.III.De curaFen
cū inflatiōe qͣꝫ cū eleuatiōe: eo ꝙ in inflatiōe eſt pura vēto ſitas: vt dictum eſt pͥus. Et quāto materia flegmaticavndimie eſt pͥus groſſior ⁊cͣ. ¶ Deinde cuꝫ dicit:¶ Et plurimū eius eſt a vapore flegmatis ⁊ eſt de genere eleuationis.¶ Auicēna ponit hic cām ip̄iꝰ vndimīe qͣꝫtū ad cām materialē. Dicit ergo. Et plurimū eius fit a vapore flegmatisid eſt ab hūiditate ſubtili flegmatica. vn̄ nō intelligit hicper vaporē ventoſitatē: ſed intelligas hic ꝑ vaporē humiditatē ſubtilē flegmaticā: que quidē ꝓpter ſuā ſubtilitateaſſimilatur nature vaporis. Et eſt de genere eleuationisexpone hic ẜm ꝙ dictū eſt pͥus. ¶ Et intellige circa iſtaꝫpartē ꝙ hoc qd̓ dicit Auic. Et plurimū eius ⁊cͣ. poteſt referri ad idem apͥa ⁊ ad diuerſa ap̄ata. ſi referatur ad ideꝫapa tūc erit ſenſus: et plurimū eius .i. maior pars hūorisaꝑatibus vndimie eſt hūiditas ſubtilis flegmatica. Dicitaūt Aui. plurimū: qꝛ poſſibile ē ꝙ cū illa materia ſubtilimulta admiſceatur aliquid materie groſſe et flegmatisgroſſi. Si aūt iſtud referat̉ ad diuerſa apata tunc erit ſenſus: ⁊ plurimum eius .i. vtpl̓m ⁊ plurima apata vndimiefiunt ex tali vapore flegmatis. Dicit aūt Aui. pl̓m: qui aliquādo pol̓e eſt ꝙ vndimia nō fiat ex materia flegmaticaſic ſubtili: ſed fit ex materia groſſiori. licꝫ etiā illa ſit ſubtilis ꝑ reſpectū ad materiā alioꝝ apatū flegmaticoꝝ. Et ꝓpter hoc Auic. dixit pͥus. ⁊ qͣꝫto plus eſt materia groſſioreſt ad duriciē ⁊ frigus decliue plꝰ ⁊cͣ. ¶ Deīde cum dicit:¶ Et differūt vndimia ab apoſtematibꝰmelancolicis per paucitatem duritiei etpaucitatem obfuſcationis.¶ Auicen. ponit differentiā vndimie ab apatibus melancolicis. ⁊ patet. Tunc ſequitur illa pars:¶ Et qn̄ accidit ex ꝑcuſſiōe ⁊ ſil̓ibꝰ et nōoccurrit materia q̄ attrahit̉ ad locū eiusniſi flegma: tūc nō ap̄at̉ p̄ter ap̄a flegmatis: ⁊ illud eſt paꝝ ⁊ nō eūatur ex dolore.¶ In iſta parte: qꝛ vndimia aliqn̄ pōt accidere ex cā pͥmitiua ⁊ hoc raro: ⁊ aliqn̄ ex cauſa ancedēti ⁊ hoc eſt vtplurimū. ideo Aui. on̄dit quomodo aliquando vndimia p̄accidere ex cauſa pͥmitiua. ⁊ ponit ſignuꝫ ꝑ qd̓ differt abip̄a vt accidit ex cauſa an̄ti. Dicit gͦ. Et qn̄ accidit ex ꝑcuſſione ⁊cͣ. qͣſi vult dicere Auic. ꝙ quādo ꝯtingit ꝙ curratmaͣ flegmatica ex ꝑcuſſione ad locū. tūc ille locus ap̄aturap̄ate flegmatico. ⁊ fit ibi ap̄a flegmaticū ex cauſa primitiua. Et illd̓ eſt paꝝ. hoc eſt: ſed raro eſt ꝙ ex ꝑcuſſiōe currat materia flegmatica ad locum et fiat ibi apoſtema flegmaticuꝫ ex ꝑcuſſiōe. Et cauſa huiꝰ eſt: qꝛ raro accidit excā pͥmitiua apa flegmaticū: qꝛ vtplurimū materia q̄ currit ad membrū ꝓpter cām pͥmitiuā eſt ſanguis ⁊ ſpiritus⁊ hūiditas calidi pͥmo: qꝛ humiditas calidi plus abūdatin corꝑe qͣꝫ frigidi: cū vita ſit cal̓m ⁊ humidū: ⁊ ideo cumpl̓s abūdent in copore citiꝰ ſūt parati currere. Iteꝝ etiaꝫqꝛ ſunt magis mobiles qͣꝫ frigidi: ideo citius currūt ad locum. Iteꝝ etiā qꝛ inſtr̄a nature cum quibꝰ ſe defendit ſūtſanguis ⁊ ſpūs. ⁊ ideo cū ex cauſa pͥmitiua accidat dolor.tunc virtus regitiua totius ſentiens nocumentum curritilluc vt defendat cū ſuis armis ⁊ inſtr̄is .ſ. cū ſanguīe ⁊ ſꝑritu. Ex hoc gͦ habet̉ ꝙ vtplurimū humiditates currētesad locū ꝑcuſſiōis ſūt ſanguis ⁊ ſpūs ⁊ hūores calidi. Patet gͦ ex iſtis tribꝰ cauſis. qͣre raro accidit ap̄a fl̓aticū ex cāpͥmitiua: īmo vtpl̓m accidit ap̄a cal̓m ⁊ maxime ſanguīs.cōtingit tn̄ aliqn̄ ꝙ accidit apa flegmaticū vt ſi ī loco illoabūdent hūores flegmatici ſicut eſt maxime in iūcturisin ꝗbus abūdet flegma vl̓ ſic̄ in corꝑe multū flegmaticotūc ꝓpter ꝑcuſſionē currit materia multuꝫ flegmatica ad
