82

T. LIVII [U. C. •'»fi. A. C. 3aG.]

a multa caede est tutatus: nec fere quisquam in ipsocertamine, pauci in turba fugae extremae, quum incastra ruerent, caesi; primisque tenebris Privernuminde petitum agmine trepido, ut muris potius, quamvallo, sese tutarentur. A Priverno Plautius alterconsul, pervastatis passim agris praedaque abacta,in agrum Fundanum exercitum inducit. Ingredientifines senatus Fundanorum occurrit; negant, se proVitruvio sectamque eius secutis precatum venisse, sedpro Fundano populo; quem extra culpam belli esse,ipsum Vitruvium indicasse, quum receptaculum fu-gae Privernum habuerit, non patriam Fundos. Pri-verni igitur hostes populi llomani quaerendos perse-quendosque esse, qui simul a Fundanis ac liomanis,utriusque patriae immemores, defecerint. Fundanispacem esse, et animos Komanos, et gratam memoriamacceptae civitatis. Orare se consulem, ut bellum abinnoxio populo abstineat: agros, urbem, corpora ipso-rum, coniugumque, ac liberorum suorum, in potestatepopuli llomani esse, futuraque. Collaudatis Funda-nis, consul, literisque Hornam missis, in cilicio Fun-danos esse, ad Privernum flexit iter. Prius animad-versum in eos, qui capita coniurationis fuerant, aconsule scribit Claudius: ad trecentos quinquagintaex coniuratis vinctos Romam missos; eamque dedi-tionem ab senatu non acceptam, quod egentium at-que humilium poena defungi velle Fundanum popu-lum consuerint.

XX. Privernum duobus consularibus exercitibusquum obsideretur, alter consul comitiorum causaRomam revocatus. Carceres eo anno in circo pri-mum statuti. Nondum perfunctos cura Privernatisbelli tumultus Gallicifama atrox invasit, haud fermeunquam neglecta Patribus. Extemplo igitur consu-les novi, L. Aemilius Mamercinus et C. Plautius, eoipso die, Kalendis Quintilibus, quo magistratum