I volumꝰ cōmēdare nos deo/ caritatē habeamꝰVn animes ſimꝰ. hūilitatē ſeq̄mur. alterutrū exiſtimātes ſuperiorē ſibi. Hec ē humilitas/ ſi nihil ſibīquis arroget. ⁊ inferiorem ſe eſſe exiſtimet.Epiſcopus/ vt mēbris ſuis/ vtatur clericis. ⁊ maxime miniſtris qui ſunc vere filii. Quem cuiqꝫ videritaꝑ tum muneri/ ei deputet. Cum dolore amputat̉ etiāque putruit pars corporis. ⁊ diu tractatur ſi poteſtſanari medicamentis. ſi non poteſt/ tunc a medico bono abſcindit̉. Sic ep̄i affectꝰ boni eſt/ vt oꝑtet ſanare infirmos. ſerpentia auferre vlcera. adurere aliquanon abſcindere. Poſtremo quod ſanari nō p̄t/ cū dolore abſcindere. Vnde pulcherrimū illud p̄ceptum magis eminet/ vt cogitemus/ non que noſtra ſunt/ ſed q̄aliorū. Hoc enim modo/ nihil erit/ quod vel irati/ nōſtro indulgeamus affectui/ vel fauentes/ noſtre plusiuſto tribuamus aliquid voluntatī.Hoc maximū incentiuū miſericordie/ vt comꝑatiamur alienis calamitatibus. neceſſitates alioꝝ. quantū poſſumus iuuenius. ⁊ plus interdū qͣꝫ poſſumus.Melius eſt eniꝫ ꝓ miſericordia cauſas preſtare/ velinuidiā perpeti/ qͣꝫ p̄tendere inclementiā/ vt nos aliqn̄in inuidiā incidamus. Quia cōfregerimus vaſa miſtica/ vt captiuos redimeremꝰ (quod Arrianis diſplicere potuerat) nec tam factū diſpliceret/ qͣꝫ vt eſſet qd̓in nobis reprehēderent. Quis aūt eſt tā durus/ immitis/ ferreus/ cui diſpliceat ꝙ homo redimit̉ a morte-femina ab īpuritatibꝰ barbaroꝝ q̄ grauiores morteſunt/ adoleſcētule vel pueri vel infātes ab idoloꝝ ꝯtagiis/ qͥbꝰ mortis metu inqͥnabant̉? Quā cām/ nos ⁊ſinō ſine rōe alīqͣ geſſimꝰ/ tn̄ ita in populo ꝓſecuti/ ſumꝰ/ vt ꝯfiteremur multoqꝫ fuiſſe ꝯmodiꝰ aſtrueremꝰ