primū ibi qꝛ in totū ꝯmiſit. aduerte qꝛ gl. nō ur̄ recordata d̓ eo qd̓ dixerat in gl. magna. nā ibi uoluit ⁊ melius qd̓ ꝑꝑ illam mixturam iuriſditōis delegate ⁊ ſubdelegate dꝫ appellari ad primū delegātem lꝫ ſubdelegauerit ꝓ ꝑte ⁊ iō tene quod ibi dixi ⁊ ꝓ ītellectu facittex. in v̓. lꝫ aliquibꝰ. Et ad tex. hic in fi. duꝫ dicit ꝑꝑrōem ſuꝑius allegata. dic ẜm Io. an. ꝙ habuit reſpectum ad rōem aſſignatā in iſto. §. ꝑ caſū conuerſumnā quēadmodū cenſetur ſubdelegata tota quoad īpediendā ſubdelegatōeꝫ ita cenſetur tota delegata quoad appellatōeꝫ īterponēdam ad ſuꝑiorē ꝑ rōeꝫ ſuꝑius allegatā. ⁊ hoc tenc lꝫ aliud ſenſit glo. ſequens.Ęius uero.Iſte. §. ſeu. v̓. decidit qōemprīcipaliter ꝓpoſitā ⁊ h̓ ītēdit. Si delegatus pape ſubdelegat nō ī totū ꝑs a ſubdelegato nō pot̄it appellare ex eo ꝙ datꝰ ſit ſine ſuoꝯſenſu pōt tn̄ recuſari in on̄dendo cām iuſtā corā delegato ⁊ tūc delegatus diffiniet a quo ēt ſi noluit recuſatōem admittere appellat̉ ad papā. h. d. uſqꝫ ad fi.⁊ ſic decidit tres caſus. 2ꝰ ibi qͦ ēt. 3ꝰ ibi ꝙ ſi. ¶ Noͣ. pºꝙ d̓legatꝰ pape pt̄ cāꝫ ſubdelegare ēt ꝓ ꝑte ꝑtiū ꝯſēſuminime requiſito. ad idē. sͣ. e. §. quē vo. ¶ ¶ No. ẜo ꝙēt ſubdelegatꝰ delegati nō pōt recuſari niſi ꝓbet̉ iuſtarecuſatōis cā de qua dixi ī. §. quē v̓o. ¶¶ Noͣ 3º ꝙ recuſato ſubd̓legato iuriſditō redit ad ip̄ꝫ delegatū ſubdelegantē. qd̓ īdubio ꝓcedit qn̄ ſubdelegauit nō in totūꝓut h̓ ꝯtingit. Quid ſi ſubdelegaſſꝫ ī totū. puto diſtīguēdum ꝙ ſi re ītegra recuſetur iuriſditio redit a ſubdelegato ad ſubdelegantē ſecus ſi recuſct̉ ex cā ſuꝑuenienti poſtquā īcepit uti iuriſditiōe ad h̓ adduco bo.tex. in. c. ꝙͣuis. jͣ. e. li. vi. ¶ Itē noͣ practicā appellādia iudice ſuſpecto. nā prīo dꝫ ꝓponi recuſatōis cā ⁊ ſinō admittit̉ pōt īterponi appellatio qꝛ nūc iudex grauat in nō admittēdo legitimā recuſationē. ¶ Ultimonoͣ. ⁊ tene mēti ꝙ attētatū poſt appellationē ab interlotutoria ē ip̄o iure irritū ⁊ inane. ⁊ hoc ſi appellatiofuit legitima. rō ē qꝛ ꝑ appellationē legitimā ſuſpēdit̉iuriſditio iudicis. ut in. c. ſi a iudice de app. li. vi. ⁊ ẜꝫiſta intellige. c. nō ſolū. e. t. li. vi. ubi dr̄ ꝙ attētata pꝰappellationem ab interlocutoria pendent ex futuroeuentu. nam dicūtur pendere quoad nos qui ignoramus an appellatio fuerit legitima ſꝫ quoad ius ſtatꝭaut ſunt nulla aut ualent qꝛ qd̓ ē certuꝫ nature eſt certum legi. l. ſi pr̄. ff. de ſo. und̓ declarata rōabilitate appellatōis attentata declaratur nulla ⁊ reuocātur ꝑ uiam attentati. ut ibi noͣ. ¶ Ultimo ſcias ꝙ glo. in iſto§. dicit ꝙ hic papa rn̄det 2ª articulo qōnum. naꝫ ut h̓dicit Io. an. ⁊ bn̄ duo fuerunt principales articuli primus de ſolutione ꝯrietatꝭ illaꝝ duaꝝ ꝯſtitutionuꝫ .