¶ Titulus¶ Capitulum.IX.

net̉ Ezech̓. iij. Domꝰ iſrl̓ attrita frōte ē. ⁊ indomabili corde. Et nota circa ſeptimū .ſ. īpudentiā. ꝙ ſic̄ timor ⁊ intimiditas ſunt aliqn̄ vicia. ſic ⁊ verecundiacum ſit timor de turpi ⁊ inuerecundia ſunt aliqn̄ peccata cum .ſ. exeunt termīos rōnis. Pro cuiꝰ declaratiōe dicit Durādꝰ ordīs minoꝝ ī ſūma ꝙ īuerecūdiaē pctm̄ qn̄ hō n̄ erubeſcit peccare vl̓ aliqͥd īhōeſtū facere vl̓ dicere corā deo ⁊ ſctīs homībꝰ. quod ꝑtinē vrad obſtīatōꝫ. Ad quod facit illud hiere. iij. Frōs mētricis facta ē tibi erubeſcere noluiſti. ⁊ eiuſdē. viij. c.Cōfuſiōe nō ſunt ꝯfuſi erubeſcere neſcier̄t. Et gregix. mora. Sūt nōnulli quos ad ꝑpetrādā neqͥtiā oborta malicia ſubito inuitat. ſed tn̄ hūana verecūdiareuocat. Et plerūqꝫ ꝑ hͦ ꝙ exteriꝰ erubeſcunt ad int̓iora ſua redeūt. ⁊ cōtra ſe int̓nū iudiciū ſumunt.ꝓpt̓ hoīem mala facere metuūt qͣnto magis ꝓpt̓qͥ cuncta ꝯſpicit nec mala appetere debuer̄t. Et ſūtq̄dā qͥ poſtqͣꝫ deū mente cōtēpſerīt. multomagis humana iudicia ſꝑnunt. atqꝫ oē quod appetūt audact̉facere nō erubeſcūt. Et quos ad ꝑpetrādū malū occulta iniqͥtas īuitat nulla aꝑta vēcūdia retardat. ſic̄de iudice iniqͥtatis dr̄ ꝙ deū n̄ timebat ⁊ hoīes n̄ verebat̉ Lu. xviij. Erubeſcētia ecōtrario ē vicioſa qͣdruplicit̓. Uno mō qn̄ verecundat̉ qͥs de aliquo denature vl̓ fortune. vt qꝛ ē turpis aſpectꝰ. ꝑuꝰ. vbo. vel pauꝑ. vel illegitimꝰ. ⁊ hm̄oi. ⁊ hͦ ē viciū ſi ſit nimia erubeſcētia. vt de hͦ nimis cōtriſtet̉. vl̓ retrahatſe a bonis. Ad qd̓ facit quod ait hiero. Noli deſpicere bonitatē figuli .ſ. dei qͥ te fecit. vt voluit. di. lvj. naſci. Et Chriẜ. di. ea. Nūꝙͣ erubeſcamꝰ de vicijs paretū. ſed amplectamur virtutē. Scd̓o qn̄ qͥs erubeſcitvitatē dicere vbi ⁊ qn̄ ē opꝰ. ⁊ hͦ ne diſpliceat vl̓ amittat fauorē. vel qꝛ mat̓ia turpis. et poſſet eē mortale.¶ Tercio qn̄ p̄ verecundia ī ꝯfeſſione reticet pctā p̄cipͥue mortalia. quod eēt mortale. de peni. diſt. v. ca. j.¶ Quarto qn̄tiet inde irrideri. ⁊ iō ſubtrahit ſe a bonis ue videatur ⁊ irrideatur. ⁊ de tali irriſiōe nimiserubeſcit. ⁊ hm̄oi. hec Durādus ordīs minoꝝ.Titulus nonus de Accidia.