alia decem que ſibi denegabat cum tali pacto ꝙ ſatiſdet ſibi opportune de. xx. ſit vſurariꝰ. ℟. ꝙ nonẜm Ho. in ſum. eo. ti. Et ideo illud verbū qd̓cūqꝫpoſitum in diffinitione intelligit̉ quodcūqꝫ. ſcꝫ adlucrum vel ſuꝑhabundantiā: vel quodcunqꝫ extimabile pecunia quod ſit plus. d. c. cōſuluit. ⁊. xiiij.q. iij. per totum.i o ¶ In quibus caſibus accipitur vltra ſortem ſinevſura. ℟. ẜm glo. et doc. in. c. conqueſtus. de vſu.inuenio. xij. caſus.li ¶ Primus quādo eccleſia vel laicus recipit a ſuovaſallo feudum in pignus. De quo ſupra: Feudū.§. xxx.l2 ¶ Secūdus quādo emphitecta vel vſufructuarius pignorat domino vl̓ proprietario. De quo sͣ.Feudum. §. xxxij.13 ¶ Tercius quādo quis retinet poſſeſſionem meāpoſſum in pignore accipiendo fructus meos facere ſine vſura: quia recipio tm̄ meum. de vſu. c. j. etde. c. conqueſtus. Secus eſſet in poſſeſſione alterius in pignore accepta: quia vſura eſſet faciendofructus ſuos: quia reciperet vltra ſortem non ſuū.de pigno. c. illo. vos.14 ¶ Quartus quādo ſine omni pacto et ſpe recipitur gratis oblatum. vnde .j. q. ij. c. ſicut. Nullaminquit tex. obligatio ſuſcipienti culpe maculaꝫ ingerit que non ex abiectis petitione procedit. Intellige quādo dans liberaliter dat ſciens ſe non teneri: nec credens creditorem hoc exigere et recipiens recipit liberaliter: vt sͣ. dictū eſt. Reſtitutio .j.in verbo vſurarius.l 5 ¶ Quintus quādo quod recipit̉ ratione intereſſerecipit̉. Et nota ẜm Pe. de Ancha. ⁊ do. Anto. inc. ſalubriter. eo. ti. ⁊ Pa. in dicto. c. conqueſtus. ꝙintereſſe conſiſtit non ſolū in damno habito: ſed īlucro ceſſante: dūmodo lucrū ceſſans eſſet in actuvel quaſi in actu: hoc eſt ꝙ ꝓbabiliter fuiſſet: quiaſic dicit̉ peti qd̓ aliquo mō eſt. Secus eſſet ſi ſolumeſſe in poſſibilitate: quia ſic dicit̉ potius non eſſe:hoc pꝫ ꝑ. l. ſi iactū rhetis. ff. de ac. emp. ⁊ ven. Ubipatꝫ ꝙ licꝫ emptio q̄ fit de ſola ſpe: ꝓbabili quaſi īactu. ⁊ idē de partu futuro. l. nec emptū. ff. de ꝯͣhē.emp. Secus eſſet de eo qd̓ eſt ſolū in poſſibilitate.Ex quo pꝫ qͥd dicendū de multis caſibꝰ quos inferā ꝓ maiori declaratiōe.1 6 ¶ Quid de illo qui nō ſoluit ex culpa ſua creditoriſolito mercari in termino debito. ℟. ꝙ tenet̉ ei adlucrū ceſſans iudicio bonorū mercatorū. Et ideotalis creditor licite recipit vltra ſortē. Idem dic deillo qͥ volebat negociari vel poſſeſſioneꝫ emere ꝙlicite recipit vltra ſortē tantū quātū lucratꝰ fuiſſetveriſimiliter vl̓ habuiſſet de fructibus poſſeſſiōisaut alterius rei dūmodo. v. cōcurrant. Primū ꝙꝯputet ꝑicula ⁊ expenſas: qꝛ lucrū intelligit̉ deductis expenſis ⁊ laboribus et ꝑiculis. l. j. C. de fruc.⁊ lit. expen. et. l. fructus. ff. ſo. ma. Secūdum ꝙ nōſit eius intentio lucrandi principaliter ꝑ hanc viāſed potius per mercantiā vel emptionē. Terciumꝙ non contrahat pactuꝫ ad ſemꝑ: ſed ad aliquodtempus: quia aliter quo ad iudicium humanū videret̉ ꝙ potius vellet lucrari iſto mō qͣꝫ per aliam

Uſura. jͣ.