ſ.Alexandri ⁊ Inn. ⁊ iſte articulꝰ. sͣ. fuit deciſus in v̓.intentionis. 2ꝰ articulus fuit ſuꝑ ſolutione qōnis ex ſacto emergētis. ⁊ iſte fuit trimēbris ut apparet h̓ in lr̄a⁊ iſte tex. ſatis declarat̉ ex p̄cedentibus. iō dicit h̓ gl.ꝙ h̓ papa rn̄dꝫ a toto in quātitate qꝛ ſupra deciſit ul̓rmaͣm an ⁊ quando poſſit appellari a ſubdelegato ⁊ad quē eēt appellandū. h̓ vo decidit caſum ꝑticularēita ꝙ ex ſolutione totius īfert ad caſū ꝑticularem.AſtoraliS. malicioſe ſe cronētDelegatꝰ pape niſiſubdelegatum compellit ad ſuſcipiendamſubdelegationem in coactōe tn̄ deferet ſuedignitati ⁊ ꝑſone. h. d. uſqꝫ ad. §. itē cū totū. ¶ Nō.pͥª ꝙ delegato a principe dat̉ priuilegiū a lege ut poſſit uices ſuas alteri ſubdelegare ſecus autem in delegato inferioris a principe. ut in. c. cū cauſam. jͣ. de appel. ⁊. l. a iudice. C. de iudi. Et intellige h̓ principemquēlibet non recognoſcentem ſuperiorem ſaltem ī tēporalibus ut eſt papa ⁊ imperator ⁊ alij reges qui nōrecognoſcunt hodie ſuperiorem ī temporalibus ad h̓c. per uenerabilem. ⁊ quod ibi noͣ. qui filij ſint legi. ⁊per Gar. in. l. i. ff. a qui. app. non licet. ⁊ in. l. hoſtesff. d̓ capti. ⁊. l. infamem. ff. de publi. iudi. Lō. 2º ibiiuriſditio ꝙ delegare eſt iuriſditione uti. exercet eniꝫiuriſditione ille qui cauſā ſubdelegat ꝯcor. l. iij. ff. deiu. om. iu. facit. l. unica. C. q̄ ꝓ ſua iurꝭ. nō. gl. ī. c. ſi aſubdelegato. jͣ. e. li. vj. ¶ Itē noͣ ibi a lege. ꝙ h̓ iuriſditio ſubdelegādi nō ē delegata ſꝫ ordinaria. nā iuriſditio q̄ dat̉ a lege ē ordinaria. ut ī. l. ⁊ qꝛ. ff. d̓ iu. om.iu. nō. Inn. ī. c. cū ab eccl̓iaꝝ de of. or. ⁊ Hoſti. sͣ. co.qm̄ abbas. Et ꝑ hͦ īfero ꝙ ꝑ pactū ſubdelegationisnō ē ꝑpetuata iuriſditio delegata citra morte delegātꝭ⁊ ꝑ hūc actum nō exercuit iuriſditionē ſibi ſubdelegatā nec negociū deſit eē integruꝫ. ad hͦ ē tex. i. d. c. ſi aſubdelegato lꝫ gl. ibi aliud ſenſerit. ⁊ uide qd̓ dixi ī. c.gratū. sͣ. e. Itē noͣ ꝙ iuriſditio regl̓r hꝫ in ſe aliquaꝫcoertionē paꝝ .n. aut nihil uꝫ habitꝰ iuriſditionis ſinecxercitio. uide tn̄ qd̓ le. ⁊ nō. ī. c. cū ꝯtingat d̓ fo. ꝯpe.¶ Itē noͣ ibi ꝑ ſonis ſuperioribus. ꝙ delegatus papept̄ cuilibet qͣlitercūqꝫ dignitate p̄dito uices ſuas committe̓ ⁊ eū renuentem ad acceptandū compellere. eſtn. maior oībus in cauſa ſibi cōmiſſa. ad h̓. sͣ. e. ſane.¶ Itē noͣ ꝙ in coactionibus īferendis perſone debetmitius agi cū exiſtētibus in dignitate. uide bo. tex. cuꝫgl. xxiiij. q. i. qui ꝯtra pacem hinc eſt ꝙ nobiles ⁊ honeſtiores ciues nō dehoneſtant̉ in ultimo ſupplicio īſerēdo quēadmoduꝫ ⁊ plebei. unde ſolēt iſti fures ſuſpendi alij v̓o decapitari de quo uide ꝑ Bar. ⁊ aliosin. I. capitaliū. ff. d̓ penis. ⁊ facit ꝙ ip̄e no. in. l. i. ff. e.