¶ Titulus.XIII.

Macha. .vij. ibi vide. Cui ſatis reſpōdet in nouo teſtamento martyriū ſancte Felicitatis cum ſeptem filijs.que fuit romana: et ibi paſſa martyriū cū filijs. Quidde beato Uincentio qui aſſumptus ex eculeo at̓qꝫ adpatibulū raptus. moras carnificū arguendo ad penaꝫalacriter ꝓperabat. Et in tormentis ad Datianū tortorem aiebat. Hoc eſt qd̓ ſemꝑ optaui ⁊ votis omnibꝰexquiſiui.Oſtendit Augu. inᵐ .§. iiij.quinto li. de ciui. dei. c. xvij. ꝙ cū multi ex romanis antiquis infidelibꝰ ſuſtinuerint multa aduerſa. ⁊ ipſammortē fortiter ꝓ gloria mūdi: multomagis fideles oīatormenta debent ſufferre ꝓ vera gloria celi: ſic dicens.Conſideremus quanta contempſerint. que ꝑtulerintquātas cupiditates ſubegerint ꝓ humana gloria. quieā tanꝙͣ mercedē taliū virtutū acciꝑe meruerūt. ⁊ valeat nobis etiam hoc ad opprimendā ſuperbiam. vt cūilla ciuitas in qua nobis regnare ꝓmiſſum eſt tantuꝫab hac diſtet. quātū diſtat celum a terra a tꝑali leticiavita eterna. ab inanibꝰ laudibꝰ ſolida gloria. a ſocietate mortalium ſocietas angelorum a lumine ſolis ⁊ lune. lumen eius qui ſolem fecit et lunam: nihil ſibi magnum feciſſe videant̉ tante patrie ciues. ſi ꝓ illa adipiſcenda fecerint boni oꝑis aliquid. vel mala aliqua ſuſtinuerint: cū illi ꝓ hac terrena iam adepta tanta fecerint. tanta perpeſſi ſint: preſertim qꝛ remiſſio peccatorum que ciues ad eterna colligit patriaꝫ. habet aliqͥdcui ꝑ vmbraꝫ quandam ſimile fuit aſilū illud romuleum. quo multitudinem qua illa ciuitas conderet̉ quorumlibet delictorū congregauit impunitas. Pro eterna vita omnia fortiter ferenda ſi ꝓ hac temporali vita fortes viri in ſe ⁊ in filios impenderunt. c. xviij. Etomnia aduerſa toleranda ſunt ꝓ deo. Quid ergo magnum pro illa eterna celeſtiqꝫ patria. cuncta ſeculi huius quelibet iocunda blandimenta contemnere: ſi prohac temporali ac terrena filios brucus et occidere potuit̉. quod illa facere neminem cogit? Sed certe difficilius eſt filios interimere. ꝙͣ quod pro iſta faciendumeſt ea que filijs cōgreganda videbantur atqꝫ ſeruādavel donare pauperibꝰ. vel ſi exiſtat temptatio que id ꝓfide atqꝫ fieri iuſticia compellat amittere. Felices em̄vel nos vel filios noſtros non diuitie terrene faciuntaut nobis viuentibus amittende. aut nobis mortuisa quibus neſcimus. aut certe a quibus noluimus poſſidende. Sed deus felices facit qui eſt mentium veraopulentia. Bruco autem qui filios occidit. infelicitatis perhibet teſtimonium poeta laudatur. Ait. Natoſqꝫ pater noua bella mouentes. Ad penam pulchrapro libertate vocauit. Infelix: vtcunqꝫ ferent ea factaminores. Sed verſu ſequenti conſolatur infelicē. Uicit amor patrie. laudumqꝫ immenſa cupido. Hec ſuntduo illa libertas et cupiditas laudis humane. que adfacta compulit miranda romanos. Si ergo pro libertate moriturorum et cupiditate laudum que a mortalibus expetuntur. occidi filij a patre potuerunt. quidmagnum eſt. ſi pro vera libertate. que nos ab iniquitatis ⁊ mortis dyaboli dominatū liberos facit. nec cūpiditate humanarum laudum. ſed charitate liberādorum hominum. non a Tarquino rege. ſed a demonibꝰ⁊ demonum principe. non filij occiduntur. ſed chriſtipauperes inter filios computantur. Si alius etiaꝫ romanus princeps cognomine Torquatus. filium non.quia contra patriam propriam. ſed etiam pro patria.tamen quia contra imperium ſuum. id eſt cōtra id qd̓imꝑauerat pater imperator ab hoſte prouocatus iuuenili ardore pugnauerat. licet viciſſet. occidit: ne plꝰmalo eſſet in exemplo imperij contempti qͣꝫ boni ī gloria occiſi hoſtis. vt quid ſe iactent qui pro immortalis patrie legibus omnia que multominus ꝙͣ filij dili-