locū ⁊ apͥatur locus apate flegmatico. Et nō eūant̉ ex dolore. Hic Aui. ponit ſignū per qd̓ differt vndimia vt accidit ex cauſa primitiua ab ip̄a vt accidit ex cauſa an̄ti: qꝛ invndimia q̄ fit ex cauſa an̄ti vel nullꝰ vel paucus dolor eſtniſi eſſet ibi admixtio alteriꝰ humoris calidi: ſed in vndimia q̄ fit a cā pͥmitiua eſt dolor rōne ꝯtuſionis ⁊ ꝯtritōisque ſit in carne ſeparātis cōtinuū. ⁊ ſicut differt vndimiaa cā an̄ti: ⁊ vndimia a cā pͥmitima ī dolore. ita etiā differin cura rōne doloris. vt poſtea videbit̉. ⁊ ꝓpter hoc Aui.qꝛ cauſa an̄s ⁊ cā pͥmitiua diuerfificant curā ap̄atis fl̓atici facit h̓ mentiōeꝫ de cā pͥmitiua. et poſuit ſignū ꝑ qd̓ dr̄tvndimia vt ipſa eſt a cauſa primitiua ab ip̄a vt eſt a cauſaantecedenti. ¶ Curatio apoſtematis mollis. Capl̓m. III.Uacuatio ꝗdē q̄ ſit cū ſolutiōeventris ⁊ abſtinentia ab eo qd̓generat flegma eſt res que eſtneceſſaria: ⁊ cum factum fueritiſtud oportet vt ſit reꝑcuſſio eius in pͥncipio cū eo qd̓ agregat exiccatiōem ⁊ reſolutionē: ⁊ oꝫ vt fricet̉ locus cuꝫ mandilifricatione dura: deinde adminiſtrenturſuꝑ ip̄m exiccatiua. ⁊ nō opꝫ vt cōtingatip̄m aqua: ⁊ de illis que bona ſunt in pͥncipio eſt vt adminiſtret̉ ſuꝑ ip̄m ſpōgianoua infuſa in aceto cōmixto aut infuſain qua baurach ⁊ cineris. In ſubſtantiaeuim ſpongie ſunt exiccatio ⁊ reſolutio.¶ Superius determinauit de apoſtemate flegmatico qd̓dicitur vndimia qd̓ ſit ex flegmate molli ſubtili theorice.In iſta parte determīat de ipſo practice in ponēdo pͥmocurā ip̄ius quātū ad vniuerſalia que reſpiciuūt totū corpus. 2ª quātuꝫ ad localia. 2º ibi (Et cū factū fuerit illud,Dicit pͥmo ⁊ pꝫ. Tunc Auicēna ponit curam ipſius quantum ad localia. Et diuiditur pars iſta in duas ꝑtes. Primo ponit curā ip̄ius quantū ad localia vt eſt quedā egritu. 2º incidentaliter ponit curam ipſius quātum ad localia: vt illud ap̄a eſt accn̄s. ꝯn̄s ad aliaꝫ egritudinē. ſecūdaibi (Et quādoqꝫ cōfert molliciei accidēti) Prima pars diuiditur in duas. Primo ponit curā vndimie vt fit a cauſa antecedenti. ſecūdo ponit curā ipſius vt ſit a cauſa primitiua. ſecūda ibi (Et quando eſt cū hoc dolor ⁊cͣ.) Prima pars diuidit̉ in partes duas. pͥmo ponit curam vndimie quātuꝫ ad localia abſolute. in ſecūda parte ponit curam quātū ad localia per reſpectū ad membrū. ſecundaibi (Et cū hoc apoſtema eſt ī membro neruoſo) Primapars diuiditur iteꝝ in partes tres. pͥmo ponit curā ip̄iusquantū ad pͥncipiū. ſecūdo quantū ad augmentū. tertioquantū ad ſtatum. ſecūda ib (Et quotiens additur egritudo) tertia ibi (Et apud ſtatū perueniat̉) Dicit ergo primo. Et cum factum fuerit illud .ſ. euacuatio et abſtinētiatunc oportet vt eius reꝑcuſſio in pͥucipio ⁊c̄. hoc eſt tuncopꝫ vt in pͥncipio admīſtrent̉ repercuſſiua admixta cumreſolutiuis exiccatiuis ſtipticis. ¶ Iuxta qd̓ noͣ ꝙ in pͥncipio cuiuſlibet ap̄atis qͣꝫtū eſt de ſe ſiue ſit calidū ſiue frigidū cōpetūt reꝑcuſſiua ẜm qd̓ dic̄ Aui. in pͥmo. ⁊ vt etiādcm̄ fuit pͥus in tractatu ap̄atum cal̓oꝝ: tn̄ in apoſtematibus calidis debēt poni reꝑcuſſiua pura: ſed in ap̄atibusfrigidis debēt miſceri cū calidis ſtipticis. ſicut ponit Auicēna in pͥmo. Fen 4ª. in capl̓o de curatiōe apatū in generali: eo ꝙ rōne materie frigide ſi reꝑcuſſiua apponerentpura in apoſtemate frigido induraretur materia pl̓ꝫ ⁊ infrigidaretur magis. ⁊ ideo debent admiſceri cum calidis