Liquet igit̉ ea eſſe perpetua ac ſolida/ que vera ſunt⁊ que ſincere potius qͣꝫ dolo congregantur. Ea veroque ſimulatione atqꝫ aſſentatione parata ſunt/ nonpoſſe diu perſeuerare.Quis igitur/ vel illos qui pecunia ad obedientiamredimunt̉/ vel eos qui aſſentatione initant̉/ fidos ſibi arbitretur? aꝫ ⁊ illi frequenter ſe vendere volūt⁊ iſti imperia dura ferre nō poſſunt. Qui leui aſſentatiuncula facile capiuntur/ ſi perſtrinxeris verbo/ immurmurant/ deſerunt/ ⁊ infeſti abeunt/ indignantes relinquunt/ imperare malunt qͣꝫ obedire. Quaſi obnoxios beneficio/ ſubiectos ſibi debere eſſe exiſtimāt/ quosprepoſitos ſibi habere debeant. Quis igitur ſibi fideles putet/ quos vel pecunia vel adulatōe ſibi obligatos crediderit. Nā ⁊ ille qui pecuniā acceperit/ vilē ſe⁊ deſpectū indicat/ niſi ſepe redimat̉. Itaqꝫ frequēterexpectat pretiū ſuū. ⁊ ille qui obſecratione ambitusvidetur/ vult ſemper ſe rogari.Ergo bonis actibus ⁊ ſincero propoſito/ nitendūad honorem arbitror. ⁊ maxime eccleſiaſticum. vt neqꝫ reſupina arrogantia/ vel remiſſa negligentia ſit.neqꝫ turpis affectatio. ⁊ īdecora ambitio. Ad omniaabundat animi directa ſimplicitas. ſatiſqꝫ ſeipſa cōmendat. In ipſo vero munere/ neqꝫ ſeueritateꝫ eſſe duram conuenit/ nec nimiam remiſſioneꝫ. ne aut poteſtatem exercere/ aut ſumptum officium nequaqͣꝫ implerevideamur.Capitulum decimum Quattuor habens partes.Hitendū quoqꝫ vt bn̄ficiis atqꝫ officiis obligemꝰ plurimos. ⁊ collatā reſeruemꝰ grām/ ne iurebeneficii fiant immemores/ qui ſe grauiter leſos dolent. Sepe enim vſu venit/ vt quos gratia foueris/

19 2