Diſertiſſimi atqꝫ eloquētiſſimi oratoris Leonardi Nretini Epiſtolemagis familiares Ireliciter incipiunt.Leonardus Aretinus S. D. Laurentio ſuo.Epius ad te ſcriberē mi ſuauiſſime Laurenti. niſi ea teconſtantia preditū eſſe cognoſcerē. vt certe noſter amornec intermiſſo remitti ſilentio. nec litteris intendi iamconſueuiſſet. Huc etiam accedit humanitas ⁊ beniuolentia tua: qua etſi multum apud omnes vtaris ma-xime tamen inimicorum vel erroribus vel negligentiacertare te delectat. Non quia tue diffidam amicicie qͣmqͣm tibi ſcri-bo: ſed vt meo deſiderio morē geram. Quantā enim ex tuis litterisvoluptatem caperē. tantā etiam ex meis te coniecto ſumere; Libetenim aperte tecum loqui. Ea quideꝫ noſtra ꝓceſſit amicicia. vt nectacitas cogitationes tuas. nec ſuſpiciones abſentionis verear:Amo te mi Laurēti. ⁊ ſine te minime delectant ſtudia. Sed poſtqͣmres tua te a me diſtraxit. nec me tibi preſenteꝫ mea permittit neceſſitas. Inueni quo pacto hanc noſtram iacturam temperemus. Cō-municatum eſſe velim ſi quid apud me eſt quod tibi prodeſſe arbi-treris. Uale:Leonardus Aretinus S. D. Laurentio ſuo.IItto tibi orationes Ticeronis. non recte quidem ſcriptasſed ⁊ male emendatas. Eas tu retinebis arbitratu tuo. Reſcribiqꝫ facias ſine vlla procraſtinatione. Dam mihi quideꝫ cordieſt ⁊ quos mecum habeo libros apud te omnes deponere ne ferantur vna nobiſcum. in hac noſtra fluctuoſa tempeſtate et ambiguaperegrinatione. In qua nec portū nec ſedem certam proſpicimus.me quidem penitet ſic ꝓperanter a vobis receſſiſſe. Nam potuiſſemquatuor adhuc dies aut plures ad cōmunem voluptate adiūxiſſeRumores enim qui afferebant̉ de receſſu Pontificis vani erant.Sed preteriti vates preclari futuri inſcij. Uolumen Epiſtolaꝝ qd̓mecum portare nequiui ſi tibi cōmodum eſt ad me tranſmittas ro-go. Uale mei memor.nūciādi obit piusLeonardus Aretinus S. D. P:Rauem ac atrocē cepi nunciū mi Laurēti ⁊ qui maximuꝫm vulnus inflixit mortē ſcꝫ patris nri Collucij eloquētiſſimi oīum ⁊ ſapientiſſimi viri. quē ego multis lacrimis ꝓſecutus ſūingenti cordis acerbitate. Nō enim ſine magno inexplicabiliqꝫ do-lore luctum viri tam ꝯſtantiſſimi poſſumus cohibere. n̄ omnino ve-limꝰ aut vecordes aut īmemores eē tot tantoꝝqꝫ bn̄ficioꝝ q̄ ip̄s dūk i