Libertertius
hmōi fructꝰ .i. oꝑa ſaniora: qꝛ magis a vitiis remota. ⁊ nota ꝙ maturationē fructuūhꝫ pͥncipalit̓ plāta a calore igneo naturali⁊ interiori ⁊ etiā ab aere cooꝑante exteriꝰ.Nā ſic̄ dicit Ph̓s in libro de vegetabilibꝰ⁊ plātis. plāta habet tres vires: qꝛ a terrahꝫ fixionem. ab aqua coadunationem. abigne ꝯſolidationē ⁊ ꝑtiū termīationē: fructuū cōpletionē: ⁊ maturationē. ⁊ hͦ ꝓpteraeris cooꝑationē. Sic ſil̓i etiā mō aīa hꝫ fixionē .i. firmitatē in deo a terra .i. a fide: qꝛſic̄ terra eſt immobil̓: ⁊ alijs quietē ⁊ ſtabilitatē tribuit ⁊ ꝯcedit: ſic etiā veritas fidei⁊ in ſe manet īmobilis ⁊ aīam ſtabilē reddit. vn̄ Dionyſius dic̄ in libro de diuīs nominibꝰ: ꝙ fides eſt ꝑfecta credētiū ſtabilitas: q̄ eos ſtabilit in veritate. Sꝫ coadunationē habet ab aqua .i. a ſpe. Quia ſic̄ omnis aqua recolligit̉ ⁊ coadunat̉ ī mari. itadiuina ſpes dꝫ recolligi ⁊ collocari in deoPsͣ. lxj. Sperate in domīo omnis congregatio ppl̓i. Sed ſoliditatem patiētie hꝫ abigne ⁊ aere .i. ab amore dei ⁊ ꝓximi: qꝛ charitas patiēs eſt. Nā quaſi calor ignis interior eſt amor dei .i. diuinꝰ: ſed vt calor aerꝭ.exterior eſt dilectio ⁊ amor ꝓximi. Similiter a charitate tā dei qͣꝫ ꝓximi ē ꝑſeuerantia boni oꝑis .ſ. vſqꝫ ad īpletionem maturitatis .i. vſqꝫ ad cōplementū finis.¶ Capitulum: XLVIPera docentium aſſimilant̉ ſituatiōibꝰ fructuum in arbore: fructꝰ enī in diuerſis arboribus hn̄t diuerſā ſituationē ſiue poſitionē:qꝛ vt dic̄ Ariſto. q̄dā arbores ſūt q̄ ꝓducūt fructꝰ ſuꝑ folia: ⁊ hͦ accidit ꝑ fortitudinē fructꝰ ⁊ indigentiā ſolarꝭ caloris humorē digerentꝭ. Quedā ꝟo hn̄t fructꝰ ſub folijs: ⁊ hͦ ꝓpter debilitatē fructꝰ ne a calorenimio vel frigore corrūpant̉. Quedā ꝟoalie ſūt q̄ habēt fructꝰ ad ſtipitē ſuſpēſos:qd̓ accidit ꝓpter inſufficientiā hūoris ⁊ caloris ip̄m ad extremitates expellere nō vallētis. Illi ergo hn̄t fructꝰ ſuꝑ folia qͥ pluscurāt factis oſtēdere qͣꝫ verbis docere. vn̄ſuꝑat in eis cura faciēdi ſtudiū loquēdi: ⁊hͦ eſt ſapiētis doctoris ꝓprietas. vn̄ Gregꝰ.naciancenꝰ dicit: Ille videt̉ mihi ſapiēs qͥde virtutibꝰ aīe pauca qͥdē cōmouet ⁊ ꝓloquit̉: plura aūt in ſuis factꝭ atqꝫ oꝑibꝰ oꝑeratur ⁊ on̄dit: ⁊ fidem ꝟbi opeꝝ ſuoꝝ aſti
