Genus humile.On de re vulgari aut negligenda. ſed de publicis ꝯmodisad te ſcribo. Pudet enī me hoꝝ temꝑe nrē ⁊ reipu. miſeret c̄cu olī ꝯſilio eoꝝ hominū regeret̉ qͥbus ip̄a ſe ꝯmiſerat nūc ad paucoꝝ manus peruēit per illā oīno tenet oppreſſā. nihil ī cōſilium quōdā afferebat̉ niſi qd̓ ad omniū vtilitatē ꝑtineret. Nemo erat qui nōlibere diceret qͥcquid reip. cōducere arbitraret̉. Nec erat graue autmoleſtū his qui intra illos parietes publicos ꝟſabant̉ audire orōnē illoꝝ qui contra ſe dicerēt ⁊ maiorē haberēt legū ⁊ patrie rōnemqͣm rei pͥuate. Si qui hodie ſūt quibus indigna videant̓ ea q̄ cōtidie neqꝫ more maioꝝ neqꝫ legibus fiūt nullū habet locū in dicēdo.Unde fit vt alij qd̓ recte ſentiūt in cōſultacionibꝰ nō audeāt dicerealij ꝟo poſtqͣm omīa in ptātem eoꝝ ſenſerīt ꝙ nulla re volūt deliberationē haberi nͥ illa cū ſuis p̓uatis rebꝰ ꝯſentiat Quare nihil miꝝē ſi omīa confuſa ſūt aut ſi in rebus pacis ⁊ belli nihil a nobis hisannis ſatis ꝯſiderate vel dictū vel factū fuit. Unde ꝟo hec tāta incōmoda reip. acciderīt aliud nō iudico nͥ ꝙ vnū nō habemuſ caputaut pnͥcipe̓ qͥ bene de nrā rep. ſenciat ⁊ ꝙ ſenciat ad cōem vtilitateꝫreferat neqꝫ aut grā alicuius impediat̉ aut frangat̉ metu ne omīaaudeat q̄ ſibi honeſta ⁊ bona videant̓. Sed nullus ē qui ſe velit laboribus ⁊ periculis ꝓ patria offerre. Om̄s paciunt̉ rēpu: eē deſertāne in aliqd̓ diſcrimē reꝝ ſuaꝝ vocent̓. Tu ꝟo ⁊ſi a gub̓natione ⁊ cura eius odio maloꝝ diſceſſeris tn̄ ꝓſpicies qd̓ ad tuā virtutē pertineat. illd̓ aūt moneo at eciā hortor vt potius vel̓ vt ſi reſp. reqͥrerꝫ ꝓilla perire qͣꝫ cū ea oēꝫ dignitatē tuā ⁊ exiſtīationē amittere. UaleGenus honeſtum. nō poſſe ẜuarē dqReſpōſiua.Uantū cupiam nr̄am rēp. ſaluam eē ⁊ illā videre aliquando in ſedibus nrōꝝ maioꝝ repoſitā nemo pōt meliꝰ qͣm tuiudicare. Nec certe vnquā aſſeſſiſſem improb̓ aūt abdicaſſeꝫ me abea ſi ſperare potuiſſem plus mea cōſilia in conẜuatiōe illius qͣm vīquorundā ciuiū ad euertendū publicū ſtatū valere. Sꝫ cū iniquo-rū perfidia magis in publicis ꝯſilijs poſſet qͣꝫ ego ſolus valerē tūcreſiſte nec eēnt qͥ defēſores publice vtilitatis ꝓfiteri auderent. Putaui ad tempus huic tempeſtati cedere dū ⁊ aliquo migrandū vbiſecure mihi viuere liceret. Quāta poſtea licentia ⁊ impunitas pec-cādi fuerit tu qui inter fluctus illos ⁊ ꝓcellas ſepe agitatus fuiſtimeliꝰ potes per te cogitare qͣꝫ ab alio audire. Quare minus admiror ſi nēo reperit̉ lib̓e in nrō ſenatu orare ⁊ ea dice̓ q̄ bn̄ de rep. ſētiat. Ꝙ āt me ad gub̓natōeꝫ eꝰ reuocas arbitror te illd̓ facere magi-quodā immēſo ī rēp. ſtudio qͣꝫ aliqua certa ſpe lib̓ande a me patere
Incūniolimyviuermortinō habepe p̄ miſolere niſi.ſabula cōmtata ē qͥn aita in oculpira d̓hominabilior
ged 1