¶ Capitulum primum de Accidia ⁊ filiabꝰ eius.Ccidia vltimo ponitur quā int̓ vicia capitalia Greg. xxxjmora. ponit. Sic aūt diffinit̉ a dama¶Accidia ē triſticia aggrauās .i. q̄ ita deprimit aīm hoīs vt nil boni ei agere libeat. Ab alijsdiffinit̉ ꝙ ē torpor mētis bona negligētis inchoare.Pro cuiꝰ declaratōe dicit. b. Tho. ſecūda ſecūde. ꝙxxv. ar. j. ꝙ t̓ſticia de ſe nō noīat aliqͥd laudabile velvituꝑabile. qꝛ paſſio ē. ⁊ paſſiones cū naturales ſintẜm ſe nō ſunt pctā. Un̄ in. ij. ethicoꝝ dr̄ ꝙ paſſionibus nec laudamur nec vituꝑamur. Sed ẜm ꝙ homoapplicat paſſiones ad malum vel ad bonū pōt benevel male facere. ſic̄ ē triſticia de vero malo. vt de peccatis ſi ſit moderata eſt bona ꝑtinens ad pnīam. ita⁊ triſticia ſi ſit de vero bono vt de bonis fiendis oꝑbus vel de malo. ſed immoderata eſt pctm̄ ꝑtinēs adaccidiā. Eſt igit̉ triſticia accidie ſꝑ mala. ⁊ hͦ dupl̓r.Uno mō ẜm ſeip̄am. qn̄ .ſ. ē de eo quod eſt apparensmalū ⁊ vere bonum. qꝛ ſpūale bonū ē vere bonū licꝫappareat malum ſenſitiue ꝓpter laborē qͥ ē ī eo. Iōqn̄ qͥs triſtatur de aliquo bono oꝑe ad quod tenet̉ ēpctm̄. ſicut e contra delectatio ē mala. ⁊ pctm̄ qn̄ ēvere malo. ſed apparēti bono. vt delectatō fornicationis. ⁊ hm̄oi. Secundo mō triſticia accidie ē mala ⁊ pctm̄ ẜm effectū ſuum. qn̄ .ſ. ē de vere malo. vt depctō vel mortē alicuiꝰ. ſi ſic aggͣuat mentē vt eū totalit̓ a bono retrahat. Un̄ ⁊ apl̓s. ij. ad Choꝝ. ij. Non

vult vt penitēs maiori triſticia abſorbeat̉. Quō autē iſtud ſit vicium ſpāle ⁊ diſtinguat̉ a cet̓is. b. Tho.ſic declarat ſecunda ſecunde. q. xxxv. ar. ij. Accidia ētriſticia de bono ſpūali. Sed ſi accipiatur bonū ſpirituale coīter nō habebit accidia ſpālem rōem vicijEt rō eſt. qꝛ quodlibet viciū facit hoīem contriſtari de bono ſpūali ſibi oppoſito. Nam luxurioſus triſtat̉ de bono cōtinētie. ⁊ guloſus de bono abſtinētie⁊ ſic de alijs. Quodlibet em̄ viciū refugit bonū ſpūale v̓tutis ſibi oppoſite. Sil̓r etiā dici nō pōt accidiam eē viciū ſpāle ex eo ꝙ refugit ſpūale bonū. ꝓutlaborioſum vel moleſtum corꝑi. aut impeditiuū delectatōis eiꝰ qꝛ nō ſeꝑaret accidiā a vicijs carnaliqͥbꝰ aliqͥs q̄rit delectationē ⁊ quietē corꝑis ¶ Dicduꝫ ē igitur ꝙ ī ſpūalibꝰ bonis eſt qͥdā ordo. Nā oīaſpiritualia bona q̄ ſunt ī actibꝰ ſingulaꝝ v̓tutū ordinātur ad vnum ſpūale bonū quod ē bonū diuinumcirca quod ē ſpālis vtꝰ q̄ ē charitas. Un̄ ad quālibꝫv̓tutē ꝑtingaudere de ꝓprio ſpūali bono quod cōſiſtit ī ꝓprio actu. Sed ad charitatē ꝑtinet illud ſpirituale gaudiū qͦ qͥs gaudet de bono diuīo. Et ſil̓r illa t̓ſticia qͣ qͥs triſtat̉ de bono quod ē ī actibꝰ ſingl̓arum v̓tutū nō ꝑtinet ad aliquod vicium ſpāle. ſꝫ triſtari de bono diuino de quo charitas gaudet