Titulus

ſticiā mēti inferat blāditie ⁊ adulatōes ꝓcurate oꝑadyaboli detinēt aīam in malo. vn̄ dn̄s ꝑ Ezech̓. ꝯtraadulatores dicit. Edificabāt ip̄i parietē. et illi liniebāt eū. Qd̓ exponēs Grego. in moral̓. ait. Edificareparietē ē quēlibet ꝯͣ ſe obſtacl̓a ⁊ duriciā pct̄i ꝯſtruē.i. ꝯmittē pct̄a q̄ reddūt hoīeꝫ durū. Sed ꝑietē liniūtqͥ pct̄a ꝑpetrātibꝰ adulant̉. vt queꝫ illi ꝑuerſi agētesedificāt. ip̄i adulātes quaſi nitiduꝫ reddāt. diſ. xliiij.Sūt nōnulli. In ꝯꝑatōe v̓o ipſiꝰ ad alia pct̄a occurrūt due qōnes. ¶ Prima q̄ſtio ē. An pct̄m adulatōisſit grauiꝰ pct̄o homicidij. Et vr̄ ꝙ ſic: qd̓ tali rōe oſtēdo. Pct̄m qͣntoplꝰ mētē corrūpit ⁊ plꝰ alicui nocet tāto ē grauiꝰ. Sꝫ ita facit adulatō reſpectu homicidijqd̓ duplicit̓ ꝓbo ¶ Primo qꝛ ſuꝑ illud verbū pͣs. Qn̄laudat̉ pct̄or in deſiderijs aīe ſue. Exacerbauit dn̄npeccator Hiero. ſic dicit. Nihil ē ꝙ tā facile corrūpatmētes hoīm vt adulatō. ¶ Scd̓o ꝓbo hoc idē. qꝛ ſuꝑillud pͣs. Cōuertant̉ ſtatim erubeſcētes: dicit glo. ſicPlus nocet līgua adulatoris ꝙͣ gladiꝰ ꝑſecutoris. vn̄Augꝰ. Noli putare te nō eſſe homicidā cū fratri tuomale ꝑſuades. Si em̄ male ꝑſuades: occidis. de penidi. j. Noli. ergo videt̉ adulatō eſſe grauiꝰ peccatū homicidio. ℟o. ꝙ adulatō ⁊ homicidiū in grauedine ſehabēt ſicut excedētia ⁊ exceſſa. qd̓ pꝫ. qꝛ homicidiū ēgrauiꝰ peccatū adulatōe. duplici rōne. Prima ē. quialingua adulatoris nō nocet ita efficacit̓ ſicut gladiꝑſecutoris. qd̓ pꝫ. qꝛ gladiꝰ ꝑſecutoris effectiue occidit qͣſi ſufficies cauſa mortis. lingua aūt adulatorisnō ita efficacit̓ nocet. qꝛ nullꝰ pōt alteri eſſe ſufficiēscauſa peccādi. ergo cū gladiꝰ ꝑſecutoris ſit cauſa mortis ſufficiēter. ⁊ līgua adulatoris ſit cā peccādi nō efficacit̓ ſꝫ occaſionalit̓. ideo homicidiū ē grauiꝰ peccatū adulatōe. Scd̓a rō eſt. qꝛ malū irrecuꝑabile ē grauius malo recuꝑabili. Sed nocumētū homicidū eſtirrecuꝑabile. nocumētū v̓o adulatōis ē recuꝑergo ⁊cͣ. Ex alia v̓o ꝑte adulatō ē grauiꝰ peccamicidio. duplici rōne. ¶ Prima eſt. qꝛ peccatū quātoplus nocet in p̄cioſioribꝰ bonis tātograuiꝰ ē: ſed lingua adulatoris plus nocet in p̄cioſioribꝰ .