106

T. LI Vll [U. C. 402. A. C. 320 .] _

demum ausus incursare in hostem, carpendo novissi-mos, premendoque iniquis ad transitum locis, agmendetinuit. Interim pedes equitem assecutus; et totisiam copiis Samnis urgebat. Tum dictator, postquamsine magno incommodo progredi non poterat, eumipsum, in quo constiterat, locum castris dimetariiussit. Id vero, circumfuso undique equitatu, ut val-lum peteretur, opusque inciperet, fieri non poterat.Itaque, ubi neque eundi, neque manendi copiam essevidet, instruit aciem, impedimentis ex agmine remo-tis. Instruunt contra et hostes, ct animis et viribuspares. Auxerat id maxime animos, quod ignari, locoiniquo, non hosti, cessum, velut fugientes ac territosterribiles ipsi secuti fuerant. Id aliquamdiu aequa-vit pugnam, iam pridem desueto Samnite clamoremRomani exercitus pati. At, hercule, illo dic ab horadici tertia ad octavam ita anceps dicitur certamenstetisse, ut neque clamor, ut primo semel concursuest sublatus, iteratus sit; neque signa promota loco,retrove recepta; neque recursum ab ulla sit parte.In suo quisque gradu obnisi, urgentes scutis, sine re-spiratione ac respectu pugnabant. Fremitus aequa-lis, tenorque idem pugnae in defatigationem ultimamaut noctem spectabat. Ia7n viris vires, iam ferro suavis, iam consilia ducibus deerant: quum subito Sa-mnitium equites, quum, turma una longius provecta,accepissent, impedimenta Romanorum procul ab ar-matis sine praesidio, sine munimento stare, aviditatepraedae impetum faciunt. Quod ubi dictatori trepi-dus nuntius attulit; Sine modo, inquit, sese praedapraepediant. Alii deinde super alios, diripi passimferrique fortunas militum, vociferabantur. Tum ma-gistro equitum accito, Vides tu, inquit, 31. Fabi, abhostium equite omissam pugnam? haerent impeditiimpedimentis nostris. Aggredere, quod inter prae-dandum omni multitudini evenit, dissipatos: raros