Nā cū nihil aduerſus maioꝝ vim potuiſſem ꝓficere nec ei opitulari dū adhuc ſtare videbat̉ aliquā vmbrā ceu ſimilitudinem antiq̄libertatis retinere. Quid erat ꝙ me illi putares poſſe auxliari nonmō expirantē. ſꝫ eciā omnino iam extinctā ac mortuā viderē. Uellēſaltē me ad eā vocaſſes cū aliqua ſpes illius reparāde adhuc ſuꝑerat. Nunc ꝟo ad funus eius ⁊ ad ſepulcrum credo inuitaſti. vt cuiolim nō obtigit ꝓ illa emori. ſaltē cū ea funerarer. Sꝫ nō puto ſapientis eē cū nihil poſſit patrie ꝓdeſſe malle ſe cuꝫ ea perire qͣꝫ ſine eaviuere. Nec tm̄ intereſſe iudico eius qui bonus ciuis ſit obicere ſemorti aut ꝑiculis pro his qui liberi eſſe neſciant aut nolint qͣꝫtumſuā incolumitatē tueri ⁊ ſe reſeruare donec aut honeſtius mori propatria poſſit aut tempus videat quo non fruſtra labores ⁊ ꝑiculaꝓ ſuis ciuibus ſuſcipiat. Si ergo caſus tulerit vt ſenciaꝫ ea poſſe ame fieri que patrie conducāt faciā intelliges me de reſtitutione publice libertatis maiorē curā qͣꝫ de mea ſalute agere. Aliud interimnō habeo quod hoc temꝑe poſſim nrē reip: p̄ſtare niſi lacrimas qͣsſepe ꝓ miſero ſtatu eius effūdo. Uale,Genus turpe.Nid de me ſencias facile coniecto. qͣmuis enī cauſa mea ate ſatis ꝑſpecta eſſet: tamen ex vita eius qui me apud te inſimulauit illd̓ putaui te facile poſſe ītellige̓ famā bonoꝝ nōſolere niſi ab improbis temptari. Non ergo ſi qua de me diſſipata efabula cōmoueri te oportet ꝓpterea ꝙ nullius homīs vita adeo ſpectata ē qͥn aliquod crimē de illo cōfingi poſſit. Illud mihi ſatis eritita in oculis hoīm viuere vt nemo iuſte criminari me poſſit. Sꝫ qͥdplura de hac re ad te ſcribam cum ip̄e expertus ſis in nrā ciuitateſemꝑ homines fuiſſe qui alioꝝ fame inſultēt ⁊ ſe putent eo cōmen-dabiliores fieri quo pluribus detractū ab eis fuerit. Sꝫ tu ꝓ tuaprudentia nō ſolum conſiderabis de quo aliquid dicat̉ ſed eciaꝫ aquo hoīe nec cuius vitā improbata eius orōi fidē adhibeas. val̓genus honeſtumReſponſiuaAtis ſpectata ē mͥ integritas tua nec vllo tꝑe putaui de tuavita dubitandū. Si qͥd aūt de te narratū fuit qd̓ ad famātuā ꝑtineret nō tn̄ īmutaui iudiciū meū. Amo eī te ⁊ forte magiſqͣꝫcred̓. nō ꝙ magna familiaritas inter nos fuerit: ſꝫ qꝛ nunqͣꝫ d̓ te aliter qͣꝫ de optīo ciue iudicaui Illd̓ aūt ſciebā. neminē tāta modeſtiaeē aut tam frugi cuius vite nō inuideat̉ Et maxime ab his qͥ ip̄ispares nulla in ꝑte virtutis eſſent. Horū hoīm vt vitā ſemꝑ improbaui ita nūqͣꝫ orōni eoꝝ fide̓ habui. Maxime enī puto boni homīseē non facile de alio credere qd̓ ip̄e nō cōmiſiſſet. Eſt enī ſemper orōeoꝝ ſuſpecta qui ꝓmpti ſūt ad maledicendū de alio cū vel inuidia