Lib.XXII. Cap. 40-42. [U.C.536. A. C. 21 C.] 353

XL1. Ceterum temeritati consulis ac praeproperoingenio materiam etiam fortuna dedit: quod in pro-hibendis praedatoribus tumultuario, proelio, ac pro-cursu magis militum, quam cx praeparato aut iussuimperatorum, orto, haudquaquam par Poenis dimi-catio fuit. Ad mille et septingenti caesi, non pluscentum Romanorum sociorumque occisis. Ceterumvictoribus effuse sequentibus metu insidiarum obsti-tit Paullus consul; cuius co die f nam alternis impe-ritabant) imperium erat, Varrone indignante ac vo-ciferante, emissum hostem e manibus; debcllarique,

1 ni cessatum foret, potuisse. Hannibal id damnumhaud aegerrime pati: quin potius credere, velut in-escatam temeritatem ferocioris consulis ac novorummaxime militum esse. Ei omnia ci hostium, haudsecus quam sua, nota erant: dissimiles discordesqueimperitare; duas prope partes tironum militum inexercitu esse. Itaque, locum et tempus insidiis aptumse habere, ratus, nocte proxima nihil praeter armaferentes secum milites ducens, castra plena omnisfortunae publicae privataeque relinquit; transqueproximos montes laeva pedites instructos condit,dextra equites; impedimenta per convallem, mediumagmen, traducit: ut diripiendis velut desertis fugadominorum castris occupatumimpcditumquchostemopprimeret. Crebri relicti in castris ignes, ut fidesfieret, dum ipse longius spatium fuga praeciperet,

. falsa imagine castrorum, sicut Fabium priore annof frustratus esset, tenere in locis consules voluisse.

XL11. Ubi illuxit, subductae primo stationes,deinde propius adeuntibus insoli tum silentium admi-rationem fecit. Iam satis comperta solitudine, incastris concursus fit ad praetoria consulum, nun-tiantium fugam hostium adeo trepidam, ut, taberna-culis stantibus, castra reliquerint: quoque fuga ob-scurior esset, crebros etiam relictos ignes. ClamorT. Liv. Tom. 11. Z

\