qd̓ oēs tangit d̓ re. iur. li. vj. ⁊ optime facit tex. ī. l. imperialē. ī. §. p̄terea ducatꝰ de ꝓhibi. feu. alie. colla. x.ubi ſingularit̓ habet̉ ꝙ dn̄s feudi nō pōt īuito uaſallo dominiū ī aliū trāſferre ne iſte uaſallus cogat̉ habere alienū dn̄m. ⁊ ſi decedit dn̄s pluribꝰ filijs reliciis n̄tenet̉ iſte uaſallus oībꝰ preſtare iuramētū ſed ſufficitpreſtare uni quod ē menti tenendū. ⁊ facit hoc dictuꝫHoſti. cū allegationibꝰ predictis ut rex non poſſit inuitis hoībus caſtrum uel ciuitatē ſibi ſubiectā alicui inferiori ſubijcere. ad idem facit qd̓ nō Inno. ī. c. auditꝭjͣ. de p̄ſcrip. ubi dicit ꝙ ſicut ītereſt dn̄i n̄ ꝑdere uaſallos ſeu ſubditos ita eque ītereſt ſubditoꝝ nō perderedn̄os. qd̓ bn̄ notabis. ¶ Itē noͣ. ꝙ ab actu exͣiudiciali geſto inter aliquos pōt tertius appellare ſi ſentit ſep̄grauari ad eccleſiā ſuā qd̓ tene menti. Et quāꝙͣ do.In. hic dicat d̓ iure ciuili ſecꝰ eē in. l. a ſnīa. ī. §. idēqꝫreſcripſit. ff. de ap. ubi a trāſactione facta īter aliquospōt tertiꝰ appellare ſi p̄tendit tranſactionē illā ficri inſui colluſionē. puta cū heres tranſegit ī colluſionē legatarioꝝ. ⁊ plene hāc materiā ꝓſequit̉ Bar. ī. l. fi. ff.de ap. recipi. nā uitit̉ ī hoc ꝯcordare ius ciuile cū iurecanonico. un̄ mirādū ē ꝙ do. An. hic dixerit oppoſitum allegando. l. ſi expreſſim. ff. de ap. que nihil facitNō ī. §. cū igit̉. illā regulā que ꝓcedit de iure naturali ꝙ alij nō facias qd̓ ab alio tibi fieri noles. de quopleniꝰ. i. di. humanuꝫ genꝰ. ⁊. ij. q. vj. qui ſe ſcū ¶ Inglo. i. ibi ſaltē de facto. nō bn̄ glo. iūcto tex. ꝙ nō ſolūpōt appellari ut euitet̉ preiudiciū iuris. puta ne ſentētia trāſeat in rē iudicatā: ſed etiā ut euitet̉ preiudiciūfacti ne d̓ facto .ſ. moleſtet̉. nā lꝫ iuramentū ep̄i ultraformā canonicā n̄ obligabat eccleſiā. ⁊ ſic illud iuramētū nō preiudicabat eccleſie ī iure ſꝫ qꝛ de facto poteratpreiudicare qꝛ potuiſſet d̓ facto aliqͥd exigi uirtute huius iuramēti ꝙ redūdaſſet ī preiudiciū huiꝰ eccleſie ⁊iō admittit̉ appellatio. ſil̓e legit̉ ⁊ noͣ. ī. c. ꝑu enit d̓ arbitris. ¶ Et ī fi. glo. nō hoc ultimū ꝙ ēt p̄lato īuitopōt capl̓ꝫ ſeu eccleſia obuiare preiudicio ipſiꝰ eccleſie.⁊ per hoc dicit Inno. ꝙ ſi ex facco ep̄i uel ipſiꝰ negligentia aliqd̓ preiudiciū pōt generari eccleſie pōt capl̓ꝫſeu eccleſia ꝯdicere ſeu appellare. ⁊ hoc qꝛ iura ⁊ dignitates eccleſie poſſident̉ pariter per ep̄m ⁊ capl̓ꝫ. ⁊nō bene hoc dictū lꝫ ep̄s ſit caput ẜm eū. pro hoc. c.nouit. ⁊. c. quāto de his que fi. a p̄la. Hec in̄ rō n̄ plꝫHoſt. qꝛ inferret̉ ꝯͣriū qꝛ unus ſine alio nō poſſet admitti. Sed ego nō uideo qūo reſultet hoc ꝯͣriū. naꝫ ſiduo poſſident eādē rē nō pōt unꝰ eandeꝫ rem deteriorē