Druckschrift 
Summa Angelica de casib[us] [con]scientie p[er] venera//bilem fratrem Angelu[m] de clauasio [com]pilata: Inci-//pit feliciter
Entstehung
Seite
CCXCIIr
Einzelbild herunterladen
 

dat alicui mutuū ſcire debet eſſe ſibi debitorem adantidota naturalit̓ obligatū de teſta. c. cum in officijs. l. ſed ⁊ ſi lege. §. ꝯſuluit. ff. d̓ peti. here. Aduerte hic ꝙ mutuās hac ſpe ſiue intentione vt ille ſibiremutuet alia vice nō ex vi mutui: ſed ex accipientis charitate nō eſt vſura ẜm Alex. in. iij. ꝑte ſūmeti. de p̄cepto mutui. caret tn̄ merito ſi pͥncipal̓r ꝓpt̓hoc facit Rodo. Goff. ⁊ Ho. v̓o tenēt ꝙ ē vſuraSꝫ veriꝰ dicit Alex. Et p̄fati verū dicūt qn̄ deducit̉ ſimplicit̓ ī pactū. Facit qd̓. jͣ. dicā. §. iiij.2 Utrū mutuans ad captandū amorē ſit vſurarius. ℟. ẜm Tho. ſecūda ſecūde. q. lxxviij. ꝙ nonLimitat hoc Io. cal. in. c. fi. de vſu. verū: niſi ſpesvlteriꝰ ꝓcedat: qꝛ ſiqͥs mutuaret pape vl̓ imꝑatori⁊ hmōi ad captandū beniuolentiā: vt poſt poſſetꝯſequi bn̄ficiū vel caſtrū aliqd̓ eſſet vſura. Hoc limito verū qn̄ ex mutuo ſperaret: ſꝫ qn̄ ex amore cōcepto erga ip̄m ex mutuo facto nō eſſet verū: īmolicite poſſet ſperare qꝛ illud nō ſperat ex mutuo ſedex amore ⁊ ꝙ liceat tenet Tho. vbi sͣ. ar. ij. in reſpōſione tercij argumēti. Utrū mutuare ad habenda ea que pecunia nōmenſurant̉ ſit vſura. ℟. Tho. vbi sͣ. ꝙ nō: exquopatꝫ ꝙ licꝫ ſperare rē cuiꝰ vſus inter amicos cōcediſolet ſicut cōmodat̉ liber. Item iniurie remiſſionēab illo qͥ me iniuſte ꝑſequebat̉ cū multo meo damno. c. dilectꝰ. el. j. ⁊. c. ad aures de ſymo. Secꝰ eēt ſiiuſte qꝛ nō liceret ſine vicio vſure mutuū dare ſubtali ſpe. Et ſic intellige glo. j. c. qm̄ multi. xiiij. q. iiijq̄ dicit ꝙ vſure pn̄t peti: vt damnū euitet̉.4 Utruꝫ liceat petere munus a lingua vel ab obſequio ꝓpter mutuū. ℟. ẜm Tho. vbi sͣ. ꝙ non: qꝛextimat̉ pecunia: vt patꝫ in illis que locant ad hocoꝑas ſuas. Nec ob. ꝙ obligat̉ ad antidota: vt dictum eſt: qꝛ vt dicit glo. in dicto. c. ſi fenerauerꝭ. nōpōt deduci in pactū. Rō ẜm Archi. ibidem: quiaantidotū eſt debitū ſimplex ſed cū deducit̉ ī pactūnaſcit̉ obligatio ciuilis qd̓ ē plus. Et ideo plus exigitur qd̓ pōt extimari pecunia: ⁊ ꝓpterea eēt vſuraAddit tn̄ glo. p̄dicta ꝙ ſi eguerit talis mutuās ꝙpoterit ꝑ moduꝫ gratitudinis petere talia ſeruitianon ex neceſſitate vel ex lege: ſed ex gratitudine ſine vſura. Ego tamē credo ꝙ quādo naturalis obligatio deducit̉ tali modo in pactum ꝙ nō magistenet̉ ꝙͣ ex ip̄a naturali obligatiōe: vtputa dicēdoEgo mutuo tibi vt tu mutuēs poſtea mihi ſi indiguero ⁊ ī hoc cōmode facere potueris ꝙ nō ſit vſura. Qd̓ etiā tenet Ho. in ſum. qꝛ iſtud non eſt exigere plus qͣꝫ velit natura ꝯtractꝰ. Facit ad hoc. c. ſignificaſti. de elec. Secus eſſet quādo ſimplicit̓ deduceret̉ in pactū vt ſibi remutuaret: qꝛ ſic eēt vſura. Et ſic intellige ⁊ limita p̄dicta: et Tho. vbi sͣ. qͥcū Archi. cōcordat.5 Utrū dn̄i qui mutuant ruſticis vt eorū poſſeſſiones colant ſint vſurarij. ℟. ẜm Grego. de arimino in. q. de monte. ꝙ non: ſi iſtud concurrat .ſ.ꝙ al̓s ſatiſfaciet ip̄i ruſtico de operibus poſitis adcolendam poſſeſſionem ẜm ꝙ iuſtum eſt. Secuseſſet ſi ſubtraheret aliquid ꝓpter mutuū quia vſura eſſet. Idem dicendū eſt de eo qui concedit terminū vt trahat emptores ad ſuam apothecam vl̓

