Oēs te narrāt Neqꝫ vllꝰ qͥ de litteratis eſt te preterit ẜmo. Rem facis me hercule vt arduā ita quoqꝫ pulcerrimā et hac claritate noīstui digniſſimā qui veterē illā et vere īgenuā eruditionē excitare inhac p̄ſertim barbarie aſſerereqꝫ audes Eqͥdem īgenij tui vim honeſtiſſimāqꝫ animi inſtitutiōm quibꝰ digne ꝓſequar ꝟbis non īuenioInū hoc tibi affirmo Deqꝫ velim id a me dici blandius credasingentē de te concipio fidutiam ſūmamqꝫ in ſpem adducor fore ali-quādo vt priſcā inſolenti Italie et ꝓpemodū occupatā bn̄dicēdi gloriam extorq̄amꝰ vindicemꝰqꝫ nos et ab ignominia qua nos barbaros indoctoſqꝫ et elīguēs etſi qͥd eſt his īcultius eſſe nos iactirāt. exoluamꝰ. Futurāqꝫ tā doctaꝫ atqꝫ lrātam germaniā noſtrā. vt nō latiniꝰ vel ip̄m ſit latiū. ꝓinde q̄ſo adnitere et cura omī oībuſqꝫ (vt aiunt) neruis cōtendito vt quāto ſtudio hanc tibi gloriaꝫ paraſti tāta eam conſtantia tueare atqꝫ ꝯfirmes. Nude ſaꝑe ita ut facis et qͣꝫuis magnā indoctoꝝ manū aude ꝯtemnere. Nihil te multitudo mōuerit. ip̄a plerūqꝫ ſibi obſtat turba Et raꝝ eſt vt inter ſe conſenciantquibꝰ non ꝯuenit cū veritate. ꝓuocandi ſūt hoſtes iſti lrāꝝ et in fa-ciem coarguendi ne ſic quideꝫ facile erit vt in viā redeāt et deſiperedeſiſtant. Ego qͥdem quāqͣꝫ et molliore ſū fronte et ꝓpter ꝯſcientiamtenuioris ingenij minus audeā. Inardeſco tamē nōnūqͣꝫ et bilē feruentis ſtomachi quandoqꝫ acerbius effundo. Mallem hec preſenstecū agere et ſpero ſi in patria hanc hyemeꝫ manebo temporiſqꝫ ra-tio patietur fore vt te ꝯueniam. Eſt enim mihi ſi quid aliud. certe hͦdeſideratiſſimū vt te videam aliquotqꝫ tecū exigam dies vtinā totaꝫ etatē liceret. quod ſi vmqͣꝫ licebit malo id doctior ⁊ dignior tuislitteris faciaꝫ. poſſimqꝫ quāto te amimo colere cepi tanta ꝯmoditate atqꝫ concordia eruditionem tuam et ſtudia ſectari. Uale. Datūgiloē vij kl̓. NouembrisRodolphus Agricola Suauiſſimo Anthoniovrye Suſatenſi Salutem dicitUid eſt ſuauiſſime Anthoni ꝙ tam diu nulle mihi ex te redduntur littere. quam ergo cauſaꝫ vis vt eſſe credā. oblitū tenoſtri putē. dilectiores certe tibi ſumꝰ qͣm vt id mͥ de te ꝑſuadere poſſim. An fugiſſe te laborem. De hoc qͥdeꝫ credere poſſum hoīem cuinulla tꝑis ꝑs ocio ſurripit̉. nulla hora ſine honeſtiſſimoꝝ ſtudiorūlabore perit tantille huius opere tediū cepiſſe. An non fuiſſe qui ꝑferrent nihilminus. Tā crebri enī eunt atqꝫ redeūt quotidie. vt cuꝫalijs ex rebꝰ ſcribēdi occaſio tibi fuerit fortaſſe q̄rēda. hec ec̄ cōmoditas vel nolenti ſeſe ingereret vltro. Quid igit̉ ſpeculabor. Douū