os

T. LIVII [II. C. 43o. A. C. 332.]

ultro accusaret: tunc Papirius, redintegrata ira,spo-liari magistrum equitum, ac virgas et secures expe-diri iussit. Fabius, fidem militum implorans, lace-rantibus vestem lictoribus, ad triarios, tumultumiam in concione miscentes, sese recepit. Inde cla-mor in totam concionem est perlatus: alibi preces,alibi minae audiebantur. Qui proximi forte tribunalsteterant, quia subiecti oculis imperatoris noscitaripoterant, orabant, ut parceret magistro equitum, neucum eo exercitum damnaret. Extrema concio etcirca Fabium globus increpabant inclementem dicta-torem: nec procul seditione aberant. Ne tribunalquidem satis quietum erat. Legati circumstantessellam orabant, ut rem in posterum diem differret,et irae suae spatium, et consilio tempus daret: Satiscastigatam adolescendam Fabii esse: satis deforma-tam victoriam: ne ad extremum finem supplicii tende-ret: neu unico iuveni, neu patri cius, clarissimo viro,neu Fabiae genti eam iniungeret ignominiam. Quumparum precibus, parum causa proficerent, intuerisaevientem concionem iubebant. Ita irritatis mili-tum animis subdere ignem ac materiam seditioni, nonesse aetatis, non prudentiae eius. Neminem id Q. Fahio, poenam deprecanti suam, vitio versurum, sed di-ctatori, si occaecatus ira infestam multitudinem in sepravo certamine movisset. Postremo, ne id se gratiaedare Q. Fabii crederet, se iusiurandum dare paratosesse; non videri e republica, in Q. Fabium eo temporeanimadverti.

XXXIII. His vocibus quum in se magis incitarentdictatorem, quam in magistrum equitum placarent,iussi de tribunali descendere legati: et, silentio ne-quicqnam per praeconem tentato, quum, prae stre-pitu ac tumultu, nec ipsius dictatoris, nec apparito-rum eius vox audiretur; nox, velut in proelio, certa-mini finem fecit. Magister equitum, iussus postero