Druckschrift 
De evangelica praeparatione
Entstehung
Seite
LXVIIIv
Einzelbild herunterladen
 

Clibi.

narrātur. nec medicina ab alijs a medicis ꝑdiſcenda ē. vt igitur hebreoꝝ ſcriptua̓ docet antediluuiū poſt pͥmam origīeꝫ hornum multi iuſti deoqꝫ amici hoīnes fuerūt. quoꝝ pͥmus nomendomini dei ſperauit inuocare. quibus verbis on̄ditur n̓l aliudille creatorē dn̄m deum ſecutus fuit quem credebat ſolūvirtute ſua a non ſimpliciter ente cuncta ꝓduxiſſe. veruetia tan magne ciuitatis dominū vniūſa regere atꝫ gubernare. atꝫ ideoceteris oībus contemptis ſperauit īuocare nomen dn̄i dei. Hijsduabus appellacōnibꝫ creatoriatqꝫ gubernatoris totius virtutem amplexus. Quare primꝰ ho verꝰ apd̓ hebreos ꝯſcribiturEnos enī vocatus ē quod latineverus homo interp̄tatur. Nemine enī putant veꝝ hominempter eum qui veꝝ deū cognoſcit pie colit. alios vero nihil apecoribus differre arbitraturꝙvidelicet veluti beſtie ad terramꝓm ventri veneri obediant alios lupos. alios canes. alios porcos. alios ſerpentes variaquad a vitioꝝ ſimilitudine ſcriptura iudeoꝝ appellare conſueuitQueadmodū ſiquādo cōmunit̉genꝰ hoīm appellādum ē cōmodiſſima ſimiliter voce appellacōne Adam ſignificauit quo noīea terra natus deſignatur Primꝰ

igit̉ iuſtoꝝ Enos qui pͥmus no domini dei ſperauit inuocare. certe ſemper atqꝫ ꝯtinue domiin dei nomen inuocare. id profecto ē ſumma extremaqꝫ beatitudo Illum nos virum non fallaceˢgentilium heroas mmitandū arbitrantes optamus. illud nob̓auxilio ſaluatoris noſtri contingere ut nomē eius firma ſpe ppetuoqꝫ iuo care qͥamꝰ? Poſt iſtuqͥdam alius ābulabat cum deo inueniebat̉ qꝛ ꝓpter virtutēeius tranſpoſuit deus Is certeꝑfectus ho in deo ē qui ꝑiculoſamultoꝝ colloquia fugit Si enīforū curiā theatraqꝫ aliqͥs ſequitur ī ip̄o malignitatis ꝓfūdo ſb̓mergit̉ Is aut hoībus īuiſibil̓ ē.neqꝫ ab ipẜ facile īuenitur. quideo caritate ꝯiunctus ab eo ſolocognoſcitur hūc hebrei Enochappellāt. qd̓ nomē latine gͣtiamdei ſignificat. cuiꝰ ſoliꝰ mutatione d̓mitus in ꝯcedi magis opto oīm ſimul virtutis cultoresapd̓ gentes narratur fuiſſe. Tertius vir iuſtitia eximiꝰ ī ſcl̓o ſuoNoe fuiſſe ꝑhibet cuiꝰ quata fuit vtus pietas hinc cognoſcitur nefanda malignitas vniu̓ſūgenꝰ hoīm. tūc occupauitgigates illi ora oīm volitatip̄ijs factis qd̓ ad hucuſqꝫ p̄dicatur deo pugna id ē virtuti et pietati erubuer̄t īferre. et eosꝓduxerūt ſiue īmoͣres qͥdā ſiue