¶ Titulus.XII.
ctaminis eleuari. Et ideo indiget hō in inquiſitō̓e cōſilij dirigi ⁊ eleuari a deo qui oīa cōprehēdit. Et hͦ fitꝑ donū conſilij. Quod ſic diffinit̉. ẜm Tho. in. iij. diſ.xxxiiij. ar. ij. Donū conſilij eſt. qͦ hō accipit hoc qd̓ agēdum eſt. qͣſi ꝑ certitudinē a ſpūſancto edoctus. ſuprahumanū modū. Uel aliter. Donū conſilij eſt qͦ hō dirigit̉ in agendis ⁊ cauendis. nō ꝑ inquiſitionē rōnis: ſedqͣſi cōſilio accepto a ſpūſancto. Nam ſcire ꝓ certo oīaagibilia: ⁊ cauere oīa impediētia a cōſecutōe vite eterne. nō eſt ex dictamine rōnis. ſed ex virtute ſpūſſanctiqͦ filij dei agunt̉. Ro. viij. Uel aliter conſiliū qd̓ eſt donum eſt qͦ ſpūſſanctus dirigit nos in oībꝰ q̄ ordinant̉in finem vite eterne ſiue ſint de neceſſitate ſalutis ſiuenō. hec Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lij. arti. iij. ¶ Ꝙ aūt mēs humana ꝑ donū conſilij inſtruat̉. dirigat̉ ⁊ ꝑficiat̉ in agēdis. on̄dit̉ tripliciter. Primo ex interp̄tatione. ſcd̓o exſil̓itudine. tercio ex rōne. Ex interp̄tatione ptꝫ. Namconſiliū dr̄ qͣſi conſidiū. eo ꝙ multi conſidēt ad conferendū ſil̓. qͦs oꝑtet conſiderare plures conditiones ſeucircūſtantias. quas dum vnus in cōſiderando deficitalius melius ꝑcipit. vt dicit Tho. prima ſcd̓e. q. xiiij.ar. ij. Sic a ſil̓i. qꝛ humana rō non pōt habere aliquaꝫcertitudinē de euentibꝰ contingentiū ad p̄uidendumde eis ꝑ donū cōſilij. ſpūſſanctꝰ rōnem humanā inſtruit de agendis ſupra humanū modū. Un̄ vrbanus papa. Cum ſanctuſſpūs infundit̉. cor fidele ꝑ prudentiāet conſtantiā dilatat̉. de conſe. diſ. iiij. oēs. Ad prudētiam autē ꝑtinet conſiliū. Scd̓o hoc ꝓbat̉ ſil̓itudine.videmus em̄ in rebꝰ humanis. ꝙ illi qui nō ſufficiuntſibipſis in inquiſitōe conſilij. a ſapientioribꝰ cōſilia exquirūt ẜm documentū illud Thob̓. iiij. Conſiliū ſemper a ſapiēte inquire. Et di. xxij. De quibꝰ dr̄. Faciliusinuenit̉ qd̓ a pluribꝰ ſenioribꝰ querit̉. Sic ad ꝓpoſitū.qꝛ rō humana non pōt cōprehendere ſingularia ⁊ cōtingentia. q̄ poſſunt occurrere: ideo magis indiget hōinquiſitiōe conſilij. qͣſi conſilio accepto a deg. qui oīacōprehendit ẜm Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lij. ar. ij. ¶ Terciohoc declarat̉ ex rōne. Nam rō humana perficit̉ ꝑ hͦ ꝙmouet̉ a ſuꝑiori principio motiuo: ſic̄ corpus qd̓ mouet̉ a ſpiritu. Mamfeſtū eſt aūt ꝙ rectitudo rōnis humane comꝑat̉ ad rōnem diuinā. ſicut principiū motiuum inferius ad ſuꝑius. Ratio em̄ eterna eſt ſupremaregula oīs humane rectitudinis ⁊ ideo regula humana maxime ꝑficit̉ ⁊ adiuuat̉. ẜm ꝙ mouet̉ et regulat̉ aſpūſancto ꝑ donum conſilij. circa ea q̄ ſunt agenda ꝓpter finem. