pͣncipe ut pꝫ ibi honorare. ⁊ iō alibi dicit̉ ꝙ princepsꝯcedēdo uni feudū uidet̉ cū nobilitare. ut in. c. i. qͥsdica. dux uel marchio col. x. ⁊ ibi ꝑ Bal. ¶ In gl. ij:ī fi. uel ſolue al̓s ẜm Hoſt. ꝙ tēpꝰ nō eſt modus inducendi obligationē uel tollēdi. ut in. l. obligationū. §.placet. ff. de act. ⁊ obl. ſꝫ bn̄ ex tꝑe cauſat̉ ꝯſuetudo.Itē p̄ſcriptio ex qͥbꝰ ius q̄rit̉ ut. jͣ. de p̄ſcrip. ꝑ totuꝫ.Itē qn̄qꝫ lapſus tꝑris inducit p̄ſcriptionē. ut ī. c. ꝑuenit de emp. ⁊ uēdi. ⁊ ī. l. cū de ī rem uerſo. ff. de uſu.Itē dic ꝙ p̄ſcriptio nō cātur ex ſolo tꝑe nec conſuetudo ſꝫ ex negligētia dn̄i ⁊ poſſeſſione poſſidētis accedēte iuris diſpoſitione. Conſuetudo v̓o cātur ex tacitoꝯſenſu. ⁊ ſic ꝓprie ſolū tēpꝰ nō īducit ꝯſuetudinē uelp̄ſcriptionē. un̄ ubi ꝯſuetudo ul̓ p̄ſcriptio nō hꝫ ſuoscomites nō pōt induci ⁊ ſic loquūtur ꝯͣria ſignata inglo. ⁊ de hac materia plene dicendū ut noͣ. in. c. fi. deꝯſue. ¶ In gl. ī v̓. ſpeciali p̄uilegio in fi. no. gl. hꝫ enīꝓ indubitato ut papa poſſit detrahere iuri uniꝰ eccleſic ⁊ dare alteri. hoc enī ꝯtingit quotidie cū papa eximit unā eccleſiā a iuriſditiōe ſuꝑioris ſui. ſed uide tugl. xxij. di. c. i. q̄ dicit ꝙ papa ſine cā nō dꝫ de una eccleſia tollere ⁊ alteri dar̄. Ad idē gl. x. di. c. i. ⁊ qd̓ le.⁊ noͣ. xij. q. ij. in. c. nō liceat pape. ⁊ ꝓfecto ſine cā facere nō dꝫ qꝛ n̄ ē uni ꝯſulēdū cū iactura alteriꝰ. nā papa dꝫ facere ſicut bonꝰ pat̉familias qͥ diſpēſat ẜm merita ⁊ exigētiā ꝑſonaꝝ. na̓ ſi ꝓrſus nō ſubeſt cā ur̄ ꝙapud eū eſt acceptio ꝑſonarū qd̓ eſſe n̄ dꝫ. ut ī. c. nouit. d̓ iudi. ſꝫ ſi papa face̓t tolleraret̉ ī eccl̓ia militanti.ſic ītellige qd̓ noͣ. ſpe. ī ti. d̓ lega. ī. §. nūc on̄dēdū. v̓.lvij. ⁊ meliꝰ v. xcix. ⁊ in. §. nūc breuit̓ ante fi. ſub rubrica de diſpēſatiōe. ⁊ ꝑ Io. an. ī addi. ſuꝑ. d. v̓. lvij.de ep̄o vo nunqͥd poſſit tollē uni eccl̓ie ⁊ dare alteri.dic ut noͣ. in. c. ꝯſtitutꝰ. jͣ. d̓ re. do. ī gl. pe. in fi. uult ero glo. ꝙ hec uacet ar. a ꝯͣrio ſenſu. ⁊ hoc clariꝰ tenꝫInno. nō enī eſt in ptāte ſubditoꝝ utrū uelit rn̄derecorā ep̄o uel archiepo. nā iudiciū reddit̉ ī inuitū. l. inter ſtipulantē. §. ſi ſtichū. ⁊. §. ſacrā. ff. de v̓bo. obl. ⁊ī. c. ītelleximꝰ de iudi. nec pn̄t ſubditi ꝯſentire in aliuꝫiudicē ſine licētia ꝓprij ep̄i. ut ī. c. ſignificaſti d̓ fo. ꝯp.etiā ſi ſit ep̄s. un̄ dicit notāter Hoſti. sͣ. c. ꝓxi. ꝙ ſicutclericꝰ ſubiectꝰ ep̄o nō pōt ꝯſentire in alienū iudiceꝫſine ꝯſenſu ſui ep̄i. d. c. ſignificaſti. ita nec ep̄s ſine cōſenſu ſui archiep̄i. ⁊ eadē rōne idē uidet̉ dicēdū in archiep̄o ut n̄ poſſit ſe ſubijcere alieno iudici ſine ꝯſēſuſui patriarche. ⁊ hec ſunt notanda. Io. an. h̓ dicit ꝙſi uolumꝰ tenere ar. h̓ a ꝯͣrio ſenſu debemus ſuppleh̓ ad lr̄am ꝙ archiep̄s h̓ requiſitꝰ uult iuſticiaꝫ facerequaſi dicat ꝙ ſi archicp̄s requiſitus nō uult reddereius ſubditis ſuis tūc poterūt ſubditi cōueniri corampatriarcha. ⁊ idem eadē ratione eſſet dicēdū cū ep̄seſt negligens in exhibēdo iuſticiā de ſuis ſubditis uttūc poſſit adiri archiep̄s. Et aduerte ꝙ hoc diciū eſtfundatū ſuper illa opi. ꝙ negligēte ep̄o uel archiep̄oſemper ſuccedit ſuperior in iuriſditione ⁊ multi tenuerūt illā opinionem. ſed an ſit uera dicam. jͣ. eo. paſtoralis ubi tangitur per glo. Abbas.Dod ſedes. pōc ꝯicerationeꝫArchiep̄s īpeditꝰſui ſuffraganci alteri ꝯmittere ⁊ ꝯſecrādꝰtenet̉ ab illo ꝯmiſſario munꝰ ꝯſecratōis recipere. cōis diuiſio. ſcd̓a ibi ꝯſultatōi. ¶ No primo ꝙep̄s ſeu archicp̄s pōt ꝯmittere ea que ſūt ꝯſecratiōisſeū ordinis ep̄alis ⁊ ſic ꝯmittit ea que ſūt meri īperijcū in ea exerceat̉ iuriſditō ex officio nobili ⁊ ad publicā utilitatē. ad idē. c. aqua de conſecra. eccle. uel alta.⁊. c. ſuffragancis de elec. ¶ Nō ſcd̓o ꝙ ep̄i ſubiecti archiep̄o dicūtur ipſiꝰ ſuffraganei. Suffragātur enī ſibiin ꝯſecratione ⁊ in alijs. nam requirit ꝯſiliū ep̄orumin ordinatione ꝓuincie. ix. q. iij. c. i. ⁊. ij. ⁊ cū ꝯſecratep̄m dꝫ hēre ſecum alios ep̄os. lxv. di. quaſi per totuꝫ ſalteꝫ duos ex eis. ut in. c. ſi archiep̄s d̓ temp. or.Tertio noͣ ꝙ ea q̄ ſūt ordinis nō ſūt aſſumēda niſi acatholico ⁊ ab eo cui gratia ſedis apl̓ice nō eſt ſubtracta. ¶ Itē noͣ ibi ab eo ꝙ unꝰ ē prīcipal̓ in cōſecratiōeep̄i ſcꝫ ipſe archiep̄s ul̓ eiꝰ ꝯmiſſariꝰ alij nō ſūt principales ſꝫ aſſiſtūt. ¶ Ultīo noͣ ar. ꝙ ſubditꝰ tenet̉ litigare corā delegato ſui ſuꝑioris. ſꝫ hic querit̉ utrū archiep̄s poſſit ꝯpellere ep̄ꝫ ad acceptādū ꝯmiſſionē iſtaꝫdoc. ꝙ ſic. ītelligo ſi ꝯmittit uni ex ſuffragancis ſuiſ.nā pōt ſuꝑior ꝯpellere ſubditū ad acceptādū d̓legatōnē. jͣ. c. ꝓxi. in. l. unica. C. qͥ ꝓ ſua iuriſ. Sꝫ ſi ꝯmittitnō ſubdito ualet ꝯmiſſio ſed ille nō ꝯpellit̉ acceptareut in. c. ſequēti ⁊ in. l. ⁊ſi p̄tor. ff. de offi. eiꝰ cui mā. ēiurif. ¶ In glo. i. ibi tenct̉ reciꝑe ꝯſecratōeꝫ ab eo. ſꝫcirca hoc ⁊ circa tex. ē dubiū qͥd ſi archicp̄s nō eſt īpeditꝰ nūqͥd ex ſola uoluntate poſſit ꝯmittere alteri iſtāꝯſecratōeꝫ: tex. hic a ꝯͣrio littere facit ꝙ nō. ſꝫ ꝯtrariūtenuit Hoſt. nā iure ſuo pōt archiep̄s ꝯmittere. ut. jͣ.c. ꝓx. un̄ de honeſtate ꝓcedit tex. in. eo ꝙ facit mētōnē d̓ īpedimēto. In ꝯͣriū tamē facit ẜꝫ cū ꝙ ſicut ep̄snō poteſt ꝯſecrari ſine archicp̄o. ut. lxv. di. c. nō debꝫita nec archiep̄s dꝫ poſſe face̓ ꝑ aliū ꝯſecrari ſine ꝯſēſu ep̄i. p̄mū tamē dictū cōiter uidētur ſequi doc. ⁊ nōbis iſtud ſingularit̉ exqꝰ hēs ꝙ tā ea que ſunt iuriſditōnis ꝙͣ ea q̄ ſunt ordinis pōt archiep̄s ſcū ep̄s ꝯmittere ꝓ libito uolūtatꝭ. tex. tn̄ iſte uidet̉ aliquātulū reſiſtere ſed pͥmū dictū eſt uerius exquo īdifferēter ꝯmittit. naꝫ de iure eſt ut qͥlibet ordinarius poſſit ī aliqͥbꝰſe releuare ꝑ ꝯmiſſioneꝫ alterifiendā. ut ī. c. ſequenti⁊ in. d. l. unica. C. qui ꝓ ſua iurꝭ. Et in. fi. glo. nō bn̄fine glo. qꝛ quotidie allegat̉ ꝙ de iure canōico poſſūtdelegari oīa que ſunt meri īperij. ⁊ idē tenet glo. ī. c.