CCXCII.Uſura. j.

ad ſuum molendinū vel ad ſcholas ⁊ huiuſmodiſi nullum damnū incurrūt: et ita bene faciliter eisſatiſſit ab ip̄is mutuantibus ſicut fieret ab alijs ꝑeandem rōnem. Et Io. cal. in dicto. c. fi. et Io. an.in mercu. ſuper regula peccatum. ⁊ Lau. de redolfis florentinus in iecūda ꝑte cōtractuū ſuorum. ꝙxxxviij. ⁊ Rodo. ⁊ multi alij qui tenent ꝙ ſit vſura debent intelligi quādo ꝓpter hoc magis grauātur vel non ita bene ſatiſſit eis ab ipſis mutuātibꝰſicut fieret ab alijs: vel quādo hoc deducit ī pactūſimplicit̓. Secꝰ ſi mutuat vſqꝫ quo vadat ad ſcholas. Nec ob. ꝙ efficitur maioris cōcurſus et famēqꝛ tale quid ſperare non facit vſuram cū nō emat̉pecunia. Similiter non ob. ꝙ aufert̉ eis libertasindirecte exquo reuocat mutuū: quia nō eſt verūNam cū mutuans poſſit tempꝰ ſui mutui limitare. l. vinū. ff. ſi cer. pe. non aufert eis libertatē ſi mutuat donec vadant ad eius ſcholas vel molēdinaſed p̄figit terminuꝫ mutui ſui. Et ſic tene ſic̄ tenetetiā ſanctꝰ Bernardinꝰ in ſuis ꝯtractibꝰ: alit̓ oīsmultitudo eſſet vſuraria cū nō poſſint hodie fundi ſine mutuo locari colonis. Utrū mutuans centū Iohāni cū pacto ꝙ det 6ſibi. l. in numeratis: ⁊ alia. l. in debitoribꝰ vel in rebus: puta in panno ⁊ huiuſmodi: et ip̄e promittitſibi ſoluere centū in numeratis quos debitores etres ſteriles nō accepiſſet Iohānes: niſi ꝓpter mutuū de. l. ſit vſurarius. ℟. ẜm Lau. de redolfis inſuis ꝯtractibꝰ ꝙ ſit in fraudē. Et ideo cum grauetIohannē noīe mutui erit vſura. Et concor. Gaſ.⁊ Bar. in. l. cū allegas. C. de vſuris. Idē dic cumrōne mutui aliqͥd vendit debitori plus debito precio. xiiij. q. iij. ſi feneraueris. Idem dic qn̄ emit̉ minus iuſto p̄cio ꝓpter anticipationē ſolutionis ẜmTho. vbi sͣ. Quod bene no. quia multū practicat̉iſte contractus. Utrū gerentes negocia ſtipendiarioꝝ .ſ. recipi­ 7endo pagas eoꝝ ⁊ faciēdo alia obſequia ⁊ mutuādo eis in neceſſitatibꝰ eoꝝ recipiēdo certū ſalariūſint vſurarij. ℟. Laur. in ſuis ꝯtractibꝰ ꝙ nō qͣꝫtūad id qd̓ ꝑcipiūt rōne laborū: ſed qͣꝫtū ad id quodꝑcipiūt rōne mutui ſunt vſurarij. Ideꝫ dic de collectoribꝰ dn̄oꝝ qui a cōitatibꝰ aliqͥd accipiūt ve mitius cū eis agant expectando: ꝙ licite accipiunt ſirōne laborū et expenſaꝝ accipiūt: ſed ſi rōne expectationis: ſic ē vſura. cōcor. Tho. vbi sͣ. Utrū ciuis qui mutuat cōitati vt euitet collectas ſit vſurariꝰ. ℟. Spe. ti. de vſu. tenet ꝙ nō: qͥa 8aliud ē de ſuo nō tribuere: et aliud nō capere. l. ꝓculus. ff. de dā. infec. Et aliud nō acquirere: aliudnon amittere. l. j. §. ſi his qui bona. ff. de colla. bo.Et aliud lucrū: aliud ſumptus quos erat facturꝰ.l. cū filius. ff. de legi.Et aliud penam euadere: aliud aliquid lucratiueꝑcipere. ff. de vſu. l. imꝑator. Io. an. ⁊ do. Anto. inc. cōſuluit. de vſu. limitāt dictum Spe. qn̄ collectaeſſet incerta: ⁊ ſic onus extraordinariū. Sed ſi eētcerta ⁊ ordinaria eēt vſura. Ro. qꝛ idē eſt remittere qd̓ dare. c. veniens. el. j. de teſti. viij. q. iij. talia. l.qͥs etiā. ff. de calū. Et hoc tene. Utrū ille qui mutuat decē illi qui ſibi debebat̉tͣt̉ 3