pulatiōe cōfirmat. Clara eſt illa ſapīa nonq̄ in ꝟbis volat ſꝫ in virtutibꝰ conſtat. Illiꝟo hn̄t fructꝰ ſub folijs qͦꝝ verba ſuꝑantfacta. Si quidē in folijs ꝟba: in fructibusoꝑa deſignant̉. De talibꝰ aūt dic̄ Bern̄. ꝙmōſtruoſa res eſt līgua magniloqua ⁊ manu ocioſa. Illi autē habēt fructꝰ in ſtipiteſine folijs qͥ habēt oꝑa ſine ꝟbis .ſ. qͦ faciunt ⁊ nō dicūt. Ul̓ nota ꝙ illi qͥ ſūt ſpū fortes: nō indigēt ꝓpter timorem vane glorieabſcōdere oꝑa ſua. Et iſti ſūt fructꝰ qui nōſunt ſub folijs vel inter ramos abſcōditi ſꝫſuꝑ folia .i. in māifeſto. Illi ꝟo qͥ ſūt debilioris virtutis ⁊ timēt ne eoꝝ oꝑa vl̓ frigore ꝑſecutiōis inuidoꝝ: vel fauoris ⁊ gl̓ie ꝓprie calore corrūpant̉ abſcōdūt ea. Et iſtiſunt fructꝰ ſub folijs vel ad ſtipitem abſcōditi.Ca. XLVIIMatio aſſimilatur gutte ¶ Prīo rōne natiuitatis. Eſt enī gutta lachryma cuiuſdā arboris ſiue herbe cuiꝰ ramuſcl̓i diebꝰeſtiuis ab incol̓ incidunt̉: ⁊ lachryma queegredit̉ gutta ſiue armoniacū appellatur.Iſta gͦ gutta arboris eſt lachryma orōnisſiue oratio lachrymātis q̄ ꝓduci dꝫ eſtiuotꝑe .i. in cordis feruore. Et iuſte vocat̉ armoniacū: qꝛ in orōne vocali dꝫ eſſe q̄damarmōia .i. quedā ꝯſonātia ⁊ ꝯcordia .ſ. cordis ⁊ vocꝭ. ꝑ attētionē: ꝓut dic̄ Augꝰ. ī regula: Hymnis ⁊ pſalmis cū oratiſ ad deū:hͦ verſet̉ in corde qd̓ ꝓfert̉ in ore. ¶ Itē cōſonātia vocꝭ ⁊ manꝰ ꝑ oꝑationē .ſ. vt cumaliqͥs orat deū voce: ſtudeat ip̄m etiā munere placare .i. elemoſyne largitiōe vl̓ bono oꝑe. Et hinc eſt ꝙ orātes manꝰ etiā leuāt ad celū. Sic gͦ in eo ꝙ gutta eſt lachryma arborꝭ: ſignat ꝙ oratio debꝫ eē lachrymoſa. vn̄ Augꝰ. ad Dioſc̄. dicit: Plerūqꝫhoc negociū .ſ. oratiōis pluſ gemitibus qͣꝫſermōibꝰ agit̉: plus fletu qͣꝫ affatu ¶ Iteꝫin eo ꝙ gutta egredit̉ in calido tꝑe eſtatꝭ:ſignat ꝙ dꝫ eſſe affectuoſa ⁊ feruida. Naꝫferuidꝰ affectꝰ orātis eſt qͣſi thus redolēsin diebꝰ eſtatis: Eccī. l. Sed rōne noīs qꝛvocat̉ armoniacū: ſignificat ꝙ dꝫ eſſe attēta ⁊ oꝑoſa. Et iō Caſſi. dic̄ ſuꝑ Psͣ. c. Ip̄aeſt ſuauiſſima virtꝰ armonie qn̄ vox cognoſcit̉ oꝑibꝰ cōſonare. Nā ſi he res diſcrepabili ſibi varietate diſſētiāt: nequaqͣꝫ poſſūtpſalmodie efficere cātilenaꝫ. nec ad aures