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lij. ar. ij. Et ph̓us dicit inli. de bona fortuna ꝙ his qui mouent̉ ꝑ inſtinctū diuinum nō expedit conſiliari ẜm rōnem humanā ſed ſequant̉ inſtinctū diuinum qꝛ mouent̉ a meliori principio. Ad qd̓ optime facit qd̓ habet̉. xix. q. ij. Due ſuntleges publica .ſ. hūana ſcripta. ⁊ priuata .ſ. ſpūſſancti.Et qui hac ſcd̓a ducunt̉ nō ſubijtiunt̉ perſone ibi vide bene.Quantū ad terciū .ſ. .§. ij.aptitudinem conſilij nota ꝙ quinta beatitudo q̄ eſt.Beati miſericordes. adaptat̉ huic dono ſicut dirigenti. Ꝙͣuis em̄ ꝑ cōſiliū in omnibꝰ virtutū actibꝰ dirigamur. ſpāliter tn̄ in oꝑibus miſericordie. Nam cum cōſilium ſit de his q̄ ſunt ad finem vtilia: ſequit̉ ꝙ de hisque ſunt maxime vtilia ad finē: maxime conſiliū eritvtile ⁊ neceſſariū. Sed miſericordia maxime eſt vtilisad finem. ẜm illud. j. ad Thi. iiij. Pietas ad oīa vtiliseſt. q̄ exhibet̉ ꝑ. vij. oꝑa miſericordie corꝑalis. ⁊ multomagis ꝑ oꝑa miſericordie ſpūalis. vt docere. p̄dicare.regere ⁊ hmōi. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. lij. arti. iiij. Idem oſtēdit Aug. in ſermone dn̄i in monte: dicens. Conſiliumconuenit miſericordibꝰ. qꝛ vnicum remediū eſt de tantis malis exui ⁊ liberari: dimittere alijs ⁊ dare. Ad idēglo. ſuꝑ illud. Beati miſericordes. Miſericordia ai
eget ſpiritu conſilij. ſine quo nemo circūſcripte miſeretur. Initium eſt ſui miſereri: finis eſt ꝓ alio mori. Daniel̓. iiij. Placeat tibi rex conſiliū meum. peccata tuaelemoſynis redime. de pe. diſ. j. Ꝙobrem. Qn̄ aūt elemoſyna cadat ſub p̄cepto ⁊ qn̄ ſub conſilio. habes plene declaratū in ſcd̓a ꝑte ti. j. c. xxiiij. de inhumanitate.¶ De conſilijs euangelicis. Et primo de conſilio obedientie.¶ Capl̓m. ij.Uia optimū hoīs eſt.vtimente deo adhereat ⁊ rebus diuinis. Impoſſibile eſt aūt ꝙ homo intēſe circa diuerſa occupet. ad hoc ꝙ liberius mens hoīs ferat̉ in deū.inquit Tho. in. iij. contra gentiles. dant̉ indiuidua lege conſilia. quibꝰ hoīes ab occupatōibꝰ vite p̄ſentis retrahant̉. qͣꝫtum poſſibile eſt vitā agenti terrenā. Noneſt aūt hoc ita homini neceſſariū ad iuſticiā vt ſine eoiuſticia eſſe nō poſſit in ipſo. Non em̄ virtus ⁊ iuſticiatollit̉. ſi homo ẜm ordine rōnis. corꝑalibus ⁊ terrenisrebus vtat̉. Et ideo huius diuine legis admonitōnesdicunt̉ conſilia nō p̄cepta. inqͣꝫtum ſuadet̉ homini vtꝓpter meliora minus bona p̄termittat. ¶ Occupaturaūt humana ſolicitudo ẜm cōem modū humane viteergatria. Primo quidē circa ꝓpriam paſſionem. quidagat aut vbi conuerſet̉. Scd̓o circa ꝑſonas ſibi ꝯiunctas. precipue vxorem ⁊ filios. Tercio circa res exteriores procurandas. quibus homo indiget ad ſuſtentatione vite. Ad amputādam igitur ſolicitudinem circa res exteriores dat̉ in lege diuina conſilium pauꝑtatis. vt .ſ. res huius mundi abijciat. quibꝰ animus eiusꝑ ſolicitudinē aliquā implicari poſſet. Hinc eſt ꝙ dn̄sdicit Math̓. xix. Si vis ꝑfectus eſſe. vade ⁊ vende oīa q̄habes ⁊ da pauꝑibus ⁊ ſequere me. Ad amputandamaūt ſolicitudinē vxoris ⁊ filiorū. dat̉ homini conſiliūde virginitate vel caſtitate ſeruanda. Hinc eſt qd̓ dr̄. j.Coꝝ. vij. De virginibꝰ aūt p̄c eptum dn̄i nō habeo: cōſilium aūt do. Et huius conſilij rōnem aſſignans ſubdit. Qui ſine vxore eſt q̄ ſunt dn̄i cogitet quō placeatdeo. Qui aūt cum vxore eſt. ſolicitus eſt q̄ ſunt mūdi:cogitat quō placeat vxori ⁊ diuiſus eſt. Ad amputandam aūt ſolicitudinē hoīs circa ſeipſum. dat̉ conſiliūobediētie ꝑ quā homo diſpoſitione ſuorū actuū ſuperiori cōmittit ꝓpter qd̓ dr̄ Heb̓. vlti. Obedite p̄poſitꝭveſtris ⁊ ſubiacēte eis: ipſi em̄ ꝑuigilant qͣſi rōnem reddituri ꝓ animabꝰ veſtris. Ꝙ ſumma hoīs ꝑfectio inhoc conſiſtat ꝙ mens hoīs deo vacet. Ad hanc autemmentis vacationē p̄dicta tria maxime vident̉ diſponere. cōuenienter ad ꝑfectiones ſtatum ipſa ꝑtinere vidētur: nō quaſi ipſe ſint ꝑfectiones. ſed qꝛ ſunt diſpoſitōnes quedā ad ꝑfectionē. q̄ in hoc conſiſtit. ꝙ mens hominis deo vacet. Et hoc exp̄ſſe on̄dunt verbs dn̄i pauꝑtatem ſuadentis. Si vis ꝑfectus eſſe ⁊cͣ. ſubdēs. Sequere me. qͣſi in ſua ſequela ꝑfectionis conſtituēs vitā¶ Poſſunt etiā p̄dicta tria dici ꝑfectionis ſigna ⁊ effectus. Cum em̄ mens amore ⁊ deſiderio alicuius rei vehementer afficit̉. cōſequens eſt vt alia poſtponit. Exhoc ergo ꝙ mens hoīs feruenter amore ⁊ deſiderio indiuina fertur quo ꝑfectionē conſtare manifeſtum eſt.ſequit̉ ꝙ omnia q̄ poſſunt ipſum retardare. quo minꝰferat̉ in deum abijciat. non ſolū charam vxorem ⁊ ꝓlisaffectum ac rerū exteriorū. ſed etiā ſuipſius. Et hoc ſignāt verba ſcripture. Dicit̉ em̄ Cant̉. viij. Si dederithomo oēm ſubſtātiā ꝓ dilectōe. qͣi nihil deſpicit eamEt Math̓. xiij. Simile eſt regnū celorum homini negociatori querenti bonas margaritas: inuenta auteꝫvna ⁊cͣ. Et phil̓. iij. Que mihi aliqn̄ fuerunt lucra. arbitratus ſum vt ſtercora. vt xp̄m lucrifaciaꝫ. ¶ Addeqꝛ ſignum maxime ⁊ ꝑfecte amicitie vnius ad alteruꝫ