ſ. in bonisſpūalibꝰ ꝙͣ gladiꝰ ꝑſecutoris qͥ nocet in corꝑalibꝰ tm̄:ergo ⁊cͣ. ¶ Scd̓a rō eſt. qꝛ peccatū quāto occultiꝰ nocꝫ⁊ minꝰ caueri pōt tāto ē grauiꝰ. Sed peccatū adulatoris occultiꝰ nocet. Magis .n. caueri pōt a manu ꝑſcutoris ꝙͣ a līgua detractoris. ergo ⁊cͣ. ¶ Scd̓a q̄ſtio īAn adulator ita grauit̓ peccet ſicut ille cui adulat̉.Et vr̄ ꝙ grauiꝰ tali rōe. Quicūqꝫ v̓bis alij nocet nōminꝰ nocꝫ ſibi ꝙͣ alijs. Sꝫ ille qͥ alteri adulat̉ induciteū ad peccādū mortalit̓. qd̓ pꝫ. qꝛ ſuꝑ illud pͣs. Oleūaūt pct̄oris ⁊cͣ. dicit glo. Falſa laus adulatoris a rigore veritatis emollit ad noxia. ergo multomagis adulator in ſe peccat. ¶ ℟o. duobꝰ modis. Primo ſimpliciter ⁊ abſolute ſine aliqua diſtinctōe ꝙ ille qͥ adulatur alteri ⁊ nocet ei plꝰ peccat ⁊ plus nocet ſibi qͣꝫ illicui adulat̉. Cuiꝰ rō eſt. qꝛ ſibi nocet tanꝙͣ ſufficiēs cāpeccādi. alijs aūt nocet ⁊ ē cā peccādi occaſionalitertm̄. Scd̓o mō rn̄deo cū diſtinctōe. Diſtinguēdū ē .n.de illo cui aliqͥs adulat̉. Aut .n. ille nō aſſentit adulationi. aut aſſentit. Primo .n. cū qͥs nō aſſentit adulationi. tūc adulator peccat mortalit̓ ex intentōe inducendi illum ad peccatū mortale qͣntū in eo fuit licetadulatōi ille nō aſſenſerit. Scd̓o vero cū aliqͥs adulationi aſſentit ⁊ acqͥeſcit. tūc de tali diſtinguo. quiaaut ē quidā qui decipit̉ credēdo adulatori plus de ſeꝙͣ ſibi. ⁊ talis cū decipit̉ ab adulatore minꝰ peccat ꝙͣꝫadulator. Eſt aliꝰ qui nō ſolū credit adulatori ſꝫ etiāfouet adulatorē ⁊ ꝓcurat vt fiat adulatio. ⁊ talis plꝰpeccat ꝙͣ adulator. de tali loquit̉ Hiero. ad Cellantiam ita dicēs. Iſto maxime tꝑe regnat viciū adulatōnis qd̓ eſt grauiſſimū. qꝛ humanitatis ac beniuolentie loco dicit̉. Et ita fit vt qui adulari neſcit aut inui

dus aut ſuperbꝰ reputet̉. hec. b. Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxv.et Raynerius in ſumma.Quatum ad terciuꝫº. §. iiij.pͥncipale .ſ. excluſionē ꝯplacētie que orit̉ ex adulatōeque notat̉ cū dicit̉. Nō impīguet caput meū .i. mensmea nō delectabit̉. Conſiderādū eſt .n. remediū ꝯtraip̄am. Quinqꝫ aūt ſunt remedia quibꝰ adulatōis peccatū excludit̉ ⁊ vitat̉ .ſ. deceptō. redargutō. detractiobone ꝯſcīe ꝯditō. ꝓprie miſerie ꝯſideratō. ¶ Primū remediū ad adulatōeꝫ vitādā eſt deceptōis ꝯſideratō.Ab illo .n. ſꝑ cauēduꝫ ē qui ſꝑ decipit: ſed oīs adulator ē talis. Ita dicit Augꝰ. ſuꝑ pͣs. Adulatō ē fallacilaude ſeductō. vn̄ ꝓuer. xj. Siml̓ator ore decipit amicū ſuū .i. adulator. Qui aūt verbis blādis allicit adpeccādū. aut blāditijs ⁊ fauoribꝰ inſtruit qͣliter peccata fiāt. aut in bono blādimētis extollit ideo talisdecipit amicū ſuū. huic nō eſt credēdū. Hiere. xij. Icredas eis cū locuti fuerint tibi bona. pͣs. Oleū p̄catoris nō impinguet caput meū. Glo. i. ſimulata dilectio ⁊ falſa laus adulatoris nō impīguet caput meum .i. mentē meā nō delectabit nec a vigore veritatismouebit. Uidemꝰ .n. manifeſte ꝙ adulatores cū aliquē falſe irriſerint de illo dicūt. vide qūo illi vnxi caput. ¶ Secundū remediū ꝯtra adulatōis peccatū eſtmelioris redargutō. Nā redargutō viri iuſti multūvalet ad circūſpectōeꝫ noſtroꝝ operum: ne adulatōealiqua ī bonis que facimꝰ extollamur Eccͣs. vij. 4lius ē a ſapiēte corripi ꝙͣ ſtultoꝝ adulatōnibꝰ deciRatio huiꝰ ē. qꝛ cū ſapīēs habeat rectū iudiciū rōis.ideo ē alioꝝ regula directiua. Stultus aūt vel vicioſus cū extortū habeat iudiciū rōnis ⁊ ꝑ ꝯn̄s appetitū inordinatū: nō eſt ſequēdus ſꝫ potiꝰ deteſtādus. ꝓuer. j. Filimi ſi te lactauerint peccatores .ſ. adulādop̄terita. extollēdo p̄ſentia. inclinādo ad futura: ne acquieſcas eis. Ad qd̓ Sen̄. qͣſi dat bonū documētū dicens. Sit tibi tātriſte ſi lauderis a turpibꝰ ꝙͣ ſi lauderis ob turpia ¶ Tercium remediū ꝯtra adulatōis viciū eſt detractōis ꝯſideratō ⁊ impugnatō. Naꝫ ab illo cauere debemꝰ qui velut hoſtis nos ſemꝑ ꝑſequit̉.Sed talis ē adulator. vn̄ Augꝰ. ſuꝑ pͣs. Duo ſunt genęra ꝑſecutoꝝ .ſ. vituꝑantiū. ⁊ adulantiū. Sed plusnocet lingua adulatoris ꝙͣ gladiꝰ ꝑſecutoris. Et Grego. dicit ꝙ remediū ꝯtra adulatōeꝫ eſt detractō. Sciendū eſt inqͥt ꝙ ne īmoderatis laudibꝰ eleuemur plerūqꝫ noſtri rectoris moderamine detractoribꝰ lacerri ꝑmittit̉ vt quos vox laudātis eleuat lingua detrahentis humiliet. Idē. vj. q. j. Sūt plurimi. Et Ambro. de officijs. Nō eſt vera amicitia vbi eſt adulatiofallax. Et Sen̄. in epl̓is. Malū hoīem blāde loquentem agnoſce tuū laqueū eſſe. habet .n. ſuū venenū blāda or̄o ¶ Quartū remediū ꝯtra adulatōneꝫ eſt boneꝯſcīe ꝯditio. Nā bona ꝯſcīa ſemꝑ minꝰ de ſe eſtimat ⁊in agēdis ſuis ſemꝑ metuit ne aliqͥd rep̄henſibile inueniat̉. Et Greg. Bonarū mentiū eſt ibi culpā agnoſcere .i. timere. vbi culpa nō ē. di. v. Ad eius. Hinc idēGrego. Inter verba laudātiū ⁊ vituꝑantiū ad mentem ſemꝑ recurrēdū eſt. ⁊ ſi in ea nō inuenit̉ bonū ꝙde nobis dicit̉: magnā nobis triſticiā generare debetEt rurſuꝫ ſi in ea nō inuenit̉ malū qd̓ de nobis homnes loquūtur: in magnā debemꝰ leticiā exilire. xj. q. i.Inter verba ¶ Quintū remediū ꝯtra adulatōeꝫ eſtꝓprie miſerie inſpectio vel cognitio. Qui .n. cogitatꝭolis eſt intus nō extollit̉ dū laudat̉ exteriꝰ. Un̄ Sen̄.in epl̓a. lxxvij. ſic ait. Intus teip̄m ꝯſidera nō qualisſis alijs credas. Et. b. Gregoriꝰ ſuper Ezech̓. ſic ait.Quid .n. prodeſt ſi oēs laudēt ⁊ ꝯſcīa accuſet? aut qͥdpoterit obeſſe ſi nobis oēs derogēt ⁊ ꝯſcīa ſola defendat: q. d. nihil. Idē. xj. q. iij. In cūctis.