viam. Quartū ꝙ ille cui mutuat nō ſit in tam artaneceſſitate ⁊ creditor in tali opulentia ꝙ ei teneat̉gratis mutuare: quod qn̄ ſit: vide Elemoſyna. §.jͣ. Quintū ꝙ id quod accipit ſit vere intereſſe ſuūꝓbabiliter ⁊ ꝓ intereſſe accipiat aliter eſſet vſura.Idem dic ẜm Inno. ⁊ Ray. de illo qui merces volens deferre ad alium locum ꝙ licite plus accipitquātuꝫ extimat̉ lucrum quod habuiſſet ſi prefataconcurrant. Sed Hoſti. dicit ꝙ hec opinio Inno. ⁊ Ray. multos duxit ad infernum. Io. an. v̓oconcordat dicendo ꝙ ſi ſtatim precium ſoluit̉ ceſſat ratio Hoſti. ⁊ eſt vera opinio Inno. Si v̓o p̄cium non ſtatim ſoluit̉: ſic non licet. et Innoc̄. intellexit quādo preciū ſtatim ſoluit̉: et hanc diſtinctionem Io. an. ſequūtur Io. cal. Pe. de ancha. etHenricus boie. in. c. in ciuitate. de vſu. ⁊ Lau. deRidol. in ſuis cōtractibus. Sed do. Anto. in dicto. c. in ciuitate. dicit ꝙ etiam ſi preciū non ſtatimſoluitur ꝙ licet quando probabiliter eſt certum ꝙlucratus fuiſſet. Et quod dicit Hoſt. et Io. an. dicit ꝙ loquūtur p̄ſumptiue. Sed quando certumeſt ꝙ nulla fraus interuenit: licet ⁊ preſumptio cedit veritati. Idem tenet Panor. ibidem. ⁊ ſic tenein conſcientia. Nec obſtat dictuꝫ Tho. vbi ſupraqui dicit ꝙ non licet deducere in pactum id quodde pecunia non lucratur: intelligit̉ enim quandop̄dicta non concurrunt: vt patꝫ ex ratione ſua cuꝫdicit: quia non debet vendere quod nōdum habet: ⁊ poteſt multipliciter impediri: qꝛ iſtis cōcurrentibꝰ non poteſt impediri: aliter niſi ſic intelligeretur contradiceret ſibi ip̄i ibidem: vbi tenet licerededucere in pactum recompenſationē damni perquod ſubtrahit̉ ſibi aliquod quod debet habere ⁊ꝯtra id quod exp̄ſſe tenet ſecūda ſecāde. q. lxij. ar.iiij. De quo infra. §. lxxvij.¶ Quid de illo qui habens ducentos tradit cen­ 17tū Iohāni ꝓ ſuis neceſſitatibꝰ expendendis cumpacto ꝙ tantū ſibi vltra ſortem reddet quātuꝫ lucrabunt̉ alia centū que ponit in negociationē. ℟.Inno. ⁊ Io. an. in. c. fi. d̓ vſu. tenent eſſe vſurariū.qd̓ verū credo qn̄ nolebat ea in negociationē ponere: ſed ſi omnes ducentos volebat in negociationem ponere: ⁊ ad inſtantiā Iohannis ſibi taliter dedit erit licitus contractus: dūmodo concurrant p̄dicta. v. p̄cedentis. q.¶ Utrū ille qui vendit poſſeſſionē vel quid ſimi­ 18le ⁊ tradit emptori poſſit ſi emptor non ſibi ſoluit ītermino poſt terminū fructus poſſeſſiōis ſuos facere ſine vſura. ℟. glo. in. d. c. cōqueſtus ꝙ pōt inpignꝰ accipere tranſacto termīo: ⁊ fructus ſuos facere ẜm doc. Et in hoc caſu habet actionē ex ꝯtractu vel officio iudicis ad intereſſe ẜm Hoſt. C. deac. emp. et ven. l. ij. ⁊. ff. de ac. emp. l. ij. Et ꝙ liceathabes glo. in. l. ij. C. d̓ vſu. ⁊ in. l. curabit. C. de ac.emp. ⁊ ven. Et idem dic ſi qꝛ non vult ſoluere preciū tradendo vult ⁊ conuenit vt ſibi ſoluat̉ fictumſeu penſio debita: donec preciuꝫ ſoluerit. tex. eſt ind. l. curabit. Et vide ſupra Emptio. §. v. Et ex hispatꝫ ꝙ lucrum ceſſans licite exigit̉ ſine vſura. Etpro hoc eſt tex. in. l. ij. in fi. ff. de eo quod cer. lo. etin dicta. l. curabit. Et facit quod nota. in. l. Iulia-