facere alio ꝯdicente. nam iure cōi potior eſt ꝯditioprohibētis ut in regula in re cōi de re. iur̄. li. vj. Hoſti. reddit aliam rōneꝫ dicēs capl̓m admitti ut eccleſiareleuet̉ a preiudicio. ob quā cām nō ſolū capl̓m ſꝫ quilibet canonicꝰ ⁊ etiam parochianus admitteret̉ ⁊ oībꝰ deficientibꝰ ſuperior prouideret eccleſie ex officio.ut ī. c. cū ueniſſet in fi. de inſti. ⁊ hoc dictū etiā uerumē in ſe. ⁊ noͣ qd̓ dixi de canonico ⁊ parochiano ⁊ d̓ negligentia ep̄i. ⁊ uide ad materiā qd̓ noͣ. ī. c. cū oliꝫ. jͣ.de teſti. ⁊ ī. c. ſiquis preſbyteroꝝ de re. eccle. nō alie.¶ In glo. penul. ibi ꝯſuetudo locū nō hꝫ ſentit h̓ gl.⁊ clariꝰ. jͣ. ibi licet illud diu preſtiterit ⁊c̄. ꝙ cōſuetudonon poterat preſcribi. Goſ. ſentit ꝯͣrium un̄ intelligittex. in ꝯſuetudine nōdum completa ⁊ perfecte inducta. Sed Hoſti. ſequitur gl. ꝙ hec ꝯſuetudo ē irrōnabilis ⁊ preſtat materiā auaritie ⁊ ſuperbie ſuperioruꝫ⁊ ambitionē inferioꝝ. nā inferiores ne īpediretur eoꝝpromotio de facili iuraret quicquid ſuꝑiores uellent.⁊ ideo bonū fuit his obuiare. Ego dicereꝫ ꝙ cū iſtudſit ꝯͣ ius non pōt induci preſcriptō ꝯtra eccleſiā ſine titulo niſi ſit tanti tēporis de cuiꝰ initio nō ſit memoriaut in. c. i. de preſcrip. li. vj. un̄ puto ꝙ ſi per tantuꝫ tepus fuiſſet exactū iſtud iuramētū ꝙ obligaſſet iſtā eccleſiā qꝛ ex tanto tēporis curſu preſumendū ē ꝙ oliꝫex iuſta cā hoc fuit īductū. ut ī. d. c. i. facit qd̓ noͣ. Io.an. ī. c. ꝑuenit de cenſi. ⁊ ꝑ Bar. ī. l. cū de ī reꝫ uerſo.ff. de uſurꝭ. ¶ Sꝫ ꝯͣ p̄dictā ⁊ ꝯtra tex. oppo. d̓. c. ſignificauit. jͣ. de. cenſi. ubi ſuꝑior exigit iuramentū a ſubdito de ſoluēdo ſibi cenſu debito. tamen iure nō cauet̉ut tale iuramētū debeat preſtari. So. dicit Hoſtien.iſtū tex. ꝓcedere ī his in quibꝰ a iure eſt tradita certaforma tūc enim non licet formam tranſgredi. ſed ubinō eſt forma p̄fixa pōt ſuꝑior ī his que ſibi debent̉ aſubdito ſibi ꝓuidere ꝑ iuramentū uel aliā cautioneꝫ⁊ noͣ hoc dictū. ¶ In glo. fi. in. fi. facit ad p̄dicta. c. fi.de iureiurā. li. vj. ¶ Sed exͣ glo. oppo. exquo enimiuramētum iam erat p̄ſtitū ab iſto ep̄o ut colligitur infi. tex. uidet̉ ꝙ appellatio capl̓i fue̓it fruſtratoria qꝛ appellatio extraiudicialis nō ſuſpendit p̄terita cū ſit quedā ꝓuocatio ad cām. ut in. c. cū ſit romana. jͣ. de ap.vn̄ ẜꝫ Inno. hic ⁊ ī. c. quia ꝓpt̓. sͣ. de elec. Hec ē unaex differentijs inter appellationē iudiciale m ⁊ extraiudicialem. quia appellatio iudicialis ſuſpēdit factumde preterito ⁊ etiā de futuro donec expediat̉ factū appellationis. nā ſuſpendit ꝓnunciatū ⁊ iuriſditionemiudicis a quo. ut ī. c. nō ſolū. ⁊. c. ſi a iudice de ap. li.vj. ⁊ ī. l. i. ff. ad tertul. Sed appellatio extraiudicialisnō