Qm̄ q̄ occulta ſunt/ deo inſpirāte cognouit. Quid ātoccultius internorū viſceꝝ teſtimonio/ in q̄ Sapiētisintellectus/ velut quidā pietatis deſcendit arbiter/ ⁊velut quādam genitalis alui vocē eruit/ qua maternꝰpatuit affectus qui eligeret filiū ſuū vel apud alienāviuere/ qͣꝫ in conſpectu matris necari? Sapientie igit̉fuit/ latentes diſtinguere cōſcientias. ex occultis eruere veritatem. ⁊ velut quadā machera/ ita ſpiritꝰ gladio penetrare. non ſolum vteri/ ſed etiā anime ⁊ mentis viſcera. Iuſtitie quoqꝫ/ vt que ſuū necauerat/ alienum non colleret. ſed vera mater reciperet ſuum. Deniqꝫ etiam ſcriptura hoc pronūciat. Audiuit (inqͥt̉omnis iſrahel hec iudicium/ quod iudicauit rex Salomon. ⁊ timuerūt a facie regis. eo ꝙ intellectus dei eſſꝫin eo. vt faceret iuſtitiaꝫ. Deniqꝫ ⁊ ip̄e Salomon/ itapopoſcit ſapientiam vt daretur ſibi cor prudens audire ⁊ iudicare cum iuſtitia. Liquet igitur etiā ſecūdū ſcripturā diuinā/ que antiquior eſt/ ſapientiā ſineiuſtitia eſſe nō poſſe. quia vbi vna earū virtutum/ibi vtraqꝫ eſt. Daniel quoqꝫ qͣꝫ ſapiēter alta interrogatione fraudulente accuſationis deprehendit mēdacium. vt calumniatorū ſibi reſponſio nō conueniret.Prudentie igit̉ fuit/ vocis ſue teſtimonio reos ꝑ rodere. Iuſtitie quoqꝫ/ nocentes ſupplicio dare/ innocentēſubducere. Eſt igitur indiuiduū ſapientie atqꝫ iuſtitie cōtuberniū. ſed vulgi v̓ſu/ diuidit̉ vna quedā forma virtucū. vt temperantia ſit in deſpiciēdis voluptatibus. fortitudo ſpectet̉ ī laboribꝰ ⁊ periculis. prudētia in delectu bonorū/ ſciens cōmoda ⁊ aduerſa diſtinguere. iuſtitia q̄ ſit bona cuſtos iuris alieni. ⁊ vīdex ꝓprietatis. ſuū cuiqꝫ cōſeruans. Sit igit̉ nobiscōis opinionis grā/ quadripartita hec facta diuiſiog 3

48 8