ī archiep̄atu. jͣ. de rap. ⁊ in. c. illd̓. xxiij. q. iiij. ⁊ in. c.his ea. cau. ⁊. q. viij. uide etiā glo. noͣbilē. xcv. di. c. ꝑuenit in fi. glo. magne. que dicit ꝙ nihil hꝫ ep̄s quodſit meri īperij qd̓ nō ſit delegabile p̄ter uſum palij qꝛpaliū archiepale nō habet alteri cōcede̓. ē cuī ꝑſonale. ut in. c. ex tuarū de aucͣt. ⁊ uſu pal. ⁊ ī. c. ij. co. ti.ubi meliꝰ ꝓbat̉. ſꝫ dubiū eſt q̄ dicunt̉ meri imperij ul̓mixti uel iuriſditōis. Et ꝓ intellectu uocabuloruꝫ neignorētur ꝓrſus termini dicā aliquid ꝯcluſiue ſequendo Gar. i. l. īperiū. ff. de iuriſ. om. iu. debes enī ſcireꝙ iuriſditio gnaͣliter ſūpta comprehēdit in ſe ea queſūt meri ⁊ mixti imperij ⁊ ſimplicis iuriſditionis. prohoc. l. i. ff. de iuriſ. om. iu. ⁊ quod ibi noͣ. ⁊ tex. iunctaglo. in v̓. oīmodā in cle. unica. de fo. ꝯpe. ubi dic̄ tex.ꝙ ep̄s expulſus exercet in loco uicmo iuriſditōem ordinariā. ⁊ ꝑ illud v̓bū oīmodā dicit ibi glo. ꝙ tex. noluit ꝯprehendere ea q̄ ſūt meri ⁊ mixti īperij ⁊ ſimplicis iuriſditionis ⁊ iuriſditio ſic gnaͣliter ſūpta diffinit̉ſic. Iuriſditio eſt iuris ptās de publico introducta cūneceſſitate iuris dicendi ⁊ cqͥtate ſtatuēdi. ita diffinitglo. in. d. l. i. Gar. addit ibi ꝯpetens alicui ut publiceperſone. ⁊ hanc additōeꝫ fecit ut euitaret cōtrariū qd̓poſſet fieri de patre ⁊ de tutore. nā iſti habent de iureptātem in filium ⁊ in pupillū ⁊ habent ptāteꝫ ius dicedi. i. faciendi in eos quod iuris eſt eqͥtatē ſcruandi. ſꝫcerte ſine illa additiōe Bar. pōt ſuſtineri diffinitio gl.qꝛ pater uel tutor nō dicit ꝓprie ius ī filiū uel pupillūlꝫ habeat ptātem extraiudicialem. ⁊ dicitur iuriſditioquaſi iuris ditio ⁊ ditio idem ē quod poteſtas. undeiuriſditio quaſi ptās ius dicendi. Sed iuriſditio ſic generaliter ſūpta diſtinguit̉ ī imperiū ⁊ ī iuriſditione. ⁊tūc iuriſditio capit̉ ut ſpēs diſtīcta ab īperio. Imperiūv̓o gnaͣlit̓ ſumptū eſt iuriſditio q̄ exercet̉ officio iudicꝭnobili. nā duplex ē officiū iudicis nobile ⁊ mercenarium. nobile qd̓ nō deſeruit alicui actioni ſed iudex exſe ꝓcedit. mercēnariū v̓o dicit̉ qd̓ deſeruit actioni intentate ꝑ ꝑtē. ut dicā latius ī. c. ij. de offi. iudi. Imperiuꝫ v̓o diuiditur ī merū ⁊ mixtū. meꝝ imperium difinit̉ ſic. Eſt enī iuriſditio q̄ exercet̉ officio iudicis nobili publica utilitatē reſpiciens. Imperium mixtum ēiuriſditio