¶ Capitulum.VII.

extendit animū hoīs .ſ. vſqꝫ ad inimicos. Sicut ignistāto fortior ē. ꝙͣto caloreꝫ ſuū ad remotiora diffūdit.tāto etiā oſtendit̉ dei dilectio fortior. qͣnto ꝓpter ip̄mdifficiliora implenius. Sicut v̓tus ignis tāto ē fortior qͣntomagis pōt cōburere materia minꝰ cōbuſtibilē. Sꝫ ſicut idē ignis in ꝓpinquiora fortius agit ꝙͣ inremotiora: ita etiaꝫ charitas feruētiꝰ diligit cōiūctosꝙͣ remotos. Et ꝙͣtū ad hoc dilectio amicoꝝ. ⁊ feruentior ⁊ melior ē qͣꝫ inimicorū. Ꝙ aūt dicit xp̄s Mat. v.Si diligitis eos qͥ vos diligūt quā mercedē habebitis. Intelligendū ē ꝑ ſe. i. ꝙ cū diligūt̉ amici ſolū ex hͦqꝛ amici: qd̓ videt̉ qn̄ ſic amant̉ amici. ꝙ ip̄i ſoli ⁊ noninimici diligūt̉ tūc nō hꝫ mercedēdilectio amicoruꝫSꝫ ſi diligant̉ amici. nōſolū qꝛ amici: ſꝫ etiā ꝓpter deum. tūc ē meritoria.De dilectiōe inimi­ .§. v.corū quō ſit intelligēdū illud p̄ceptū. Diligite inimicos veſtros. habes ſupͣ in. c. de dilectiōe ꝓximi. Sꝫ hicnotāda ſūt ſeptē q̄ valēt ad oſtēdendū. ꝙ nō ē ita difficile diligere inimicos ſicut qͥdā credūt. nec ē dedecusſꝫ honor. Et pͥmū ē ſtatꝰ inimici eiꝰ qͥ iniuriatꝰ ē ⁊ nōvult ſatiſfacere. Eſt .n. ſpūalit̓ mortuꝰ. Ip̄e .n. in ſe qͣſimanus inijecit cū iniuriā fecit Sap̄. xvj. Per maliciāoccidit hō aīam ſuam. Crudeliores fuiſſe vidēt̉. quixp̄o mortuo nō peꝑcerūt. qͣꝫ qͥ viuū vulnerauerūt. qͥsē aūt adeo cecus. qui nō intelligat dedecus nō eē. ſi qͥsde inimico mortuo nō vult ſe vindicare. Scd̓m ē vtilitas iniurie illate. Perſequutores .n. nr̄i tribulationibus nos pungūt. ſꝫ in futurū fauū nobis eterne beatitudinis p̄parant. iuxta illud pͣs. Circūdederūt meſicut apes. et Eccl̓i. Uſqꝫ in tp̄s ſuſtinebit patiēs. ⁊ poſtea redditio iocūditatis. Terciū ē ꝙ dilectio inimicoꝝ ē vtilior nobis ꝙͣ amicoꝝ. qꝛ valet ad ſanādū peccata. Aug. Ego ad dilectiōem inimicorū vos moneoqꝛ ad ſanādū vulnera pctōꝝ nullū medicamētū efficatius eē cognoſco. Multū .n. facit ad ꝑfectiōeꝫ bonitatꝭ. vt ptꝫ Mat. v. Poſt illd̓ diligite inimicos. Eſtote ꝑfecti ſicut pater vr̄ ⁊cͣ. Quartū qꝛ ē gratior deo Luce. vj. Poſt illud diligite inimicos ſubdit̉. Et eritis filij altiſſimi Aug. Quāta grā: ꝑ nos ſerui digni nō ſumus. ⁊ inimicoꝝ dilectōe filij dei efficimur Criẜ. Nihil ſic deo placabileꝫ facit. ſicut malignis ⁊ ledentibꝰeē placabilē. Et ꝑ ꝯn̄s dyabolo ē moleſtior: qꝛ magisſe ꝑ hoc hō elōgat ab eius ſil̓itudīe. qͥ obſtinato odiohoīem ꝑſequit̉. Quintū eſt qꝛ hmōi dilectio id qd̓ deſtruendū ē in inimico. magis deſtruit qͣꝫ aliqͥd aliud.Ip̄a .n. ē ignis inimicitiam in inimico