ꝑtinetuod ē accidia. vt t̓ſtari de ieiunijs. dead viciū.or̄onibꝰ fiēdis. cōfeſſiōibꝰ. ⁊ alijs. inqͥelemoſyrū ⁊ hm̄ortuꝫ ſunt ordīata ꝓpt̓ deū vel recōciliādū dEſt aūt accidia ex genere ſuo ſeu mat̓ia mortale qn̄ſcꝫ ẜm deliberatōꝫ rōis ē. ẜm Tho. vbi ſupͣ. ar. iij. etrō ē. qꝛ ẜm ꝓpriā rōem cōtrariat̉ charitati. Nā propriꝰ effectus charitatis ē gaudere de deo ⁊ bono diuino. Accidia autē triſtatur de bono ſpirituali inqͣꝫtūē bonum diuinuꝫ. Quod autē ē cōtra charitate eſtmortale. qꝛ ꝑ charitatē hēmꝰ ſpiritualē vitā. inqͣꝫtūꝑ eā deꝰ inhītat ī nob̓. Ueꝝ qꝛ ī oībꝰ pctīs etiaꝫ q̄ ſūtmortalia ex genere ſuo. mortalia nō ſunt niſi qn̄ ſuāꝑfectionē conſequunt̉. q̄ cōſummatio ſeu ꝑfectio ē īcōſenſu rōis. Ideo ſi ſit inchoatio accidie ī ſola ſenſualitate. ⁊ nō ꝑtingat ad conſenſū rōis erit venialeſicut accidit in motibꝰ alioꝝ vicioꝝ luxurie ⁊ hmōi.Sed ſi ꝑueniat̉ ad conſenſū rōis que conſentit in fugā ⁊ horrorē et deteſtatōem boni diuini carne cōtraſpm̄ p̄ualente erit mortale. Et eſt contra p̄ceptuꝫ deſanctificatione ſabbati ꝑ quod p̄cipitur quies mentis ī deum. cui contrariatur triſticia de bono ſpirituali diuīo. Unde de accidioſis poteſt exponi illup̄s. Omnē eſcam .ſ. oꝑis ſpiritualis abhominata eſtanima eoꝝ ⁊ appropinquauerūt vſqꝫ ad portas mortis .ſ. eterne. Et loquitur ꝓpheta de iſrahelitis qͥ ettes ꝑ deſertū ex mādato dei vt ꝑuenirēt inde ad teram ꝓmiſſionis habuerunt multotiens tediū ⁊ triſticiā de labore. ⁊ in nauſeam aliqn̄ etiam manna. ꝓpter quod multotiens fuerunt puniti. ⁊ demū a terra ꝓmiſſionis excluſi. vt patet Numeri. xiiij. Et ſignificat accidioſos quos tēdet ꝑ deſertū penitentievel religionis incedere p̄ labore. ⁊ in nauſeam habētoīa ſpūalia. ꝓpter quod priuātur vita eterna. Et nota ꝙ hoc .ſ. habere ī faſtidio bona ſpiritualia ꝑtinetad filiā primā accidie que dicit̉ malicia vt infra dicetur. Ꝙ aūt accidia ſit viciū capitale ꝓut ponit Grego. Tho. ſic declarat vbi ſupra. arti. iiij. Uiciū capitale dicitur illud ex quo ꝓmptū eſt vt alia orianturẜm rationem cauſe finalis. Sicut autē hoīes multaoperātur ꝓpt̓ delectationē. tū vt ipſam conſequant̉tum ex eius impetu ad aliquod agenduꝫ ꝑmoti. itaetiam ꝓpter triſticiā multa oꝑantur. vel vt ip̄aꝫ euitent. vel ex eius pondere in aliqua ꝓruentes agendaCum gͦ accidia ſit quedā triſticia patet ꝙ ſit capitale. vt ex ea plura oriantur. Oriuntur autem ex ea ẜmGrego. ſex filie .ſ.