ſu ſpēdit qd̓ geſtū eſt ſed ſubmittit in futurum ꝓtectiōi ſuꝑioris ne indebite moleſtet̉. ut in. d. c. cū ſit romana. ⁊ notat Bar. in. d. l. fi. de appel. reci. ⁊ noͣ hācdifferentiā. ergo parū aut nihil poterat ꝓdeſſe iſta appellatio capituli. So. Inno. multuꝫ inſtat ⁊ intricateloquit̉ proſequēdo ꝯtrarium ⁊ aliquos effectꝰ appellationis extraiudicialis. Et p̄mo ſciēdū ꝙ tex. iſte poteſt dupliciter intelligi. Primo ꝙ iuramētum erat exactū ante appellationem ⁊ tunc ad uerbum exigenspoſitum in pͥncipio ſupplendū eſt cuꝫ effectu quia .ſ.p̄ſtitit. Secūdo poteſt intelligi ꝙ appellatio fuit interpoſita anteꝙͣ eſſet p̄ſtitum dū exigeretur ſed poſt appellationem fuit p̄ſtitum ẜm pͥmū intellectū. Dicuntaliqui ut refert Inno. ꝙ iſta appellatio oꝑabatur utp̄textu exacti iuramēti nihil exigeret̉ ab cp̄o ultra formā canonicaꝫ ⁊ ſic de facto fuiſſꝫ exactū illd̓ ante oīauigore appellationis debuiſſet retractari. ſed hoc dictum non uidetur placere Inno. quia ẜm eum perappellationē aduerſarij nō tenetur appellatus comparere ſi non uult. al̓s ſequeretur abſurdum ꝙ quispoſſet citare ad libitum aduerſarium ſuum. et notahoc dictum. primo ꝙ pretextu appellationis extraiudicialis non tenetur appellans comparere niſi citetur per iudicem. Et idem noͣ. glo. in. d. c. cum ſit romana. fallit ubi a iure aliter reperitur diſpoſitum. utin caſu. c. i. de elec. li. vj. ¶ Secundo noͣ ꝙ non poteſt quis ad libitum citare aduerſarium ſuū. ⁊ ꝓ hocuide tex. in. l. fi. C. de exhi. re. ubi dicit̉ ꝙ nemo ē citādus niſi iudex pͥus decernat. qd̓ etiā dico in. c. i. de iudi. Sed hec rn̄ſio Inno. ad ꝯtrariū nō ſatiſfacit iudicio meo. quia nō ſequit̉. aduerſarius non tenet̉ cōparere ergo non debet retractari quicqͥd geſtū eſt in piudicium appellationis ⁊ de hoc. jͣ. dicam. Si v̓o tenet̉ſecundus intellectus dicunt quidaꝫ ꝙ appellatio operatur ut iuramentū nō deberet exigi pēdēte appellatiōe. nec aliquid deberet exigi uirtute iuramēti als exacta ⁊ geſta poſt appellationē ante omnia eſſet retractanda exquo appellatio fuerit interpoſita ex probabili ⁊ legitima cauſa. ut in. c. bone de appel. hoc dictūnon placet quibuſdam ut refert Inno. quia pretextuappellationis non debet quis dimittere quominꝰ utatur quis iure ſuo. ut in. c. fi. de ſupplē. neg. p̄l̓. nec ob.c. bone. quia iſtud procedit ẜm Inno. qn̄ appellansfuit ſpoliatus poſt appellationeꝫ. nam tunc poteſt implorare officium iudicis ut ante omnia reducatur adſtatum in quo erat tempore appeliationis extraiudicialis ſed iſti de capitulo non erant in poſſeſſione utnon exigeretur iſtud iuramentuꝫ. ¶ Et nota ex hocmirabilem limitationem ad illud. e. bone. naꝫ ex hoc