ob locutionem inter amicos ſeminare diſcordiam ni-tit̉ ⁊ ſeparar̄ amiciciā. ꝓfert em̄ talis de ꝓxīo q̄ pn̄tꝯmouere animū audiētis. Et qͣꝫuis talis nō intendatſemꝑ ſimpliciter malū dicere. intendit tn̄ dicere qd̓ a-nimū uniꝰ poſſit percurbar̄ ꝯtra aliū etiā ſi ſit ſimpliciter bonum ⁊ camen apparēs malum inqͣꝫtū diſplicꝫei cui dicit̉. Dicit̉ etiā ſuſurro bilinguis quod idem equia ſuſurro nitit̉ ex utraqꝫ parte amiciciam rumpere⁊ ideo duabus linguis utit̉ ad duos. vni dicens malum de alio. alteri uero dicens bonum. Iudiciū ſuſpicioſum quia ſepe extra ex inuidia orit̉. Idcirco notādum ẜm Tho. ꝙ iudicium ē diffinitio uel determinatio eius quod iuſtum ē. Fit āt iudicium in genere tri-pliciter. Vno modo quādo ē ꝯtra rectitudineꝫ iuſtitie. ⁊ cale dicit̉ iniuſtum uel peruerſum ſcu temerariuꝫcum non fit debitis ꝯditiōibus. ab illo ſcꝫ qui habꝫpoteſtatem iuſticie. Secundo modo quando iudicathomo in hiis in quibus nō habet auctoritatē ⁊ dicitur iudicium uſurpatum. ſumiturqꝫ ex parte ipſiꝰ perquem fit iudicium. Alio mō dicit̉ preſumptuoſuꝫ qꝛpreſumit id quod ad ſe non pertinet. puta qn̄ aliquiſiudicat de intentione cordis uel alijs incertis. Similiter quādo hō non hꝫ iuriſdictionem uel ſi habet nōextendit̉ ad illam cauſam uel perſonam. vnde pctm̄eſt iudicare de rebus diuinis que ſunt ſupra nos qͥsdlebemus ſimplici corde credere nō ſcrutari temerarieSic nec ſecularis iudex debet iudicare de clerico ubici non ſubucit̉. Tercio mō quādo deeſt rectitudo rationis. puta qn̄ aliquis iudicat de hiis q̄ ſunt dubiauel occulta ꝓpter aliquas leues ꝯiecturas ⁊ ſic dicit