Aiber

cōſuetudine. ⁊ maxime ſi natua̓boni ſunt faciliꝰ arcedunt. Nonnulli quū inuocati aduenerīt nocere conantur. preſertim ſi negligenciꝰ quiſpia in ea re ſe habuerit. Hec enim oma vera eē ac neceſſitate ōnes inuocatos venirea reſponſis eoꝝ diſcere poſſumꝰnō aūt ſimplicit̓ dicta neceſſitate ſꝫ perſuaſione q̄dam perfuſacōguntur Exorata tuis veni ſerin onibꝰ iſtucMortales quos conſilio inuene̓deorū. Et in alio inulto clarius?De celis hecate cur hūc cōpulſavenire es. Et paulo poſt rn̄deturVicta hominū p̄cibꝰ celeſtia numina terram.Cogūtur petere ⁊ caſus aperirefuturos.Apollo quoqꝫ īquit cogiſe hocrn̄ſo declarauit.Carmībꝰ domitus phebeus fulgor ab altoDefluxit tacitus. purūqꝫ per aera vectusAfflatu ſpirās labenſqꝫ in cordaſonoroEt ſubijt mētem innocuam. ſanctiqꝫ capacem.Numinis ⁊ peꝑit mortali ex gutture vocem.Iſtis ipſis ſb̓icit dicēs nihil hijſclarius. nihil d̓inius: nihil velꝰexcogitari poteſt. Spiritus enua celeſti defluxus virtute animatum ⁊ organcū corpus ingredi

tur ⁊ anima tāꝙͣ baſi vſus ꝑ inſtrumēta corporis vocem redditHinc igitur patet cōactos accedere ab hijs autē q̄ ſequētur necpoſſe q̄dē quū velint recedere perdiſcemusCeſſa nūc tādem ⁊ verb̓ iam parce. viroqꝫDa requiem ſoluēs priſca cedēſqꝫ figuras.Et remoue amēbris aclintea dura reſolue. Et in alio.Soluite ſerta pedes. liquidis ⁊ſpargite lymphisEqꝫ manu ramū laurus aufertevirentis.Linea ſitqꝫ omnis deleta: omniſqꝫ caracter.Quibus addit ph̓us: liēas ergodicit delendas ut recedere poſſit.Iſta enim ⁊ habitus corꝑis atꝫveſtitus: qm̄ inuocatoꝝ habentdeoꝝ effigiem ne recedat facilefaciūt Quam ergo diuinitatemhabēt: qui ad tanta miſeriam deiecti ſunt ut ab hominibꝰ detineant̉: neqꝫ virtute aut ſapientiacogātur ſꝫ arte quadā maleficaīpellātur Nec ergo pythagoa̓snectu Porphyri nec qͥcumqꝫ illos appellat rc̄e vnꝙͣ dicere poteit ſꝫ nec bonos qͥdē appellae̓ demonas licꝫ eos q̄ a moͣrlibꝰ preẜtim maleficis atꝫ magis ita illigantur. ut neqꝫ recedere quidēpoſſint quum velint. Nāſi d̓inaimpaſſibil̓ ōmno natura ē. qūo