¶ In glo. i. in fi. hec glo. aꝑte nō aperit intentioneꝫ⁊ uidetur require̓ ut ſubſit cauſa ad hoc ut d̓legatuspoſſit ſubdelegare. Sed ꝯclude poſt Inn. ⁊ meliusꝙ aut uult cōmittere ſubſiſtente iuſta cauſa ⁊ non hꝫdubiū. ut in. c. ſi ꝓ debilitate. sͣ. eo. aut nulla ſubeſt cāiuſta ⁊ tūc aut nō facit in fraudē alicuius ſed nō uultſe implicare litigijs ⁊ pōt ſubdelegare ac etiā cōpellēad ſubdelegationē acceptandam. habet .n. ſimplicit̓a lege ut ſubdelegare poſſit ut in. l. unica. C. qͥ ꝓ ſuaiuriſ. ⁊. jͣ. eo. c. fi. Itē facit iſte tex. in pͥn. aut malicioſeuult ſubdelegare ⁊ tunc ualet ſubdelegatio ſed nō pt̄compellere renitentem ⁊ hoc ſolum uoluit tex. hic unde illud aduerbium malicioſe nō qualificat factū commiſſionis ſed actum cōpulſionis. ⁊ ſenſus ē ꝙ ſi malicioſe uult ſubdelegare non poteſt compellere renitentem ad acceptandum poteſt ergo ſubdelegare lꝫ nonpoſſit compellere. dicunt tn̄ ꝙ tenet excōicatio lata ꝯͣrenitentem lꝫ renitēs pretendat maliciā niſi prius appellauerit qꝛ ſnīa eſt iniuſta ꝯtra ius partꝭ. nec crroreſt expreſſus. An aūt ſit preſumēda malicia in ſubdelegationis actu: cōis ꝯcluſio eſt ꝙ nō ꝑ id qd̓ hētur īfi. glo. oportet ergo ꝙ malicia ꝓbetur ex cōiecturꝭ adhoc. c. ij. de renun. li. vj. ⁊. l. doluꝫ. C. de dolo. ¶ Ulterius queritur quādo dicatur facere malicioſe. Pe. ⁊Ab. dixerūt qn̄ uult cōmittere ſine cauſa. alij quādouult cōmittere minus perito. hec nō approbant̉ a docto. nec uidentur iuri cōſentanea. naꝫ nō pōt dici malicia ſi ſine cauſa extrinſeca quis uult ſubdelegare ⁊ iōrequiritur ꝙ faciat in fraudē. puta ut placeat uni parti cum leſione alterius qꝛ forte uult amico ſuo ſubdelegare. caueat tn̄ a pena. c. cū eterni de re iudi. li. vj.Idem ſi faceret ut ipſe nō incurreret odiuꝫ partis ⁊ut ponat ſubdelegatuꝫ in illo periculo uel ꝗd ſimile.¶ In glo. in v̓. compellere in fi. dic formalius ꝙ delegatus pōt compellere omnes quos potuiſſꝫ ꝯpellereipſe delegans. nam gerit uices delegantis ⁊ reſpectudelegati pape nullus clericus poteſt dici alterius foriqꝛ omnes ſubſunt pape. ut in. c. cūcta per mūdū. ix.q. iij. ſed ordinarius d̓legando nō pōt compellere niſi hominē ſue iuriſditionis ut in. l. unica. C. qͥ ꝓ ſuaiurꝭ. Excipit gl. caſum ab utroqꝫ dicto in aduocato ꝙͣnō cogitur alibi ꝙͣ in ſuo foro ſuſcipere iudiciū. Hoſ.dicit hͦ ꝓcedere ſi hꝫ ſalariuꝫ a publico uel ſi eſt obligatus tot ꝑſonis ꝙ nō poteſt ſuſcipere delegationeꝫ