adnihilās. adRo. xij. Si eſurierit inimicus tuus ciba illū ⁊c̄. Criſ.Oīs inimicitia bn̄ficiorū aſſiduitate ꝯpeſcit̉. Sextuꝫē. qꝛ nō potes nocere inimico qͥn tibi noceas Aug. Qmalicia tua alteri nō noceat fieri pōt: ſꝫ ꝙ tibi nō noceat. fieri nō pt̄. Solū ex hͦ ꝙ odiū portat ſibipſi multū nocet: qꝛ ⁊ peccat ⁊ remiſſionē pctōꝝ p̄teritā euacuat quo ad fructū. Un̄ dicit̉ de penitē. diſ. iiij. dicit tibideus. Dimitte ⁊ dimittet̉ tibi dimiſi prius dimitte vl̓poſtea: qꝛ ſi nō dimiſeris reuocabo te: ⁊ qͥcqͥd dimiſerā replicabo tibi. Talis ē ſil̓is illi. qͥ ex hoc ꝙ aliqͥs ſcidit ſibi tunicā ip̄e gladio ſeip̄m interficit .ſ. odij. Septimū ē dei imitatio Eccl̓i. xxiij. Magna ē gloria ſeqͥdn̄m. qͥ iniuriatꝰ ē tibi. magis deuꝫ qͣꝫ te offendit. ⁊ tn̄ip̄e patiēs ē. Sꝫ exēplū xp̄i in cruce pēdētis ꝯſiderādūj. Pe. ij. Xp̄s paſſus ē ⁊c̄. vt ſequamini veſtigia eius qͥcum pateretur ⁊c̄. Sed orabat in cruceⁱ pro crucifixoribus dicēs. Pr̄ ignoſce ⁊cͣ. Et tn̄ om̄e genꝰ iniuriarūtūc ſuſtinuit. In ſubſtātia vi ſibi ablata. in matre deriſa. in fama ⁊ honore ablatis ꝑ cōtumelias. in ꝑſonain vita. ergo xp̄m ſequere inimicos diligens. De amore qui ē paſſio multa hēs ſupͣ in pͥma ꝑte. ⁊ de ꝓprietatibus eius q̄ pn̄t conuenire dilectioni.¶ De gaudio inqͣꝫtum eſt actus interior charitatis.

¶Oſt principalē actumcharitatis. qͥ ē dilectio. videndū eſt de alijsactibus interrioribꝰ. qͥ ſūt gaudiū ⁊ pax. Etde exterioribꝰ .ſ. bn̄ficia ⁊ miſcd̓ia. q̄ etiā ē actus interior eius. dictuꝫ ē ſupͣ in tractatu de iuſticia ¶ De gaudio pͥmo videndū ē. Et ſciendū ꝙ gaudiū nō ē virtusqd̓ patet ex hoc. qꝛ nō cōnumerat̉ inter v̓tutes theologicas. nec morales nec intellectuales: ſꝫ ē actus v̓tutis. vn̄ connumerat̉ ab apl̓o ad Gall̓. v. inter fructusſpiritus qͥ ſunt actus v̓tutum. Hoc aūt ſic declarat. b.Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxviij. Uirtꝰ ē hītus qͥdā operatiuꝰ⁊ iō ẜm ꝓpriā rōnem habet inclinatiōem ad aliquemactū. Eſt aūt cōtingēs. ex vno habitu plures actꝰ eiuſdē rōnis ordinatos ꝓuenire. qͦrū vnus ſeqͥt̉ ex altero.Et qꝛ poſteriores actus nō procedūt ab habitu v̓tutis niſi ꝑ actū priorē: inde eſt. ꝙ virtus nō diffinit̉ necdenominat̉ niſi ab actu priori. ꝙͣuis etiā alij actus abea ſequātur. Manifeſtū ē aūt ex his q̄ dicta ſūt ſupͣ depaſſionibꝰ. ꝙ amor ē pͥma affectio appetitiue potētie.ex qͣ ſequit̉ ⁊ deſideriū ⁊ gaudiū. Et iō idē habitꝰ v̓tutis ē. qͥ inclinat ad diligendū ⁊ deſiderādū bonū dilectū ⁊ gaudendū de deo. Sꝫ qꝛ dilectio inter hos actꝰē prior. inde ē ꝙ v̓tus nō