Druckschrift 
De evangelica praeparatione
Entstehung
Seite
LXXXIv
Einzelbild herunterladen
 

liber

iudeos ſꝫ ōnes vſqꝫ ad hunc diem̄ in veram creatoris pietatemreduxit: atqꝫ reducit: cuiꝰ rei caeſt: qm̄ leges ip̄as vtiliſſimaomniū tulit. Alo enī virtutistem pietatem docuit: ſꝫ onēsvirtutes pietatis artes declarauit: et ipſas virtutes. iuſtitiadico: modeſtiam: fortitudinem:ciuiū inter ſe cordiā altiꝰ oībꝫimpreſſit. Omnes ei oꝑacionesnras omnia verba cōgitacōead referendas eſſe voluit: necaliquid hoꝝ incaſtigatū reliqͥtDuplex enim diſcipima moꝝ e. quū doctrina quid faciun ſit diſcimꝰ. exercitacōe faciliores ad agendum ſimus alijdem legū latores altera ſolumoracōne vſi ſūt. Nam Lacedemonij atqꝫ Cretenſes verb̓ ſed reatꝫ ꝯſuetudine īſtituebant. Athenienſes autem ceteī pene greciomnes facienda eſſent vellegibꝫ iubebant. Re aūt atqꝫ opera ad cōſuetudinē bn̄uiuēdi reducere hoīes neglexerunt Atuero Moyſes diligenter hec vtraqꝫ cōiunxit. nec recta uiuēdiſuetudinem doctrina priuauit:nec doctrina ꝓcul ab exercitacone iacere paſſus ē. ſꝫ a pͥmis ſtati alimētis incipiēs domeſticū viuēdi vſū ita ꝯplexꝰ ē. ut n̓l adeoꝑuū ſit qd̓ volūtati vtentis p̄termiſerit. ſed que comedenda ſūt. a quibꝫ abſtinēdū: ac de om

uibꝫ ſimul viuunt. de diligētiapreterea in agendo. ac de reqͥe alaboribus legem quaſi r̓gulampoſuit ſub qua tanꝙͣ ſub patreac domino viuentes nihil ex ignoratione peccamꝰ Non enim ſemel aut bis ſed ſingulis hebdoinadibus ab omni labore quieſcentes ad audiēdam legemuenire iuſſit ut p̄ceptis eiꝰ maxime oīm cognitis nemo ſe poſſꝫper īprudencia purgae̓. qd̓ ceteiones legū conditores itar̓liquerunt ut plurumm vere hoīes tunctandem qcꝙͣ prohibitū eſſe diſcant. quū iam p̄uaicati ſintp̄cipuos maximoſqꝫ gerunt magiſtratus ignorantiam legumſe ferūt: quū legiſco ſultos ſecumſemꝑ habeant aſſiſtētes. Quecūqꝫ vero iudeū de Moyſi legibuint̓rogaueris. facilius tibi onēspercurret nomē ſuum proferre poſſet. Ita ſit ut ab meunte nobis etate leges imprimanturraro quidem aliquis tranſgreditur. ſi quis trangreſſus fuerit. nullo ꝑacto penam deprecai̓poteſt. Qua ex re mirabilis generi noſtro ꝯcordiamē. Namqꝛ eadē oīes de deo ſentīꝰ qꝛ inviuēdi moribꝫ nulla dr̄a ē ſūmaoīes cōcordia. ꝯiugini audies enī apd̓ nos diu̓ſas de deo ſētētias: qd̓ apd̓ alios vulgares tm̄ veꝝ etiam ph̓i factitatquorum alij nihil omnino deu