatꝭ cā reꝝ ⁊ arduarū ⁊ difficilium volūtaria ac diuturna ꝑpeſſio. ⁊ ideopoſſet ad patiētem referri qd̓ d̓r Iob .xlj.Cor eiꝰ indurabit̉ qͣſi lapis: ⁊ ꝯſtringet̉ qͣſi malleatoris incus ¶ Ca. LIAuper ſpū aſſimilat̉ abieti. ¶ Primo qꝛ abiesip̄a ſublimit̓ augmētat̉. vn̄ ẜm Iſid̓. dicit̉abies ab eūdo: eo ꝙ p̄ ceterꝭ arboribꝰ ī altū eūdo porrigit̉. Eſt eī exꝑs terreſtrꝭ hūo.ris: ⁊ iō arbor ē leuis. vn̄ ẜm Ariſto. qꝛ arbor ē ſubtil̓ hūorꝭ: iō calor eiꝰ natural̓ fortificatꝰ a calore ſolis hūiditatē illā ſurſū trahit: ⁊ cōuertēs illā in ſubſtantiam arborisarborē altā facit. Similit̓ ille qͥ eſt pauperſpū expers terreni amoris qͥ aīam grauatefficit̉ ſpūalit̓ leuis ad aſcēdēdū: ⁊ ſubtilis