guntur. bona terrena contemnunt. Si furius camillꝰetiam ingrataꝫ patriam. a cuius ceruicibus acerrimorum hoſtium vehentium iugum depulerat damnatuſqꝫ ab emulis fuerat. a gallis iterum liberauit. quia nōhabebat potioreꝫ vbi poſſet viuere glorioſus. Cur extollatur velut grande aliquid fecerit. qui forte in eccleſia dei ab inimicis carnalibꝰ grauiſſimam exhonorationis paſſus iniuriam. non ſe ad hoſtes eius hereticos tranſtulit. aut contra illam hereſim aliqua condidit. ſed eam potius qͣꝫtum valuit ab hereticorum ꝑnicioſiſſima prauitate defendit: cum alia non ſit vbi viuatur in homiuū gloria ſꝫ vbi vita acquirat̉ eterna. ſiMutius vt cū Porſenna rege pax fieret. qui grauiſſimo bello romanos p̄mebat. quia Porſennā ipſum occidere non potuit. ⁊ ꝓ eo alterum deceptus occidit. ī ardentem aram ante eius oculos dexterā extendit dicēs.multos ſecuꝫ tales qualem eum videret in exitiū eiusconiuraſſe. Cuius ille fortitudinem et coniurationeꝫtalium ꝑhorreſcens. ſine vlla dubitatōne ſe ab illo bello facta pace compeſcuit. Quis regno celorum imputaturus eſt merita ſua. ſi ꝓ illo non vnaꝫ manum. neqꝫhoc ſibi vltro faciens. ſed ꝑſequente aliquo patiēs totum flamis corpus impenderit? Si curtius armatusequo concito in abruptum hyatū terre ſe p̄cipitem dedit. deoꝝ ſuoꝝ oraculis ſeruiēs. qm̄ iuſſerant vt illuc idquod romani haberent optimū admitterēt nec aliudintelligere potuerunt. qͣꝫ viribus armiſqꝫ excellere. vn̄videlicꝫ oportebat. vt deorum iuſſis in illum interitūvir precipitaretur armatus. Quid ſe magnum ꝓ eterna patria feciſſe dicturus eſt qui aliquem fidei ſue paſſus inimicū. non ſe vltro in talē mortē mittens. ſed abillo miſſus obierit. Qn̄quidē a dn̄o ſuo eodēqꝫ ſuo rege patrie certius oraculū accepit. Nolite timere eos qͥcorpus occidunt. animā aūt occidere nō pn̄t. Si ſe occidendos certis verbis quodāmō cōſecrandos. Decijdeuouerūt. vt illis cadentibus. ⁊ iram deorum ſanguine ſuo placantibꝰ. romanus liberaret̉ exercitus: nullomodo ſuperbiant ſancti martyres tanqͣꝫ dignū aliqͥdꝓ illius patrie ꝑricipatiōe fecerint. vbi eterna eſt et vera felicitas ſi vſqꝫ ad ſui ſanguinis effuſionē. ⁊ nōſolūſuos fratres ꝓ quibꝰ fundebat̉. verū et ipſos inimicosa qͥbꝰ fundebat̉. ſicut eis p̄ceptū eſt diligētes charitatꝭfide ⁊ fidei charitate certantes. Si Marcus publiusdedicās edē iouis iunonis minerue. falſo ſibi ab inuidis morte filij nunciata. vt illo nuncio perturbatꝰ abſcederet atqꝫ ita dedicationis gloriam collega eius cōſequeretur. ita contempſit: vt eū etiam proijci inſepultum iuberet. ſic in eius corde orbitatis dolorem. gloriecupiditas vicerat. quid magnū ſe ꝑ euāgelij ſcti p̄dicationē qua ciues ſuperne patrie de diuerſis liberātur etcolligunt̉ erroribꝰ. feciſſe dicturus eſt: cui dn̄s de ſepultura pr̄is ſui ſolicito ait. Sequere me et ſine mortuosſepelire mortuos ſuos. Si Marcus regulus ne crudeliſſimos hoſtes iurādo falleret. ad eos ab ip̄a roma reuerſus ē. qm̄ ſic romanis eū tenere volētibꝰ reſpōdiſſefert̉ poſtea qͣꝫ afris ſeruierat dignitatē illic honeſti ciuis habere non poſſet: eūqꝫ carthaginenſes. qm̄ cōtraeos ī romano ſenatu egerat grauiſſimis ſupplicijs necauerunt qui cruciatus nō ſunt ꝓ fide illius patrie cōtemendi. ad cuius btītudinē fides ipſa ꝑducit. Autquid retribuet̉ dn̄o ꝓ oībꝰ que retribuit. ſi ꝓ fide queilli debet̉. talia fuerit hō paſſus. qualia ꝓ fide quā ꝑncioſiſſimis inimicꝭ debebat paſſus. eſt regulus. Quōaūt ſe audebat extollere de voluntaria pauꝑtate xp̄ianus. vt huius vite ꝑegrinatiōe expeditior ambulet viam que perducit ad patriam. vbi vere diuitie deus ipſe eſt. cum audiat vel legat lucium valerium. qui inſuo defunctus eſt conſolatu. vſqꝫ adeo fuiſſe paupereꝫvt numis a populo collatis eius de ſepultura curare.tur. Audiat vel legat quintum cincinatum eum qua-