96

T. Ibi VII [U. C. 43o. A. C. Baa.]

minarum iraeque, profectus in castra, quum maximisitineribus isset, non tamen praevenire famam adven-tus sui potuit. Praecucurrerant enim ab urbe, quinuntiarent, dictatorem avidum poenae venire, alter-nis paene verbis T. Manlii factum laudantem.

XXXI. Fabius, concione extemplo advocata, ob-testatus milites est, ut, qua virtute rempublicam abinfestissimis hostibus defendissent, eadem se, cuiusductu auspicioque vicissent, ab impotenti crudelitatedictatoris tutarentur. Venire amentem invidia, ira-tum virtuti alienae fclicilalique, furere, quod, se ab-sente, respublica egregie gesta esset: malle, si mularefortunam posset, apud Samnites, quam Romanos, vi-ctoriam esse. Imperium dictitare spretum, tanquamnon eadem mente pugnari vetuerit, qua pugnatum do-leat: et tunc invidia impedire virtutem alienam vo-luisse, cupidissimisque arma ablaturum fuisse militi-bus,ne, se absente, moveri possent: ctnunc id furere, iiaegre pali, quod sine L. Papirio , non inermes, nonmanci milites fuerint, quod se Q. Fabius magistrumequitum duxerit, ac non accensum dictatoris. Quidillum facturum fuisse, si, quod belli casus ferunt,Marsque communis, adversa pugna evenisset; qui sibi,devictis hostibus, republica bene gesta, ita ut non abillo unico duce melius geri potuerit, supplicium magisiro equitum minetur? Neque illum magistro equituminfestiorem, quam tribunis militum, quam centurio-nibus, quam militibus esse. Si possit, in omnes saevi-turum fuisse: quia id nequeat, in unum saevire, Etiaminvidiam, tanquam ignem, summa petere; in caputconsilii, in ducem incurrere. Si se simul cum gloriarei gestae exstinxisset, tunc victorem, vehit in captoexercitu dominantem, quicquid licuerit in magistroequitum, in militibus ausurum. Proinde adessent insua causa omnium libertati. Si consensum exercituseundem, qui in proelio fuerit, in tuenda victoria vi-