Rodolphus de Langen̄. S. D. P.Suo Anthonio SuſatenſiElegenti hanc mihi eleguntiolaꝝ noſtraꝝ ꝑticulam. tuaſqꝫauidiſſime litteras recipienti. Deſcio quid in diuerſa trahētis animū in me dubij ſubortū eſt. Quia cū deſideratā in pͥmis epiſtolam tuā recipio. te ſupra quā ſatis eſt in mea video laudeſudauiſſe. ita vt ingeniū tuū mihi crede admirari neceſſe ſit. Ex aliame ꝑte emēdatio rei quā miſiſti reuocabat. vt ei ſi quā poſſem limaꝫapplicarem. Sed re ip̄a inſpecta pͥma ſe obtulit facie corruptiſſimamquo nō paꝝ turbatꝰ ſū. eo ꝙ virtuti ⁊ īgenuitati tue morē nō gererere nedū adeo paucula veꝝ et longe maiori nefas eſſe duxi. Quodigitur littere voluptatis afferebant reddendi tibi muneris impotētia intermiſit. De tamē me nihil tua in re feciſſe forte ſuſpiceris. morem cuiuſpiaꝫ excellentis viri ſequor. qui cum pn. ij pont. max. ſūmiac diſertiſſimi viri in minoribus adhuc agentis litteras forte emendandas ſuſcepiſſet atramenti lituris totas informes reddidit emo-toqꝫ nonnūqͣꝫ aptiſſimo verbo barbaꝝ atqꝫ incōcinnū reſtituit. Requirentiqꝫ (vt iocūdiſſimis ſalibus facetus erat) tunc Enea. Tuilatino verbo remoto ineptum reddidiſſet. Reſpondit. Poteras quidem me tuas nō legiſſe ſuſpicari ſi ītactas remiſiſſeꝫ. Nō ſecꝰ et mihiaccidit. qui cū rem omni ex parte reꝑare nō poſſeꝫ. quaſi deſperās eivt valerꝫ imꝑaui. Sꝫ virgilianū illud cū mentē ſubiret labor omīavincit improbus tuūqꝫ mentem meaꝫ deſideriū caperet. eo quo Pijlittere et rem tuā forte emēdaui. vt tuip̄e videre poteris. Cū primuꝫſil̓ erimꝰ omnē te ſacile rem quā volūt hec precepta docebo. Sed iaꝫad litteras tuas reuertor meeqꝫ ꝑuitatis egregiam laudeꝫ. ad quēſi reſpondere velim. citius me nō ſolū hec nox. ſed et futura dies qͣmoratio deficiet. Illud tamen ſilere non poſſum ꝙ eo vſqꝫ amore forte minꝰ ꝓſpiciens euaſiſti. vt Plauto illo mihiqꝫ pene infantiſſimohoc tribuas ꝙ Cicero alicui etiā qui an̄ eū vel ſua tēpeſtate fuerātcōcedere verebatur. Ait enī diẜtos cōplures eloqn̄teꝫ vero vidiſſeneminē. vtinā deus bone mihi mediocriter diſertū eſſe donatū foretPone igitur laudationi tue in me frenos non ita ſum arrogans vtvel centeſſimam illarum rerum mihi vſurpare audeam partem. quibus tuis me p̄dicatioībꝰ extuliſti. ſi qͥd a me muneris accepiſſes autp̄mij tua ꝟtute digni. Illd̓ te nō īmerito carperet Ticeronis elogiūqͦ et grecoꝝ leuitatē notauit. verba eius ſūt Ingenita leuitas ⁊ eru-dita vanitas. regū ſuoꝝ vl̓ pͥncipū laudes accepta mercede dicebāt