4F6Pon confuſi. ſed difereti/ ⁊ diſpares. Cogitationesverū exquirere/ ⁊ quaſi emollere/ muneris habent. Appetitus ad aliquid agēduꝫ īpellit atqꝫ excitat. Itaqꝫ/ip̄o genere nature ſue/ ⁊ cogitationes trāquillitatē ſedationis infundūt/ ⁊ apperitus motū agēdi excutit.Ita ergo informati ſumus/ vt bonarū rerum ſubeatanimū cogitatio. appecitus rationi obtēperet (ſi verevt illud decorū cuſtodiamus/ animū volumus intēdere) ne rationē excludat rei alicuius affectus/ ſꝫ ratioquid honeſtari conueniat: examinet.Capitulum ſeptimum Quattuor habens partes.T quoniam ad conſeruationem decoris/ ſpecrare diximus/ vt ſciamus in factis dictiſue quismodus/ prior autem ordo loquendi qͣꝫ faciendi eſt/ſermo in duo diuiditur. In colloquium familiare. ⁊i aH e clta qd̓ ꝓpin trac̓tatum diſceptationēqꝫ fidei atqꝫ iuſtitie. InN¶ MI Mvvtroqꝫ ſeruandum/ ne ſit aliqua perturbatio. ſed tan8 1c 5qͣꝫ mitis/ ⁊ placidus/ ⁊ beniuolentie plenus ⁊ gratie-bveſine vlla ſermo ducatur concumielia. Abſit pertinax119 4in familiari ſermone concentio. Queſtiones eniꝫ excitare magis in anes/ qͣꝫ vtilitatis aliquid afferre ſoletDiſceptatio ſine ira. ſuauitas ſine amaritudine ſit.monitio ſine aſperitate. hortatio ſine offenſione. Etſicut in omni actu vite id cauere debemꝰ/ ne rationēnimuis animi mocus excludat/ ſed teneamus conſiliilocum/ ita etiam in ſermone eam formulam animi tenere conuenit/ ne aut ita exciterur/ aut odiū/ aut cupiditatis noſtre/ aut ignauie aliqua exprimamus indi 4yicdcia. Sit igitur ſermo huiuſmodū/ de ſcripturis maxime. Quid enim nos magis oportet loqui/ qͣꝫ de conuerſatione optima/ adhortatōe obſeruatōis/ diſcipline cuſtodia: Habeat caput eiꝰ rationē. ⁊ finis modūc 2