denominat̉ a gaudio vl̓ a deſiderio: ſꝫ a dilectione ⁊ dr̄ charitas. Sic gͦ gaudiū nōē aliqͣ virtꝰ a charitate diſtincta. ſꝫ ē quidā actus ſeueffectus eius. ¶ Ꝙ cauſet̉ gaudiū ex charitatę ſic declarat. b. Tho. vbi ſupͣ. Ex amore ꝓcedit gaudiū ⁊ triſticia: ſꝫ cōtrario mō vt dictū ē ſuꝑ. Gaudiū .n. ex amore cauſat̉. Ul̓ ꝓpter pn̄tiam boni amati. Ul̓ ꝓpt̓ hocetiā ꝙ ip̄i bono amato ꝓpriū bonū ineſt ⁊ cōſeruaturEcōtrario aūt ex amore ſeqͥt̉ triſticia. vl̓ ꝓpt̓ abſētiāamati. vl̓ ꝓpt̓ hͦ ꝙ is cui bonū volumꝰ ſuo bono pͥuat̉aut aliqͦ mō depͥmit̉. Tharitas aūt ē amor dei cuiꝰ bonū īmutabile ē. qꝛ ip̄e ē ſua bonitas. Et ex hͦ qd̓ amat̉ē in amante ꝑ nobiliſſimū ſui effectū. ẜm illud. j. Ioiiij. Qui manet in charitate. in deo manet ⁊ deꝰ in eoqͣꝫuis .n. in via nō ſit p̄ſens ꝑ ſpeciei viſionē. ē tn̄ pn̄sgratie inhabitatiōem. Un̄ Aug. dicit. ꝙ ſicut corpnō viuit niſi aīa p̄ſente: ita nec aīa .ſ. ꝑ gr̄am. niſi deo p̄ſente. de peni. diſ j. reſuſcitatꝰ ¶ Utrū gaudiū ſpūale qd̓ ē ex charitate habeat admixtā triſticiā. Rn̄detb. Tho. vbi ſupͣ. ꝙ ex charitate cauſat̉ duplex gaudiūde deo. Unū qͥdē pͥncipale. qd̓ ē ꝓprium charitatꝭ ꝙ .ſ.gaudemꝰ de bono diuino in ſe ꝯſiderato. Et tale gaudiū ꝑmixtionē triſticie nō patit̉. ſicut nec illud bonūde qͦ gaudemꝰ. pōt aliquā mali admixtiōeꝫ hr̄e. ẜm illud Sap̄. viij. Nō hꝫ amaritudinē cōuerſatio illiꝰ .ſ.ſapiētie diuine. Et iō Apl̓s di. ad Phil̓. iiij. Gaudetein dn̄o ſꝑ. Aliud ē gaudiū charitatis. qͦ qͥs gaudet debono diuino. ẜm ꝙ ꝑticipat̉ a nobis. Hec aut ꝑticipatio pōt impediri ꝑ aliqd̓ cōtrariū. Et iō ex hac partegaudiū charitatis pōt hr̄e ꝑmixtiōeꝫ triſticie. ꝓut aliqͥs triſtat̉ de eo qd̓ repugnat participationi diuini boni. vel in nobis vl̓ in ꝓximis. qͦs tāꝙͣ noſip̄os diligimꝰ.Fletꝰ .n. ꝓ ꝓximo vel ſeip̄o. nō ē niſi de aliqͦ malo. Oēaūt malū īportat defectū ꝑticipatōis ſūmi boni Fletus etiā huiꝰ incolatꝰ ꝓ dilectiōe patrie. ꝓcedit ex ecꝙ vita pn̄s īpedit nos a ꝑfecta ꝑticipatiōe gl̓e. Et iōcharitatis gaudiū hmōi pōt hr̄e admixtiōeꝫ triſticiePrimū tn̄ gaudiū meliꝰ ē. ⁊ ꝓcedit ex charitate. Secūdū pt̄ ꝓcedere etiā ex ſpe. ẜm illud. Spe gaudētes adRo. xij. ¶ De plenitudine gaudij Utrū .ſ. gaudiumſpūale ex charitate cauſatū poſſit īpleri. Ad qd̓ rn̄detb. Tho. vbi ſupͣ ꝙ ex ꝑte rei de qͣ gaudet̉ .i. de deo: vt .ſ.tātū de deo gaudeat̉. qͣntū dignū ē de ea re gaudē. Sicin creatura nō pōt eē gaudiū plenū. ſꝫ ſolū gaudiū deiē plenū de ſeip̄o qꝛ gaudiū eiꝰ ē infinitū. ⁊ hͦ cōdignuꝫinfinite bonitati eiꝰ ē. Cuiuſlibꝫ aūt creature gaudi-