Illi auteꝫ preſentibus/ nos futuris militamus. vndequo preſtantior cauſa/ eo debet eſſe cura attentior.Capitulū duodecimū Duas habens partes.Eneamus igitur verecūdiam. ⁊ eam que totiusvite ornatū attollit modeſtiā. Hō enim mediocre eſt/ rebus ſingulis modum ſeruare/ atqꝫ impartireordinē. in quo vere prelucet illud quod decorū dicitquod ita cū honeſto iūgit̉/ vt ſeparari nō queat. Siquidē ⁊ quod decet/ honeſtū eſt/ ⁊ quod honeſtū eſt/ decet. vt magis in ſermone diſtinctio ſit/ qͣꝫ in virtutediſcretio. Differre enim ea inter ſe/ intelligi poteſt. explicari non poteſt.Et vt conemur aliquid eruere diſtinctionis/ honeſtas velut bona valitudo eſt/ ⁊ quedā ſalubritas eſtcorporis. decꝰ aūt tanqͣꝫ venuſtas ⁊ pulchritudo. Sicut ergo pulchritudo ſupra ſalubritatē ac valitudinē videt̉ excellere/ ⁊ tn̄ ſine his eſſe non p̄t/ nec vlloſeparari modo. qm̄ niſi bona valitudo ſit/ pulchritudo eſſe ac venuſtas nō p̄t/ ſic honeſtas decorū illud īſe cōtinet/ vt ab ea profectū videat̉. ⁊ ſine ea eſſe nōpoſſit. Velut ſalubritas igit̉ totiꝰ operis actuſqꝫ noſtri/ honeſtas eſt ⁊ ſicut ſpecies/ eſt decorū. quod cumhoneſtate cōfuſum/ opinione diſtinguit̉. Hā ⁊ ſi inaliquo videat̉ excellere/ tn̄ in radice eſt honeſtatis. ſꝫflore precipuo. vt ſine ea decidat. in ea floreat. Guideſt enim honeſtas/ niſi que turpitudinem quaſi mortem fugiat? Quid vero inhoneſtum/ niſi quod ariditatem ac mortem afferat? Virente igitur ſubſtantiavirtutis/ decorum illud tanqͣꝫ flos emicat. quia radix ſalua eſt. Atuero propoſiti noſtri radice vitioſa/ nihil germinat. Habes hoc in noſtris aliquatōexpreſſus. Dicit enim Dauid/ dominus regnauit.

ſptūqto poleIuſi quiIunpliſtpropheli dicmnuritiumii hitneb tdtenot aiiim. A Oraſationi